Reviews MISSION: IMPOSSIBLE – GHOST PROTOCOL

3 Ιανουαρίου 2012 |

0

MISSION: IMPOSSIBLE – GHOST PROTOCOL

Σκηνοθεσία: Μπραντ Μπέρντ

Παίζουν: Τομ Κρουζ, Τζέρεμι Ρένερ, Πόλα Πάτον

Διάρκεια: 133’

Μεταφρασμένος τίτλος: “Επικίνδυνες Αποστολές – Πρωτόκολλο Φάντασμα”

 Η τηλεοπτική σειρά «Επικίνδυνες Αποστολές» υπήρξε μία από τις πλέον επιτυχημένες του είδους της, ιδιαίτερα στην πρώτη της εκδοχή, μεταξύ 1966 και 1973, όταν και προβαλλόταν από το CBS. Το 1988, η σειρά αναβίωσε στο δίκτυο ABC, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές πλην του Πίτερ Γκρέιβς, ο οποίος διατήρησε (αν και ολίγον γερασμένος πλέον) τον ρόλο του αρχηγού αυτής της ομάδας Αμερικάνων μυστικών πρακτόρων, με την επωνυμία Mission Impossible Force (IMF). Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και απέκτησε σχεδόν τάχιστα φανατικούς θεατές. Σίγουρα όλοι θα θυμάστε τις εισαγωγικές σκηνές κάθε επεισοδίου κατά τις οποίες ο αρχηγός της ομάδας παραλάμβανε από κάποιον μεταμφιεσμένο συνεργάτη ένα ηχογραφημένο μήνυμα που εξηγούσε τους σκοπούς και το αντικείμενο της επικείμενης αποστολής και το οποίο αυτοκαταστρεφόταν μετά από πέντε δευτερόλεπτα. Εξίσου θρυλική αποδείχθηκε και η μουσική των τίτλων έναρξης, η οποία συγκαταλέγεται στις πλέον αναγνωρίσιμες τηλεοπτικές μελωδίες όλων των εποχών.

Σε αυτές λοιπόν τις στέρεες βάσεις δημοφιλίας βασίστηκε η χολιγουντιανή βιομηχανία για να δημιουργήσει ένα franchise απόλυτα επιτυχημένων, από εισπρακτικής άποψης, ταινιών. Αισίως, έχουμε φτάσει στην τέταρτη στάση της διαδρομής, η οποία είχε ως γνώρισμα ότι κάθε φορά θέση του οδηγού άλλαζε πρόσωπο. Την πρώτη φορά, ο Μπράιαν Ντε Πάλμα δεν βασίστηκε ολοκληρωτικά σε ένα βομβαρδισμό δράσης και καταδιώξεων, αλλά επεδίωξε να προσδώσει ένα ρυθμό μεγαλύτερης εσωτερικής έντασης, δίχως φυσικά να εκλείψουν τα κλισέ και οι ηρωισμοί. Ο Τζον Γου πήρε τη σκυτάλη ρίχνοντας τον πήχη, καθώς κατέφυγε μεν στη hard-boiled δράση που τόσο καλά γνωρίζει, αλλά μάλλον πειθάρχησε πλήρως με τις επιταγές της εμπορικότητας που εύλογα διέπουν ένα τέτοιο project. Μέρος τρίτο, δια χειρός Τζέι Τζέι Έιμπραμς, ο οποίος μας εισήγαγε στο είδος της high – tech περιπέτειας, με τα απίστευτα τεχνολογικά gadgets και το νέας κόπιας ετοιμόλογο και χαριτωμένο χιουμοράκι ατάκας στις κρίσιμες στιγμές. Το τέταρτο ραντεβού έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει ο Μπραντ Μπερντ, στο πρώτο του live – action πόνημα, μετά τις ταινίες κινουμένων σχεδίων «Οι απίθανοι» και «Ο Ρατατούης». Δυστυχώς, ο ειδικός πράκτορας Ήθαν Χαντ μοιάζει να έχει παλιώσει, ακολουθώντας την αναπόφευκτη βιολογική πορεία και του ηθοποιού που τον ενσαρκώνει. Ο Τομ Κρουζ παρά το ότι εξακολουθεί ακόμη και τώρα να γυρίζει δύσκολες και επώδυνες σκηνές στα 49 του χρόνια δίχως stuntman, δείχνει πιο «σπασμένος» από ποτέ και ολίγον αστείος όταν ρίχνει το ξύλο της αρκούδας σε «κακούς» που τον περνάνε 2 κεφάλια…

Η ιστορία θυμίζει σεναριακές εμπνεύσεις ψυχροπολεμικής εποχής και στην ουσία είναι ένα κενό αέρος. Ακόμη και να δεχτούμε πως αποτελεί μονάχα οργανικό πρόσχημα για να ξετυλιχτεί ο καταιγισμός της δράσης, εν τέλει η δράση βρίσκει μπροστά της αυτή τη σεναριακή ανυπαρξία, η οποία και την υπονομεύει διαρκώς. Μετά από λίγο, ξεχνάει κανείς πλήρως για ποιο λόγο συμβαίνουν όσα συμβαίνουν, αν φυσικά υποθέσουμε πως υπάρχει κάποιος λόγος. Το κυριότερο χάντικαπ έγκειται στον αδιανόητα προχειρογραμμένο ρόλο του «κακού», ο οποίος είναι παντελώς μονοδιάστατος. Στην ουσία, δεν έχει κανένα λόγο για να προκαλέσει το χάος που επιθυμεί, λες και πήρε την απόφαση να οδηγήσει τον πλανήτη σε πυρηνικό πόλεμο επειδή δεν έβρισκε κάποιο δημιουργικό χόμπι για να περάσει την ώρα του. Περνώντας στο υποτιθέμενο βαρύ χαρτί της ταινίας, την περιβόητη δράση, δεν μπορούμε πάρα να σκεφτούμε πως το κοινό πλέον είναι (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι) πιο έμπειρο και πιο απαιτητικό. Όταν μία ταινία έχει ως σκοπό μονάχα αυτού του είδους την ψυχαγωγία, οφείλει να πρωτοτυπήσει, να συναρπάσει, με κάποιον τρόπο να ξεχωρίσει, εφόσον δεν μπορεί να βασιστεί σε οποιουδήποτε άλλου είδους θέλγητρα. Οι σκηνές καταδίωξης σε πολλούς φυσικούς χώρους, μεταξύ των οποίων και στο ψηλότερο κτίριο του κόσμου, το Μπουρτζ Χαλιφά στο Ντουμπάι, κερδίζουν την προσοχή μας αλλά ως εκεί. Η ταινία παράγει ομολογουμένως ένα ακροβατικό υπερθέαμα αλλά αν οι βλέψεις σας εξαντλούνται στα ακροβατικά και το τσίρκο (με την καλή έννοια, την κυριολεκτική), καλύτερα προτιμήστε τους MOMIX ή το Cirque du Soleil, όπου θα δείτε τα πάντα με σάρκα και οστά από κοντά. Αν πάλι επιθυμήσατε μία εμπορική καλογυρισμένη ταινία δράσης, η οποία να μην καταντά σε κανένα σημείο μία βαρετή αλληλουχία εικόνων, στήστε μία οικιακή soirée Jason Bourne, εστιάζοντας στα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας. Το κείμενο που μόλις διαβάσατε θα διαγραφεί από μόνο του σε πέντε δευτερόλεπτα.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Τύπος της Θεσσαλονίκης”.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας:




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑