Reviews LES EMOTIFS ANONYMES

13 Οκτωβρίου 2011 |

0

LES EMOTIFS ANONYMES

Σκηνοθεσία: Ζαν Πιερ Αμερίς

Παίζουν: Μπενουά Πολβούρντ, Ιζαμπέλ Καρέ

Διάρκεια: 80’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ανώνυμοι Ρομαντικοί»

Ο πρώτος συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο ηρώων στην ταινία του Ζαν Πιερ Αμερίς είναι το κοινό τους πάθος για τη σοκολάτα. Ας ξεκινήσουμε με τα αισθήματα με τα οποία έχουμε συσχετίσει τη σκέψη και την εικόνα της σοκολάτας. Μία λαχταριστή επιθυμία για κάθε παιδικό μυαλό. Ένα σεξουαλικό υποκατάστατο, όπως είθισται να λέγεται μεταξύ σοβαρού και αστείου. Μία καλοδεχούμενη πηγή τόνωσης σε στιγμές κούρασης, σωματικής ή πνευματικής. Μία ανταμοιβή για κάποιον κόπο που έχουμε καταβάλει. Μία ένοχη απόλαυση που προκαλεί τύψεις σε δεύτερο χρόνο, όταν χάνεται το μέτρο. Εύκολα διαπιστώνει κανείς πως λίγες τροφές και γεύσεις έχουν γνωρίσει τέτοια καθολική και διαχρονική αποδοχή στα ανθρώπινα γούστα και αισθητήρια. Η ετυμολογία πάντως επικυρώνει την αποθέωση της σοκολάτας, καθώς η επίσημη ονομασία της είναι «Theobroma cacao». Ενστικτωδώς, σίγουρα ο νου σας πηγαίνει στη λέξη «βρώμα» αλλά ευτυχώς υπάρχει και μία άλλη λέξη που ξεκινάει από «βρ», η «βρώση». Η σοκολάτα λοιπόν είναι «η τροφή των θεών», ονομασία για την οποία ευθύνεται ο διάσημος Σουηδός βοτανολόγος Carl Linnaeus και της δόθηκε το 1753.

Το σινεμά όμως, τι πιστεύει άραγε για τη σοκολάτα; Κρίνοντας από τον αριθμό των ταινιών που την περιλαμβάνουν στον πυρήνα της ιστορίας τους άμεσα ή έμμεσα, μάλλον έχει καλή γνώμη. Είναι ανούσιο να αναφέρουμε τις πραγματικά πάμπολλες ταινίες που την περιέχουν στον τίτλο τους χωρίς να καταλαμβάνει χώρο στην πλοκή τους. Ο λόγος είναι προφανής και σχετίζεται με το φορτίο της λέξης «σοκολάτα», τις παραπομπές στο θυμικό και τη νόησή μας. Υπάρχουν όμως και ταινίες που τη φέρουν κορώνα στο κεφάλι του τίτλου τους και παράλληλα την εντάσσουν και στο κυρίως φιλμικό σώμα. Το «Chocolat» του Λάσε Χάλστρομ για παράδειγμα, όπου η Ζυλιέτ Μπινός κάμπτει την αρχική εχθρικότητα των νέων συγχωριανών της με σοκολατένιες συνταγές. Έπειτα, υπάρχουν και οι δύο μεταφορές του βιβλίου του Ρόαλντ Νταλ «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας». Μία πρόσφατη από τον Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ και μία παλαιότερη δια χειρός Μελ Στιούαρτ με πρωταγωνιστή τον Τζιν Γουάιλντερ. Συνεχίζοντας υπάρχει το «The Chocolate War» του Κιθ Γκόρντον βασισμένο στο βιβλίο του Ρόμπερτ Κορμίερ, το οποίο μας εισάγει μέσω της σοκολάτας στα σκοτεινά άδυτα ενός Καθολικού σχολείου. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί οπωσδήποτε και η μαύρη κωμωδία «Consuming Passions», βασισμένη σε πρωτόλεια ιδέα των MontyPythonικών Τέρι Γκίλιαμ και Μάικλ Πάλιν, όπου οι σοκολάτες περιέχουν και ολίγη… ανθρώπινη γέμιση. Συμπερασματικά, μία σοκολατοποιία είναι μάλλον το ιδανικό σημείο συνάντησης και σμιξίματος για τους δύο ντροπαλούς ερωτευμένους της ταινίας μας.

Ναι, υπάρχει και μία ταινία, δεν το λησμόνησα, απλώς η μυρωδιά της σοκολάτας είναι μεθυστική και παρασύρθηκα. Μία ακόμη γαλλική ρομαντική κομεντί, από αυτές που βγαίνουν πλέον με το κιλό, καθότι το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος γνωρίζει δεύτερη νιότη στη Γαλλία. Είχαμε υπονοήσει όμως και ένα δεύτερο συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο ηρώων και αυτός δεν είναι άλλος από την έμφυτη, σαρωτική, ακατάσχετη ντροπαλότητά τους. Φοβούνται τον ίσκιο τους και ένα εκατέρωθεν ερωτικό σκίρτημα μάλλον υψώνει το πρόβλημα στο τετράγωνο παρά το λύνει. Ο σκηνοθέτης δήλωσε πως πρόκειται για την πιο προσωπική του ταινία, καθώς αντιμετώπιζε παρόμοια προβλήματα στο παρελθόν. Η μοναξιά, το σκοτάδι, ο τεχνητός κόσμος της κινηματογραφικής αίθουσας αποτέλεσε γνώριμο καταφύγιο των νεανικών του χρόνων, σύμφωνα με τα λεγόμενά του. Εν ολίγοις, μάλλον κατέχει εμπειρικά το θέμα του και οδηγεί τους χαρακτήρες του με αυτοπεποίθηση και τρυφερότητα. Ενεργοποιεί το χαρτί της καλοδεχούμενης και λίγο απροσδιόριστης νοσταλγίας, τραβάει τις καταστάσεις σε κάποια συνετά όρια υπερβολής, μας κάνει να συμπαθήσουμε τους παθολογικά και εμμονικά συνεσταλμένους του μεσήλικες, οι οποίοι δείχνουν απόλυτα ταιριαστοί μέσα στη δυσλειτουργικότητά τους. Η προβλέψιμη διαδρομή δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια ελιγμών, οι οποίοι έχουν πλέον εξαντληθεί ολοκληρωτικά πριν το αναμενόμενο και δίχως εξάρσεις φινάλε. Ευτυχώς, ο Αμερίς είχε την προνοητικότητα να ξεκαθαρίσει πως στοχεύει να γίνει αρεστός όπως ένα, άντε δύο σοκολατάκια πριν τον καφέ. Δεν διεκδικεί σε καμία στιγμή το ρόλο μίας εντυπωσιακής τούρτας, δεν υπόσχεται πως δεν θα μπορούμε να κρατήσουμε τα σάλια μας. Και καταλήγει να αφήνει μία ευχάριστη γεύση.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε το υποτιτλισμένο τρέιλερ:




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest