Reviews POULET AUX PRUNES

5 Ιανουαρίου 2012 |

2

POULET AUX PRUNES

Σκηνοθεσία: Μαρτζάν Σατραπί, Βενσάν Παρονό

Παίζουν: Ματιέ Αμαλρίκ, Μαρία Ντε Μεντέιρος, Εντουάρ Μπαέρ.

Διάρκεια: 93’

Από τη στιγμή που όλοι μας θα πεθάνουμε θέλοντας και μη, η μόνη ίσως ηλιαχτίδα επιλογής που μας επιφυλάσσεται επί του ζητήματος είναι να καθορίσουμε (επισπεύσουμε) το πότε, να αποφασίσουμε το πώς και υπεράνω όλων, να αναρωτηθούμε το γιατί. Όπως ακριβώς ο ήρωάς μας, ο Νασέρ Αλί Καν, διάσημος και προικισμένος βιολιστής στην Τεχεράνη του ‘58, ο οποίος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι έχει έρθει η ώρα να αποχαιρετήσει αυτό τον μάταιο και σκληρό κόσμο, καθότι δεν προσδοκά τίποτα πλέον από τη ζωή του.

Επιστρέφουμε στα τρία βασικά ερωτήματα που στριφογυρίζουν στο μυαλό του αυτόχειρα. Πότε; Όταν το πολυαγαπημένο του βιολί, η φυσική προέκταση του χεριού του καταστρέφεται ανεπανόρθωτα από την παραμελημένη σύζυγο του, σε έναν οικογενειακό καβγά. Ο πόνος είναι αβάσταχτος και τα υπόλοιπα κίνητρα ευτελή για έναν ποιητή της ζωής. Πώς; Θα σκεφτεί όλους τους πιθανούς και διαδεδομένους τρόπους αυτοκτονίας. Όλοι είναι πολύ φτωχοί και κοινότυποι. Θα ξαπλώσει στο κρεβάτι του, απομονωμένος με τις αναμνήσεις και τις σκέψεις του και θα περιμένει τον άγγελο του θανάτου να τον παραλάβει, όπως του αρμόζει. Γιατί; Το βιολί είναι αναντικατάστατο και πόσο να αντέξει στη ζωή κανείς με κακέκτυπα και ανεπαρκή υποκατάστατα; Ο πρωταγωνιστής μας πάντως δεν θα ανεχτεί να του συμβεί αυτή η κατάρα για δεύτερη φορά, μία είναι αρκετή. Ένας χαμένος και αγιάτρευτος έρωτας φτάνει και περισσεύει για μία ζωή.

Η μουσική υπήρξε η μεθαδόνη του, ο κυματοθραύστης που απορροφούσε τους κραδασμούς μίας αγάπης που όμοια της δεν θα ξανάβρισκε ποτέ. «Ως εδώ και μη παρέκει», θα αναφωνήσει ο βιολιστής μας. Δεν υπάρχει δεύτερο βιολί, όπως δεν υπάρχει και δεύτερη γυναίκα για αυτόν. Ομοίως, δεν υπάρχει δεύτερη ζωή. Υπάρχει μόνο αυτή που έζησε, μαζί με όσα δεν έζησε και δεν θα ζήσει ποτέ. Η οποία θα φτάσει στο τέλος της σε οκτώ ημέρες από την απόφασή του να την τερματίσει. Οι ημέρες αυτές θα σαρώνονται αδιάκοπα με θύμισες από το παρελθόν και (δραματουργικά αχρείαστες) προβολές από το μέλλον. Το παρόν είναι απλώς ο ναός της αβάσταχτης νοσταλγίας. Νοσταλγίας των όσων ζήσαμε αλλά ακόμη χειρότερα, των όσων δεν είδαμε μήτε απολαύσαμε ποτέ.

Το δίδυμο των Μαρτζάν Σατραπί και Βενσάν Παρονό ενώνει τις δυνάμεις του για δεύτερη φορά, μεταφέροντας και πάλι στη μεγάλη οθόνη ένα κόμικ της Σατραπί. Σε σχέση με το προ τριετίας «Περσέπολις», οι αλλαγές είναι σημαντικές. Εγκαταλείπεται το ασπρόμαυρο κινούμενο σχέδιο, η πρωτότυπη ιστορία διασκευάζεται και διαφοροποιείται, η ταινία αφθονεί σε χρώματα και κινηματογραφικά τρυκ. Είναι σχεδόν αυτονόητο βέβαια, πως επί της ουσίας δεν απομακρυνόμαστε ιδιαίτερα από τον χώρο των κινουμένων σχεδίων. Το στυλιζάρισμα διακρίνεται από μία «κόμικ» αισθητική, η φωτογραφία είναι ονειροπόλα και οι ηθοποιοί είναι καρτούν με σάρκα και οστά. Το χιούμορ αναμειγνύεται αδιάκοπα με το δράμα, έχοντας συνεχώς και ολίγον πιεστικά κατά νου την ανάδυση μία αίσθησης γλυκόπικρου, τη διήγηση ενός παραμυθιού εξωτικού και ταυτόχρονα οικείου, μία δυτική γεύση με ανατολικά καρυκεύματα. Για να το θέσουμε με όρους παραδείγματος, η γαλλοτραφής (και πολιτογραφημένη Γαλλίδα) Σατραπί μας δίνει την περσική εκδοχή της «Αμελί». Μία ιστορία γλυκιά και τρυφερή που κινδυνεύει να εκτραπεί προς το γλυκερό αλλά το αποφεύγει οριακά.

Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με το «Περσέπολις», όπου διατρέχεται η νεότερη ιρανική ιστορία, ο φιλμικός πυρήνας μοιάζει αρκετά «άδειος», ενώ ορισμένα σημεία δείχνουν απροσανατόλιστα, όπως οι σκηνές από το μέλλον των παιδιών του μελλοθάνατου ήρωα. Μολαταύτα, η αγωνία για το πολύπαθο έθνος του Ιράν («Ιράν» είναι και το όνομα της χαμένης αγαπημένης του πρωταγωνιστή, σε έναν ξεκάθαρο συμβολισμό) είναι και πάλι παρούσα, απλώς όχι τόσο στο προσκήνιο αλλά περισσότερο στο παρασκήνιο. Μέσα από την ιστορία ενός ήρωα που αιθεροβατεί και δραπετεύει από ένα περιβάλλον που έχει αναγάγει την ηθικολογία σε θεμέλιο λίθο του. Μέσα από μία μουσική που μετατρέπεται σε αληθινή δημιουργία μονάχα όταν γίνεται ένα με την ψυχή και την επιθυμία που ξεγλιστρά σαν άμμος από τα χέρια. Μέσα από μια κινηματογραφική γραφή, η οποία παρά τις όποιες ευκολίες της, σε ωθεί να την χαρείς πλάνο προς πλάνο.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους:




2 Responses to POULET AUX PRUNES

  1. george! says:

    itan katapliktiko kai parallila to pio stenaxwro paramithi pou exw dei pote!

    i skini me ton aggelo tou thanatou pou kathetai, tromaktikos, kai rwtaei ton violisti: «giati agxwnesai», itan ola ta lefta!

  2. ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ says:

    Διαισθάνομαι μία ευσυγκίνητη (από το 2012 και έπειτα) ψυχή εδώ γύρω…Η γενικότερη σύλληψη με τον άγγελο του θανάτου έδινε μία περαιτέρω λυρικότητα στο grand finale του ήρωα. Γενικότερα, καλό και συγκινητικό χωρίς να γίνεται σαχλό, πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί πανάνετα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest