Suzanne

Σκηνοθεσία: Κατέλ Κιγιεβερέ

Παίζουν: Σάρα Φορεστιέ, Αντέλ Ενέλ, Φρανσουά Νταμιάν

Διάρκεια: 94’

 

Και ξέρεις πως είναι μισότρελη και γι’ αυτό θέλεις να είσαι εκεί.

[…]

Και σου δείχνει πού να ψάξεις ανάμεσα στα σκουπίδια και τα λουλούδια.

[…]

Τάδε έφη Λέοναρντ Κοέν, στο “Suzanne”, το ποίημα που έγραψε το 1966 και μελοποίησε ένα χρόνο αργότερα. Στο φινάλε της ομότιτλης ταινίας της Γαλλίδας Κατέλ Κιγιεβερέ, ακούμε, διόλου τυχαία, την αισθαντική διασκευή της Νίνα Σιμόν και αντιλαμβανόμαστε πως η ηρωίδα της ταινίας έχει πολλά κοινά με την αντίστοιχη του Κοέν. Κατοικεί σε ένα δικό της συναισθηματικό κόσμο, ακατανόητο ακόμη και στην ίδια, με τον οποίο, όσο περνούν τα χρόνια, παλεύει όλο και πιο σκληρά. Προσπαθεί να τον αλλάξει όπου πρέπει και να τον αποδεχτεί ως έχει, εκεί που δεν έχει άλλη επιλογή. Βιώνει εμπειρίες γεμάτες από τις δυσκολίες, τα διλήμματα και τις κακοτοπιές του χειροπιαστού γήινου κόσμου, αλλά το μυαλό και η καρδιά της μοιάζουν να ταξιδεύουν αλλού. Τη συμπαθούμε, τη συμπαθούμε και με το παραπάνω, χωρίς όμως η ίδια να επιδεικνύει συμπαθητική συμπεριφορά, το κάθε άλλο μάλιστα. Ίσως όμως αυτός ακριβώς να είναι και ο λόγος που μας γοητεύει. Δεν τη νοιάζει να μας γίνει αρεστή, δεν θα γκρινιάξει για να δικαιολογηθεί. Εν ολίγοις, απέχει πολύ από οποιοδήποτε στερεοτυπικό «θετικό» πρότυπο γυναικείας ηρωίδας που συναντά κανείς με το κιλό σε ταινίες αυτού του είδους. Είναι πολύ απασχολημένη με τη μάχη ενάντια στον εαυτό της για να χάσει χρόνο με εμάς. Θέλει επιτέλους να φτάσει στο σημείο να αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις και τις επιλογές της. Μόνο τότε θα μπορέσει να βρει την ηρεμία της, να κατασταλάξει και να προχωρήσει.

Μετά το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της, “UnPoisonViolent” («Βίαιο δηλητήριο» ελληνιστί, με τον τίτλο να παραπέμπει και πάλι σε τραγούδι, αυτή τη φορά του Σέρζ Γκενσμπούρ), η Κιγιεβερέ επανέρχεται στο θέμα της επώδυνης και βραδείας ενηλικίωσης. Με αφηγηματική ακρίβεια και αμεσότητα, πιάνει το νήμα της ζωής της Σουζάν από την παιδική ηλικία ως τη μητρότητα. Παρά το χρονικό και νοηματικό εύρος της διαδρομής, η Κιγιεβερέ δεν χάνει τον βηματισμό της σε κανένα σημείο. Είναι στιβαρή, είναι απέριττη και δεν σταματά να αποπνέει μία βαθιά οικειότητα σε κάθε βήμα. Διαθέτει ένα βλέμμα σταθερά φρέσκο, ευθύ και ειλικρινές, που σε κοιτά κατάματα και σου λέει τα πάντα. Η Σουζάν δεν μας κρύβει τίποτα, ούτε μας λέει μισόλογα. Όπως ακριβώς και η ταινία δηλαδή, η οποία μας καλεί να απολαύσουμε τα αρκετά που μας προσφέρει, χωρίς να μας υπόσχεται πολλά και άπιαστα. Ναι μεν δεν πρόκειται για κάποιο νατουραλιστικό διαμαντάκι α λα Νταρντέν, το “Suzanne” όμως σε κερδίζει σχεδόν αυτόματα.

Πρωτίστως, διότι αβίαστα και φυσικά μας κάνει κοινωνούς όλων των πληροφοριών, των σκέψεων και των γεγονότων που έχουμε ανάγκη για μπούμε στο πετσί της ηρωίδας και της ζωής της. Ερχόμαστε σε άμεση επαφή με τις αυτοκαταστροφικές τάσεις της Σουζάν, τις αντιφάσεις του χαρακτήρα της, αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνουμε σε βάθος τη γενναιότητα και το κουράγιο της. Τόσο η κινηματογράφηση όσο και η ιστορία καθαυτή είναι τόσο ξεκάθαρες και αυτάρκεις που δεν έχουν ανάγκη από κανένα άλλο περιττό στολίδι. Κι αν σε κάποιο σημείο κινδυνεύουν να φανούν αμφότερες ψυχρές, παρεμβαίνει η ερμηνεία της Σάρα Φορεστιέ και προλαβαίνει τον κίνδυνο. Διότι η Φορεστιέ, με το αινιγματικό της βλέμμα και το ακόμη πιο αινιγματικό της χαμόγελο μας φέρνει ξεκάθαρα στο νου τη Σουζάν του Λέοναρντ. Και θέλουμε τα ταξιδέψουμε μαζί της. Και θέλουμε να ταξιδέψουμε τυφλά. Γιατί έχει αγγίξει το τέλειο σώμα μας με το μυαλό της. Το λέει και το ποίημα – τραγούδι.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest