Reviews Le Dernier Métro

9 Σεπτεμβρίου 2011 |

0

Le Dernier Métro

Σκηνοθεσία: Φρανσουά Τριφό

Παίζουν: Κατρίν Ντενέβ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ζαν Πουαρέ, Χάιντς Μπένεντ.

Διάρκεια: 131’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Το τελευταίο μετρό»

Έτος παραγωγής: 1980

Η, τρίτη μετρώντας από το τέλος, ταινία του Φρανσουά Τριφό υπήρξε η μεγαλύτερη εμπορική του επιτυχία, σαρώνοντας τα βραβεία Σεζάρ αλλά χάνοντας το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας του 1980 από το «Η Μόσχα δεν πιστεύει στα δάκρυα» του Βλαντιμίρ Μένσοφ. Η ταινία αποτελεί το δεύτερο κομμάτι της τριλογίας που είχε οραματιστεί ο Τριφό για τις παραστατικές τέχνες. Την τριλογία αυτή είχε εγκαινιάσει η ταινία «Η αμερικάνικη νύχτα» (La Nuit Américaine, 1973), μία εξονυχιστική διείσδυση στα άδυτα του κινηματογραφικού πλατό. Το τελευταίο μέρος της τριλογίας θα έφερε τον τίτλο «L’agence magique» και θα καταπιανόταν με την πλανεύτρα φύση του μιούζικ χολ. Δυστυχώς, ένας όγκος στον εγκέφαλο διέκοψε βίαια τα σχέδια του μεγάλου δημιουργού το 1984, σε ηλικία μόλις 52 ετών. Ας προχωρήσουμε όμως στα της ταινίας.

Ο Τριφό οπτικοποιεί με τρυφερότητα τις παιδικές εικόνες της γερμανικής κατοχής που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη του και παράλληλα, αποτίνει ένα φόρο τιμής στο κλασικό σινεμά, του οποίου άλλωστε υπήρξε μελετητής και  θαυμαστής. Επιλέγει λοιπόν για αυτό τον λόγο ένα στιβαρό, ακαδημαϊκό τόνο και μία πιο συμβατική μορφή αφήγησης, σε σύγκριση με την υπόλοιπη φιλμογραφία του. Το μοτίβο του ερωτικού τριγώνου δίνει και πάλι εμφατικό «παρών», δοσμένο με τη γνώριμη κομψότητα. Το πρόσωπο της Κατρίν Ντενέβ κυριαρχεί, καθορίζει, δίνει το στίγμα. Μέσα από το μακιγιάζ, τους φωτισμούς που το λούζουν, τους μορφασμούς και τα βλέμματα. Ο Τριφό μας κρατά πάντα σε μία απόσταση, η οποία όμως χάρη στη δεξιοτεχνία του καταλήγει να μοιάζει ακαταμάχητη. Όπως ακριβώς και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ, δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό το γοητευτικό ψύχος. Η άλλη κυρίαρχη μορφή το κατεχόμενο Παρίσι. Ζεστό και ρομαντικό, εώς και γλυκανάλατο ανά στιγμές, παρά την ανέχεια και το φόβο που το κατακλύζουν.

Ο Τριφό προβληματίζεται για πολλοστή φορά πάνω στη φύση των ανθρώπινων σχέσεων και ο προβληματισμός αυτός μας παραπέμπτει σε πολλαπλά επίπεδα και υπόγειες διασυνδέσεις. Το θεατρικό σανίδι υποκαθιστά την πραγματικότητα και οι ερμηνείες επί σκηνής περνούν και στην  αληθινή ζωή. Κάθε χαρακτήρας κουβαλά το βάρος μιας καλά κρυμμένης πτυχής του, μαθαίνει να ζει με τον συμπληρωματικό του εαυτό. Η ερωτική απιστία θα ολοκληρωθεί ως προέκταση του θεατρικού ειδυλλίου, με τα κουστούμια και το σκηνικό να πιστοποιούν ότι η μεταμφίεση είναι πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ο Τριφό είχε τη φήμη του «προσωπικού» σκηνοθέτη και στην περίπτωσή αυτή τη δικαιώνει, καθώς μας ξεναγεί σε μία ολόδική του διαδρομή από βιώματα και αναμνήσεις. Τι πιο προσωπικό εξάλλου για ένα σκηνοθέτη από τη διχοτόμηση της καρδιάς ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα;

Ο Τριφό στην κυριολεξία παίζει στα δάχτυλα όλα όσα θέλει να δείξει και δεν πιέζεται από κανένα άγχος επίδειξης. Με απλότητα μας δίνει στο πιάτο όλα τα όμορφα αντιθετικά σημεία που στο τέλος πέφτουν το ένα στην αγκαλιά του άλλου. Η απόκρυψη και η φανέρωση, ο καταναγκαστικός εγκλεισμός και η απελευθερωτική φυγή. Στο κέντρο αυτού του συστήματος συναντούμε την επικοινωνία  ζωής και τέχνης. Η Ιστορία μετατρέπεται σε καμβά όπου ζωγραφίζεται το κάθε προσωπικό δράμα. Αντιστρόφως, όλες οι συγκρούσεις της καθημερινότητάς είναι υποταγμένες σε ένα ιστορικό καθήκον. Σε αυτό το πλαίσιο, η καλλιτεχνική δημιουργία αναλαμβάνει μία αποστολή ιερή. Προστατεύει την ψυχή μας για όσο καιρό ο έξω κόσμος μοιάζει με κόλαση. Όταν άλλωστε η ζωή γίνεται αφόρητη, η μόνη λύση είναι να την αντιμετωπίσεις ως μία παράσταση. Ως ένα ψέμα που δεν μπορεί με τίποτα να σε αγγίξει ή να σε πληγώσει.

Δείτε παρακάτω την Κατρίν Ντενέβ να παραλαμβάνει το Βραβείο Σεζάρ για την ερμηνεία της. Πόσο καλύτερα σε σχέση με την τωρινή εποχή, χωρίς φλυαρίες, ψευτοσυγκινήσεις και ατελείωτα ευχαριστώ…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑