Reviews Submarine

1 Σεπτεμβρίου 2012 |

0

Submarine

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Παίζουν: Κρεγκ Ρόμπερτς, Γιασμίν Πέιτζ, Νόα Τέιλορ, Σάλι Χόκινς, Πάντι Κόνσινταϊν.

Διάρκεια: 97’

Καιρός να γνωρίσετε τον Όλιβερ. Ο Όλιβερ πηγαίνει στο σχολείο. Δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά ούτε και το αποπαίδι που υποφέρει από την καζούρα και το δούλεμα. Είναι ευχάριστα δυσλειτουργικός, κινείται στα όρια μεταξύ γοητευτικού και παράξενου χωρίς να μπορεί να χαρακτηριστεί μήτε το ένα μήτε το άλλο. Είναι πολύ έξυπνος και ευαίσθητος για την ηλικία του. Είναι και πολύ ειλικρινής με τον εαυτό του. Παραδέχεται ανοιχτά εικόνες που έχουν πιθανώς κατακλύσει το μυαλό όλων μας ανά στιγμές. Πώς θα ήταν άραγε αν πέθαινε; Δεν θα συγκινούταν πολύς κόσμος στην κηδεία του; Πόσο όμορφα θα ήταν να έμοιαζε η ζωή του με καλογυρισμένη ταινία. Ώρες ώρες το βλέμμα του μοιάζει να κουβαλά όλη τη θλίψη του κόσμου. Ονειροπολεί αδιάκοπα και του είναι κάπως δύσκολο να χαμογελάσει. Ο πατέρας του είναι θαλάσσιος βιολόγος. Μάλλον επειδή επιλέγει να ζει τον περισσότερο καιρό αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, υποβρυχίως, στα βάθη του ωκεανού. Η μητέρα του αναρωτιέται πού είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια. Δικαίως, καθότι ναι, τα καλύτερα έχουν περάσει και όχι, τα καλύτερα δεν έρχονται. Ο γάμος των γονιών του τρεκλίζει και θεωρεί καθήκον του να τον σώσει. Η αποστολή που αναλαμβάνει έχει επιπτώσεις στην ερωτική του ζωή.

Ξεχάσαμε να σας πούμε πως ο Όλιβερ έχει δαγκώσει άγρια τη λαμαρίνα με την Τζορντάνα. Η Τζορντάνα έχει κούρεμα που θυμίζει Άννα Καρίνα και ο έρωτάς τους έχει γεύση και στυλ που θυμίζει ταινία της nouvelle vague Ο Όλιβερ θα την κερδίσει γιατί θα φανεί γενναίος. Στις καρδιές των ευαίσθητων κοριτσιών μετράει περισσότερο το να ξυλοφορτωθείς παρά το να ξυλοφορτώσεις. Το μουντό σκηνικό της πόλης θα γεμίσει σπίθες από την ευτυχία τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η πόλη είναι το Σουόνσι της Ουαλίας, το οποίο πρωταγωνιστεί στην ταινία μαζί με τους χαρακτήρες. Με τις σιωπηλές και άγριες ακτές του, με τις αχανείς βιομηχανικές του περιοχές, με τις απόκρημνες κορυφές του, με την έμφυτή του μελαγχολία. Οι σπίθες θα αρχίσουν όμως σιγά σιγά να ξεθωριάζουν. Ο Όλιβερ έχει επωμιστεί πολλά και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Θα φανεί κακός και σκληρός απέναντι στον έρωτά του, χωρίς ακριβώς να το καταλάβει. Δεν είναι φυγόπονος, απλώς οι ώμοι του είναι ακόμη μικροί για βαριά φορτία.

Καλώς ήρθατε στον πνευματώδη και νοσταλγικό κόσμο του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Ρίτσαρντ Αγιοάντε. Για να σας επιτραπεί η είσοδος πρέπει να κατανοήσετε και να σεβαστείτε τους κανόνες: Α) Νοητική ευστροφία σε βαθμό ευχάριστης υπερβολής και επιτήδευσης. Β) Φετιχισμός των απλών αντικειμένων που ποτέ δεν είναι απλά αντικείμενα. Το αγόρι με το Montgomery θα ερωτευτεί παράφορα το κορίτσι με το κόκκινο παλτό. (Παρεμπιπτόντως, μία σκηνή φέρνει εντονότατα στο νου ένα άλλο περίφημο κόκκινο πανωφόρι, αυτό που κυριαρχεί στο καταπληκτικό «Don’t Look Now», του Νίκολας Ρεγκ.) Γ) Η ανορθόδοξη συνύπαρξη ενός emo ρομαντισμού, μιας τζούρας ωμής αλήθειας και ενός σουρεαλιστικού χιούμορ. Δ) Η διαρκής, η ακατάπαυστη, η μόνιμη, η σταθερή αναπόληση. Η αναπόληση δεν θα σταματήσει ποτέ. Διότι ψάχνει κάτι που δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ, που ίσως και να μην υπήρξε ποτέ.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που καθιστά την ταινία του Αγιοάντε ένα από τα ελάχιστα indie κινηματογραφικά δείγματα που μπορούν να σταθούν επάξια στο πλάι των ταινιών του Γουές Άντερσον. Ο Αγιοάντε εξυμνεί την παιδική ηλικία, την αποθεώνει ως αυτή που εμπεριέχει ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει μέσα μας, αλλά θέλει να την ξαναζήσει όχι με μάτια παιδιού αλλά με όρους ενήλικα. Μία επιστροφή σε κάτι που είναι μεν βαθιά αληθινό, είναι όμως ομορφότερο και από το πρωτότυπο. Επομένως, διόλου τυχαία τοποθετεί την ιστορία του σε ένα ιδιότυπο παρελθοντικό παρών. Μέσα από τα θαμπά και τρεμάμενα χρώματα. Μέσα από το υπέροχο μουσικό score του Άλεξ Τέρνερ, τραγουδιστή των «Arctic Monkeys». Μέσα από γράμματα και σημειώματα και μακριά από κινητά τηλέφωνα και Facebook. Μέσα από μία υπνωτιστική ατμόσφαιρα που κατορθώνει να μετατοπίσει πειστικά το βάρος σε στιγμές και καταστάσεις που άλλοτε ίσως να μην φαίνονταν τόσο βαρυσήμαντες. Ο Όλιβερ μάλλον δεν θα σταματήσει ποτέ να ονειροπολεί, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, ακόμη και όταν περάσει τον δύσβατο δρόμο της ενηλικίωσης. Επαναλαμβάνει στον εαυτό του πως όταν θα είναι 38 ετών, τίποτα από όλα αυτά δεν του φαίνεται βαρύ και ασήκωτο. Το λέει και το ξαναλέει, δεν μοιάζει όμως να το πιστεύει και ιδιαίτερα…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • Cinedogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του αγαπημένου Χοακίν Φίνιξ μέχρι σήμερα;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts