Lost in Translation

Σκηνοθεσία: Σοφία Κόπολα

Παίζουν: Μπιλ Μάρεϊ, Σκάρλετ Τζοχάνσον

Διάρκεια: 105′

Έτος παραγωγής: 2003

Ο Μπομπ και η Σάρλοτ είναι προσωρινοί ναυαγοί σε έναν ακατανόητο τόπο, παραδομένοι σε μια ατελείωτη αμηχανία και απορία. Μονίμως σαστισμένοι, δεν ξέρουν τι να πουν, τι να σκεφτούν, τι (να ομολογήσουν ότι) νιώθουν. Ωστόσο, δεν είναι οι τυπικές χαμένες ψυχές – πιο πολύ μοιάζουν με ξεφούσκωτες κούκλες που παράτησε κάποιος σε μια ξεχασμένη βιτρίνα.Είναι βαθιά εξαντλημένοι, χωρίς να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν αυτή την κόπωση.

Είναι ράθυμοι στην πίκρα τους, νωχελικοί στη νοσταλγία τους, αναποφάσιστοι ακόμη και για τη δυστυχία τους. Σχεδόν αναπόφευκτα, είναι αμετανόητα αυτοσαρκαστικοί και παράδοξα ρομαντικοί. Και πάνω απ’ όλα, είναι καταδικασμένοι να ζήσουν μία ιστορία από αυτές που μοιράζεσαι μονάχα με ξένους κι αγνώστους, βρίσκοντας μια οικειότητα που δεν μπορούν ποτέ να σου προσφέρουν οι αληθινά κοντινοί σου άνθρωποι.

O Μπομπ Χάρις, ένας άλλοτε διάσημος Αμερικάνος ηθοποιός, συναισθάνεται πως το δειλινό της παρακμής έχει καταφθάσει. Η Σάρλοτ, μία όμορφη νιόπαντρη κοπέλα, νιώθει φιλοξενούμενη στην ίδια της τη ζωή. Οι τροχιές του Μπομπ και της Σάρλοτ θα τρακάρουν και θα χορέψουν αγκαλιά στο αλλοπρόσαλλο και αχανές Τόκιο, που μοιάζει με παιδική χαρά για ενήλικους. Φάλτσα καραόκε πάρτυ, άχαρες σουαρέ ναρκωτικών, φλιπεράκια που λαμποκοπούν σε χρωματιστά ξενυχτάδικα για μοναχικούς, λεωφόροι που μοιάζουν με ατελείωτες πεδιάδες, σμήνη ανθρώπων που πλημμυρίζουν κάθε γωνιά, μα πάνω απ’ όλα το έσχατο καταφύγιο, εκεί ψήλα. Το μπαρ του ξενοδοχείου, μία νησίδα των δύο, μία ιδιωτική χώρα για δυο ξεχασμένους ήρωες που θέλουν βρεθούν μονάχα ο ένας από τον άλλο.

Ο Μπομπ και η Σάρλοτ σμίγουν μέσα από την αδιαφορία όλων των υπολοίπων για το πού είναι, πού βρίσκονται, τι κάνουν και πώς περνούν την ώρα τους. Και η επαφή τους θα ξεφύγει από τη φυλακή της (κάθε) “σχέσης”: θα μείνει για πάντα ελεύθερη και ακατανόητη, πέρα από ειδύλλια και συμβάσεις. Η Κόπολα φτιάχνει μία λυπημένη κωμωδία από νύξεις και υπόνοιες, που μας υπενθυμίζει την ιλαρή κωμωδία της ζωής.

Ο υπέροχος Μπιλ Μάρεϊ υποδύεται ένα ρολόι που έχει κουρδιστεί λάθος, ώστε να χάνει σταθερά λίγα δευτερόλεπτα. Ένα κάποιο ντελίριο, μια καινούργια ευτυχία, η λύτρωση για όλα όσα ξεθώριασαν και ξέφτισαν, όλα αυτά υπάρχουν κάπου παραδίπλα, αλλά δεν μπορούν πλέον να βγουν στην επιφάνεια. Διότι υπάρχει η κούραση, υπάρχει ο χρόνος που ξοδεύτηκε, υπάρχει η αυτοτιμωρία ότι είναι πλέον αργά, υπάρχει το βάρος μιας ανεπιθύμητης επιστροφής.

Ευτυχώς, όμως, υπάρχει και κάτι ακόμη: ο χώρος και ο χρόνος για έναν στερνό αποχαιρετισμό, ένα δυαδικό αντίο, που δεν χωράει αδιάκριτους τρίτους. Η Κόπολα χαρίζει στον Μπομπ και στη Σάρλοτ μία στιγμή ιερής και απαραβίαστης ιδωτικότητας. Δεν είναι δική μας δουλειά να μάθουμε τα στερνά τους λόγια. Το μόνο που πρέπει να μας απασχολεί είναι ότι βρήκαν τον τρόπο να ψιθυρίσουν το δικό τους αντίο. Το ημιτελές σπανίως έχει υπάρξει πιο αρκετό.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑