Now you see me

Σκηνοθεσία: Λουί Λετεριέ

Παίζουν: Μόργκαν Φρίμαν, Μάικλ Κέιν, Γούντι Χάρελσον, Τζέσε Άιζενμπεργκ, Μελανί Λοράν, Μαρκ Ραφάλο

Διάρκεια: 115’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Η συμμορία των μάγων»

Το μότο που κυριαρχεί στην ταινία μας ενημερώνει πως κάποιες φορές όσο πιο πολύ πλησιάζεις σε κάτι προκειμένου να το παρατηρήσεις τόσο περισσότερο καταλήγεις να εκτροχιάζεσαι από την οφθαλμοφανή αλήθεια. Πράγματι, ορισμένες στιγμές η εγγύτητα παγιδεύει. Η εξ επαφής μελέτη αποσυντονίζει και θολώνει. Θολώνει καταρχάς τη ματιά αλλά κατά βάθος αυτό που πραγματικά θολώνει είναι τον νου και την κρίση μας. Γνωρίζουμε πως κάτι συμβαίνει ακριβώς κάτω από τη μύτη μας και μπροστά στα ίδια μας τα μάτια, παρόλα αυτά δεν μπορούμε με τίποτα να το διακρίνουμε.

Κοιτάζουμε και κοιτάζουμε αλλά δεν βλέπουμε όσο και να προσπαθούμε. Εκνευρισμός, απογοήτευση, βεβιασμένες κινήσεις, επαναληψιμότητα, εγκλωβισμός και το πουλάκι έχει πλέον πετάξει. Αναλογιστείτε εξάλλου πόσες και πόσες φορές δεν έχει τύχει να χρειαστεί να απομακρυνθούμε, να κάνουμε ένα μικρό βήμα (ή και περισσότερα και πιο μεγάλα) πίσω για να δούμε επιτέλους τη συνολική εικόνα. Η απόσταση, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, δεν είναι απαραίτητο ότι θα μας απομακρύνει. Ενίοτε μας φέρνει πιο κοντά διότι η κατανόηση δεν ήταν ποτέ ζήτημα χωροταξικό ή γεωγραφικό. Μια ελαφρά πάντως ειρωνεία σε σχέση με όλα τα παραπάνω προκύπτει από το γεγονός ότι προκειμένου να ευχαριστηθεί κάποιος την ταινία μας, η καλύτερη συνταγή είναι να αγνοήσει πλήρως τη συμβουλή της. Γιατί όσο πιο εξονυχιστικά και αναλυτικά επιλέξει να την εξετάσει τόσες περισσότερες ατέλειες, αβλεψίες και ευκολίες θα ανακαλύψει στη δομή και την κατάστρωσή της.

Επομένως, είναι κατά πολύ προτιμότερο να παραμείνει στον αρχικό της φλοιό και να μην αναζητήσει κάποιο ζουμερό ψαχνό, διότι απλούστατα δεν θα το βρει. Φλούδα λοιπόν και πάλι καλά να λέμε διότι αυτή της ταινίας μας και άνοστη δεν είναι και χαρίζει μια όμορφη όψη. Το «Now you see me» ποντάρει σε μία διασκεδαστική και χαριτωμένη βιτρίνα και σε κερδίζει ως ένα βαθμό αρκεί να αποδεχτείς τους όρους της σύμβασης που σου προτείνει. Δεν θα ψειρίσεις την κατάσταση ιδιαίτερα, δεν θα αρχίσεις να αντιδράς σε κάθε λογική αντίφαση και τραβηγμένη εξέλιξη και απλώς θα κάτσεις όσο πιο αναπαυτικά γίνεται στη θέση σου ούτως ώστε να περάσεις ένα σχετικά ευχάριστο διωράκι.

Τι είναι αυτό που θα καταστήσει αυτό το δίωρο θέασης ευχάριστο; Τα εξής δύο στοιχεία: α) οι σφήνες της «μαγικής» πλοκής που εμπλουτίζουν τον κυρίως κορμό μιας heist movie και β) ένα πολυπληθές ταλαντούχο καστ, με προεξέχοντες την σαρωτικά ερωτεύσιμη Μελανί Λοράν (όποιος δεν την ερωτεύτηκε στο «The Beginners», απλώς δεν διαθέτει καρδιά), τον υπέροχο, απολαυστικό, λατρεμένο Γούντι Χάρελσον και το βερμπαλιστικό μυδραλιοβόλο Τζέσε Άιζενμπεργκ. Δεν βάζω στη λίστα τον πάντα στιβαρό Μαρκ Ραφάλο και τους βετεράνους Μάικλ Κέιν και Μόργκαν Φρίμαν, διότι στον μεν έχει δοθεί ένας ρόλος μάλλον ολίγον ξεχειλωμένος, ενώ οι ρόλοι των άλλων δύο θα μπορούσαν και να είχαν παραληφθεί πλήρως.

Από εκεί και έπειτα, το μόνο σίγουρο είναι πως μετά το ομολογουμένως δυναμικό της ξεκίνημα, η ταινία πραγματοποιεί μια μεγάλη κοιλιά, η οποία βρίσκει την αρνητική της κορύφωση στο τρίτο και καταληκτικό μέρος, όπου η λογική συνοχή πάει περίπατο για χάρη διάφορων twists που δεν πείθουν ιδιαίτερα και μοιάζουν κάπως εκβιαστικά. Επιπρόσθετα, η σκηνοθετική προσέγγιση του σεσημασμένου ανάλαφρου κινηματογραφικού διασκεδαστή Λουί Λετεριέ δεν είναι καν διεκπεραιωτική, είναι στην πραγματικότητα φοβισμένη. Είναι φοβισμένη μη τυχόν δεν φανεί αρκετά hype και σπιντάτη για την πλοκή και το θέμα της ταινίας και αντί να εκπέμπει ρυθμό και ζωηράδα, αποπνέει νευρικότητα και άγχος. Αφεθείτε λοιπόν στο σαρδόνιο χαμόγελο του Γούντι Χάρελσον και στοχαστείτε περί μαγείας, ψευδαίσθησης και οφθαλμαπάτης. Σκεφτείτε πόσο διαχρονική και πελώρια είναι η ανάγκη μας για λίγη μαγεία, σε σημείο που να προσφέρουμε οι ίδιοι απλόχερα όλα όσα είναι αναγκαία προκειμένου να ξεγελαστούμε με την ψυχή μας. Ακόμη και το να μας πιάσουν κορόιδα, δεν θα μας πειράξει ενίοτε, με μία και μόνο προϋπόθεση. Να ξεφύγουμε για λίγο από την αφόρητα αληθινή πραγματικότητα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑