Reviews MACHINE GUN PREACHER

3 Νοεμβρίου 2011 |

0

MACHINE GUN PREACHER

Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ

Παίζουν: Τζέραρντ Μπάτλερ, Μισέλ Μόναχαν, Μάικλ Σάνον

Διάρκεια: 123’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Φύλακας αγγέλων»

Ξεκινάμε με ένα συνοπτικό μάθημα αφρικανικής ιστοριογεωγραφίας που θα μας δώσει τον απαραίτητο μπούσουλα. Ο LRA (Lord’s Resistance Army – Στρατός Αντίστασης του Κυρίου) ιδρύθηκε στην Ουγκάντα το 1987 και αποτελεί ένα από τα πιο σκιώδη ένοπλα κινήματα στην ιστορία του είδους, ακόμη και για τα ταλαίπωρα αφρικανικά δεδομένα. Χωρίς σαφείς πολιτικές επιδιώξεις, ο στρατός του παράφρονα Τζόζεφ Κόνι –σύμφωνα με δικές του εξαγγελίες– αγωνίζεται για την εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θα βασίζεται στις 10 θείες εντολές, δηλαδή στις δύο εκείνες πέτρινες πλάκες που παρέλαβε χέρι με χέρι και όχι με αντικαταβολή ο κύριος Μωυσής στο όρος Σινά. Για τον ιερό αυτό σκοπό, ο LRA σουλατσάρει και σε διάφορες γειτονικές χώρες, όπου και απαγάγει ανήλικους, οι οποίοι είτε στρατολογούνται είτε εκπορνεύονται. Μία από αυτές τις χώρες είναι και το νεοϊδρυθέν Νότιο Σουδάν, το οποίο προέκυψε μέσα από την αιματοχυσία του δεύτερου σουδανικού εμφυλίου πολέμου, τη μεγαλύτερη εμφύλια πολεμική σύρραξη στην ιστορία της Αφρικής. Το κυρίως Σουδάν, το βόρειο δηλαδή, εξόπλιζε τον LRA για να πατσίσει με την άσπονδη γείτονα Ουγκάντα, η οποία εξόπλιζε με τη σειρά της τον SPLA (Sudan’s People Liberation Army – Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν).

Μέσα σε όλο αυτό το γενικευμένο μπάχαλο εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς πού είναι ο λευκός προστάτης που θα βάλει μία τάξη επιτέλους γιατί την Αφρική την αγαπά, καθότι είναι μία παραχωρητική ήπειρος με την οποία διατηρεί μία διαχρονικά ισότιμη σχέση δούναι και λαβείν. Το κενό αυτό λοιπόν αναλαμβάνει να καλύψει ο τιτάνιος σκηνοθέτης Μαρκ Φόρστερ, ο οποίος είναι γνωστός στο ευρύ κοινό για δύο κυρίως ταινίες. Το αδιανόητα υπερτιμημένο «Ο χορός των τεράτων» (Monsters’ Ball, 2001) όπου η Χέιλ Μπέρι made us feel good στη διάσημη σκηνή και την, κατά γενική ομολογία, χειρότερη ταινία Τζέιμς Μποντ όλων των εποχών (Quantum of Solace, 2008). Εν προκειμένω, αποφασίζει να μας διηγηθεί την ιστορία του Σαμ Τσίλντερς, προσθέτοντας στο σωρό μία ακόμη «αληθινή» ιστορία, η οποία δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος να γίνει ταινία.

Ο Σαμ Τσίλντερς λοιπόν, είναι ένας πρώην αμαρτωλός, ο οποίος ήταν βουτηγμένος στη δίνη των ναρκωτικών, μπαινόβγαινε από τις φυλακές και έκανε πολύ κακές παρέες με σεσημασμένους μηχανόβιους με δερμάτινα τζάκετ με φλόγες και νεκροκεφαλές. Όλα αυτά ωσότου δει το φως το αληθινό και γνωρίσει επιτέλους τον Θεό. Η μεταστροφή χαρακτήρα του κεντρικού μας ήρωα κινηματογραφείται τόσο αφελώς και πρόχειρα που μοιάζει με καρικατούρα. Στην αρχή ξεπροβάλλει μία ηλιαχτίδα ελπίδας πως θα παραλληλιστεί ειρωνικά η εξάρτηση από τις καταχρήσεις και τις ουσίες με την αντίστοιχη από τη θρησκεία και το, αμερικάνικου τύπου show time, κήρυγμά της. Οι υπόνοιες μένουν παντελώς μετέωρες και ενισχύουν τη βεβαιότητα πως απλώς έχουμε να κάνουμε με μία κακοφτιαγμένη κατασκευή.

Μετά την (επανα)βάφτιση στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, επιτελούς ώρα για δράση και πιστολίδι. Μεταφερόμαστε στην Αφρική όπου ο Τσίλντερς ξεκινά το ανθρωπιστικό του έργο σώζοντας παιδιά με όποιον τρόπο μπορεί και ο Φόρστερ εγκαινιάζει ένα νέο genre, τη φιλανθρωπική ταινία δράσης. Επειδή είμαστε καλοπροαίρετοι και ψάχνουμε το καλό στο καθετί, ακόμη και σε αυτό το σημείο ελπίζαμε σε κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον. Παρουσιαζόταν εξάλλου μία πρώτης τάξης ευκαιρία τόσο για τη γελοιοποίηση της φιγούρας του λευκού σωτήρα της Αφρικής όσο και έδαφος για την ιστορία ενός χαρακτήρα που βυθίζεται σε μία προσωπική παράνοια χαμένος σε ένα κόσμο που δεν είναι επ’ ουδενί δικός του. Ματαιότις, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότις. Οι ρημαγμένες σχέσεις με οικογένεια και φίλους εικονογραφούνται σαν κακόγουστο αστείο που προσπαθεί να βάλει και λίγο χρώμα γιατί πήξαμε στο μαύρο, τα κλισέ πέφτουν γρηγορότερα κι από τους κάλυκες, τα αμφιλεγόμενα κίνητρα δικαιώνονται πανηγυρικά σε πλάνα που κινούνται στα όρια ανάμεσα σε διαφημιστικό σποτάκι της UNICEF και αυτοσχέδια εκδοχή των περιπετειών του Ράμπο στη μαύρη ήπειρο. Ο Φόρστερ στο όνομα της αληθοφανούς καταγγελίας, της φαιδρής συγκίνησης και της υπενθύμισης πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δεν χαρίζει κάστανα και αφήνει την ωμή βία να πάρει τα ηνία. Υπάρχει άλλωστε και το λατρεμένο και συνάμα βαθυστόχαστο επιχείρημα πως «κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι συμβαίνει εκεί πέρα μακριά στην Αφρική». (Πολύ συχνά αυτή η φράση συνοδεύεται από μία άηχη παρένθεση του τύπου «Δεν είναι τυχαίο ότι συμβαίνουν αυτά εκεί κάτω και όχι εδώ…»). Διαπίστωση δηλαδή εφάμιλλης σπουδαιότητας με αυτές των αδρά χρηματοδοτούμενων μελετών που μας ενημερώνουν πως «τα ζητήματα του AIDS, της παιδικής θνησιμότητας και του υποσιτισμού είναι δυσεπίλυτα στην Αφρική λόγω ανεπαρκών υλικοτεχνικών υποδομών και αδυναμίας συντονισμού και οργάνωσης».

Για να επιστρέψουμε στα της ταινίας, ο δικός μας ιεροκήρυκας είναι εξελιγμένος, ένας bad ass motherfucker που ‘χει στο ‘να χέρι το Βαγγέλιο, στ’ άλλο χέρι το οπλοπολυβόλο και δίνει λύσεις ως αυτόκλητος υπερασπιστής των αδύναμων εκεί που οι άπραγοι γηγενείς δεν ξέρουν πώς. «We will stay», μας πληροφορεί η αρρενωπή φωνή του Τζέραρντ Μπάτλερ στο φινάλε δίνοντας το τελικό στίγμα. Παρεμπιπτόντως, ο αληθινός Σαμ Τσίλντερς μοιάζει εξαιρετικά στον Ερρίκο Λίτση, τον πρωταγωνιστή των ταινιών του Γιάννη Οικονομίδη «Σπιρτόκουτο» και «Η ψυχή στο στόμα». Υποθέτω πως οι υπεύθυνοι κάστινγκ, απογοητευμένοι από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του Ερρίκου, κατέληξαν με βαριά καρδιά στη λύση του, αδικαιολόγητα για τις αληθοφανείς τους βλέψεις, ματσό και όμορφου Τζέραρντ.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας:

 




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest