Reviews RED RIDING HOOD

28 Απριλίου 2011 |

0

RED RIDING HOOD

Σκηνοθεσία: Κάθριν Χάρντγουικ

Παίζουν: Αμάντα Ζίφριντ, Γκάρι Όλντμαν, Λούκας Χάας, Βιρτζίνια Μάντσεν.

Διάρκεια: 100’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Η κοκκινοσκουφίτσα»

Μιας που το κινηματογραφικό σκέλος της όλης υπόθεσης μοιάζει χωρίς σφυγμό και πνοή, ας καταπιαστούμε αρχικά με το σαγηνευτικό πρωτογενές μας υλικό. Η ετυμολογία της λέξης «παραμύθι» στην ελληνική γλώσσα είναι άκρως ενδιαφέρουσα, σε αντίθεση με τις περισσότερες λατινογενείς εκδοχές της, οι οποίες περιορίζουν ασφυκτικά το βεληνεκές της σε μία απλή «ιστορία με νεράιδες» (fairytale, conte de fées, cuento de hadas, μία ενδεικτική αναφορά). Το παραμύθι λοιπόν, στέκεται «παρά» του «μύθου» και πηγάζει από το συνηρημένο ρήμα «παραμυθέομαι-οῦμαι», το οποίο έλαβε πλείστες σημασίες ανά τους αιώνες, με αυτές του «συμβουλεύω», «παρηγορώ» και «δίνω ενθάρρυνση» να αποτελούν τις κυριότερες εξ αυτών. Σύμφωνα με τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Καρλ Γιουνγκ, τα παραμύθια καθρεφτίζουν τα όνειρα του συλλογικού υποσυνείδητου και αναδύουν διαχρονικά πρότυπα και έννοιες βαθιά ριζωμένες στο συλλογικό ψυχισμό. Θα μπορούσε επομένως να ειπωθεί πως λειτουργούν ως ένας ιδιότυπος φορέας αταβισμού για το ανθρώπινο γένος ανά τους αιώνες. Με όποιο τρόπο και να κοιτάξει πάντως κανείς το ζήτημα, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας το γεγονός πως τα παραμύθια έχουν μία αξία κατά πολύ υπέρτερη των απλών ιστοριών που νανουρίζουν μικρά παιδιά. Όσον αφορά δε την δυνατότητα κινηματογραφικής του αξιοποίησης, οι κ.κ. Τιμ Μπάρτον και Τέρι Γκίλιαμ θα είχαν πολλά χρήσιμα και πολύτιμα να προσθέσουν επί του ζητήματος.

Ας προχωρήσουμε όμως στο δια ταύτα της δικής μας περίπτωσης, ενός από τα διασημότερα παραμύθια, της μικρής Κοκκινοσκουφίτσας που απειλείται από το Μεγάλο Κακό Λύκο. Η πρώτη καταγεγραμμένη μορφή της λαϊκής αυτής κεντροευρωπαϊκής διήγησης χρονολογείται το 1697 δια χειρός Σαρλ Περό. Στην αυθεντική μάλιστα αυτή εκδοχή, οι τίτλοι τέλους πέφτουν με την οριστική και αμετάκλητη καταβρόχθιση του αφελούς κοριτσιού, η οποία συνοδεύεται από ένα, μάλλον ειρωνικό παρά συντηρητικά ηθικοπλαστικό, επιμύθιο που προειδοποιεί τα μικρά κορίτσια να…μην ξεμακραίνουν από το σπίτι και να μην εμπιστεύονται αγνώστους διότι όλο και κάποιος κακός ξένος θα τις εκμεταλλευτεί. Έκτοτε γράφτηκαν άπειρες παραλλαγές της ίδιας διδακτικής ιστορίας, με αυτή των αδερφών Γκριμ να κατοχυρώνεται ως η πλέον επίσημη. Σε μία μικρή έρευνα για τις υπόλοιπες εκδοχές του παραμυθιού, ιδιαίτερη έκπληξη μας προκάλεσε μία ιταλική – αυστριακή μακάβρια βερσιόν, κατά την οποία ο Κακός Λύκος προτού ξεκοκαλίσει την Κοκκινοσκουφίτσα, την εξαπατά (εις διπλούν) οδηγώντας να γευτεί ορισμένα εκλεκτά εδέσματα με κύριο συστατικό…το κρέας και το αίμα της γιαγιάς της.

Η Κάθριν Χάρντγουικ λοιπόν, σκηνοθέτις του πρόσφατου «Twilight», το οποίο προκάλεσε εφηβικούς αλαλαγμούς και διέπρεψε εισπρακτικά, αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει μία εκσυγχρονισμένη κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού παραμυθιού. Δυστυχώς, η παραπάνω αναφορά του «Twilight» δεν είχε μία απλή βιογραφική και εγκυκλοπαιδική αξία, αλλά αντιθέτως αποτελεί ουσιώδες στοιχείο που δίνει το στίγμα των όσων μας επιφυλάσσονται επί της οθόνης. Η ίδια προβλέψιμη δομή και αισθητική, πασπαλισμένη με λίγη φτηνιάρικη χρυσόσκονη παραμυθιού, παρά το αρχικά ενθαρρυντικό λιτό σκηνικό και την εντυπωσιακή φωτογραφία. Κοινοτυπίες που καταστρέφουν ακόμη και την απόλαυση των κλισέ, ρομάντζο με ολίγον θρίλερ σε βουκολικό τοπίο, μυστήριο στημένο κακότεχνα και με μία, εν πολλοίς ανούσια και άνευρη, πολυπλοκότητα. Λησμονείται ολοένα και συχνότερα πως για να επιτευχθεί σκοτεινή ατμόσφαιρα δεν αρκεί χαμηλώσει κανείς το φωτισμό και να παρατήσει την κάμερα στην καρδιά ενός δάσους. Η πρωταγωνίστρία θυμίζει μαζορέτα σε αμερικάνικο σχολείο, ενώ ο ερωτισμός που παλεύει να αναδείξει η ταινία ουδεμία σχέση έχει με την υφέρπουσα σεξουαλική σημειολογία του παραμυθιού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η Χάρντγουικ σχεδόν κατόρθωσε να εγκαθιδρύσει ένα νέο ιδιότυπο εμπορικό genre, το «teenage paranormal love story», αναμένεται να σαρώσει και πάλι τα ταμεία και εμείς περιμένουμε με αγωνία τις προσεχείς εμπνεύσεις με σχολικούς έρωτες που αναστατώνουν αγόρια – δράκους και κοπέλες – Άρπυιες. Το μόνο που μας μελαγχολεί είναι να βλέπουμε τον Γκάρι Όλντμαν να προσπαθεί να μιμηθεί τις μέρες του «Δράκουλα» εγκλωβισμένος σε ένα ρόλο που μοιάζει καρικατούρα…

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε σχετικά: εδώ.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest