The English Patient

Σκηνοθεσία: Άντονι Μινγκέλα

Παίζουν: Ρέιφ Φάινς, Ζουλιέτ Μπινός, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Γουίλεμ Νταφόου

Διάρκεια: 162’

Η μνήμη είναι ο αυτόκλητος ιστορικός του μέλλοντός μας. Ένας σχεδόν θεόσταλτος χρησμός και μπούσουλας που ξετυλίγει τα όσα πρόκειται να νιώσουμε μόλις τρακάρουμε με το αύριο, τα οποία θα υπερβαίνουν σε σπουδαιότητα ακόμη και τα αφανέρωτα βιώματά μας: το μέλλον δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εύπλαστη κατασκευή, μονίμως εξαρτώμενη από τα κέφια του παρελθόντος.

Ο Άγγλος ασθενής λοξοκοιτά προς τα πίσω και αγναντεύει προς τα εμπρός, ενώνοντας κουκκίδες που σχηματίζουν μια ακαθόριστη μορφή. Ο ανθρώπινος πόθος και πόνος, τα κρίματα, οι πληγές, οι θρίαμβοι του πείσματος, οι εμμονές του κορμιού, η δίψα για προδοσία και η ανάγκη για εξιλέωση, οι αμετανόητες ενοχές και οι ανεξόφλητες θυσίες, δεν έχουν προκαθορισμένο σχήμα Εξαϋλώνονται και συγχωνεύονται, μοιάζουν με κόκκο άμμου σε μια ατελείωτη έρημο.

Ο Άντονι Μινγκέλα, ένας υποτιμημένος εργάτης και αρτίστας της αφήγησης, που πάντοτε έκρυβε αμέτρητα μικρά στολίδια σε ένα δαιδαλώδες περίγραμμα κλινικής ακρίβειας, ενδύει την ιστορία του με έναν αρχοντικό αυτοκρατορισμό α λα Ντέβιντ Λιν. Μόνο που στην πραγματικότητα ακολουθεί αντίστροφη πορεία. Αν Ο Λόρενς της Αραβίας ενσαρκώνει τη λύσσα του ανθρώπου να δαμάσει την Ιστορία, καθώς τρέχει μάταια ξοπίσω της για να την προλάβει, τότε Ο Άγγλος ασθενής προσφέρει χαρίζει στον άνθρωπο την ύψιστη πολυτέλεια να αψηφίσει την Ιστορία και να σταθεί ως ίσος προς ίσο απέναντι στα νοσηρά της τερτίπια.

Σε αντιθετική αντιστοιχία με τα καταγάλανα μάτια του Πίτερ Ο’ Τουλ που γουρλώνουν με δέος και τρέλα μπροστά στον ιερό και μάταιο αγώνα ενός ανθρώπου που βρίσκεται παγιδευμένος στις Συμπληγάδες κοσμοϊστορικών γεγονότων, ο σωματικός καμβάς του The English Patient τολμά να ζωγραφίσει μια παράλληλη και αυτόνομη πορεία. Το πρόσωπο – φάρος γενναιοδωρίας της Ζουλιέτ Μπινός, το βλέμμα γεμάτο φλέγμα της Κριστίν Σκοτ Τόμας, το υπαινικτικό μειδίαμα του Γουίλεμ Νταφόου, και πάνω απ’ όλα το παραμορφωμένο πρόσωπο του Ρέιφ Φάινς, ένας χάρτης της φρίκης και της ματαιότητας ενός ολάκερου κόσμου, δεν βγάζουν ακριβώς τη γλώσσα στην Ιστορία, αλλά σίγουρα επιφυλάσσουν στον άνθρωπο το δικαίωμα να γράφει τις δικές του τραγωδίες και τους δικούς του θριάμβους. Όχι σαν καρυδότσουφλο, αλλά ως συνταξιδιώτης στο μεγάλο ταξίδι.

Διόλου τυχαία εξάλλου, το ξύπνημα της μνήμης του κεντρικού χαρακτήρα, που πυροδοτεί την αναμόχλευση ενός bigger than life and death έρωτα, συνδέεται με ένα βιβλίο του Ηροδότου. Ένα επίσημο ιστορικό εγχειρίδιο, διάστικτο με σημειώσεις, στίχους, φωτογραφίες, ποιήματα και αποκόμματα, που μεταμορφώνεται σε αυτοσχέδιο ημερολόγιο μιας φλεγόμενης σχέσης πάθους και λάθους. Ο άνθρωπος είναι ο παντοτινός πατέρας της κάθε ξεχωριστής και αυτόνομης ιστορίας που μπορεί να αποδειχθεί εξίσου μεγαλειώδης, κατακλυσμιαία και σαρωτική όσο η Ιστορία με το γιώτα κεφαλαίο. Και καθοδόν, σε αυτή την άγρια κατηφόρα, φροντίζουμε επιμελώς να σκίζουμε διάφορα κομματάκια από όσα φυλάσσουμε στα σεντούκια της μνήμης.

Μικρά κτερίσματα ζωής, μια μάταιη απόπειρα να πειστούμε ότι όσα ζήσαμε υπήρξαν φανερά, απτά και ορατά και σε έναν έξω κόσμο, πέρα από τα μάτια του μυαλού μας.Παρεμπιπτόντως, ο βασικός μας ήρωας, ένας ετοιμοθάνατος «ασθενής» που μένει ζωντανός όσο χρειάζεται για να μοιραστεί την ιστορία του, για να της δώσει πνοή και ζωή μετά το δικό του φευγιό, δεν είναι Άγγλος, αλλά Ούγγρος: επί της ουσίας, ένας άπατρις αριστοκράτης, ένας ευγενής της αμαρτίας που κινείται στον χώρο και στον χρόνο με διαφορετικά μέσα και σύνεργα.

Ο Άγγλος ασθενής βρίσκει τη γιάτρειά του στο δίπολο του έρωτα και του θανάτου, οι οποίοι επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Ένα καταραμένο και απαγορευμένο ζευγάρι που θάφτηκε κάτω από την άμμο και βγήκε ζωντανό χάρη στον έρωτα, νεκρό εξαρχής αλλά ολοζώντανο μέχρι το τέλος. Δυο εραστές που πάλεψαν να τρέξουν προς τον έρωτα, έχοντας ως μόνο προορισμό τον θάνατο.

Από την άλλη, μια νοσοκόμα που δεν μπορεί να βγάλει τον πόλεμο από το δέρμα της, φροντίζοντας πληγές ξένων μπας και ανακουφίσει τις δικές της ουλές, ωσότου βρει το κουράγιο να τρέξει προς τον έρωτα, ξορκίζοντας τον θάνατο. Το σινεμά, τζίνι και λιχνάρι την ίδια στιγμή, δίνει φωνή σε όλα εκείνα τα μεγαλειώδη που ονειρευόμαστε με πάθος σχεδόν βιωματικό. Φτιάχνοντας πραγματικότητα μέσα από τη δική μας λαχτάρα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑