LA CHANCE DE MA VIE

Σκηνοθεσία: Νικολά Κις

Παίζουν: Βιρζινί Εφιρά, Φρανσουά Ζαβιέ Νταμεζόν.

Διάρκεια: 87’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ο μαύρος γάτος του έρωτα»

Εδώ και πολλά χρόνια, έχει καταστεί σαφές πως η έδρα της ρομαντικής κομεντί παρεξηγήσεων έχει μεταφερθεί από το Χόλιγουντ στα γαλλικά στούντιο, τόσο από άποψη αισθητικής και παραγωγής όσο και από καθαρά εισπρακτική σκοπιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση μας, η δεύτερη ταινία του Νικολά Κις (εντελώς παραπλανητική ως προς τη σωστή προφορά η ελληνική απόδοση του γαλλικού Cuche), η οποία σαρώνει τα ταμεία στις γαλλικές αίθουσες και προστίθεται σε μία μακρά σειρά πρόσφατων γαλλικών ταινιών του συγκεκριμένου genre, οι οποίες έχουν τύχει μεγάλης εγχώριας αποδοχής και αναγνώρισης. Ο σκηνοθέτης μάλιστα, εμφανίζεται εκ νέου στα κινηματογραφικά δρώμενα περίπου από το πουθενά, καθώς το πρώτο του πόνημα, «Οι κολλημένοι» (Les apprentis, 1995), είχε περάσει παντελώς απαρατήρητο. Ο μόνος λόγος μάλιστα για τον οποίο θα μπορούσε να μνημονευτεί, έγκειται στον πρωταγωνιστικό ρόλο του αγαπημένου ατίθασου παιδιού του γαλλικού κοινού, του γιου του Ζεράρ, Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ, ο οποίος έφυγε προ διετίας από τη ζωή. Μετά από μία όμως πολυετή και διδακτική θητεία στην τηλεόραση, δείχνει να έχει κατανοήσει του κανόνες του (εμπορικού) παιχνιδιού.

Ας εξηγήσουμε όμως λίγο εκτενέστερα τι εννοούμε λέγοντας πως οι Γάλλοι έχουν υποσκελίσει τους Αμερικάνους στον τομέα της αισθηματικής κομεντί, ένα είδος εθιμικώ δικαίω γνήσια αμερικάνικο, καθώς το Χόλιγουντ στη χρυσή του εποχή, το είχε μετατρέψει σε ένα από τα βαριά του χαρτιά. Οι πρόσφατες αμερικάνικες ρομαντικές κομεντί πασχίζουν υπέρ το δέον να φανούν μοντέρνες, ετοιμόλογες, σπιντάτες και κάπου έχουν ξεχάσει το μυστικό συστατικό ενός κινηματογραφικού είδους με ξεκάθαρες τάσεις αυτοϊκανοποίησης, το οποίο αποφασίζει δίχως να πάρει την άδεια από πουθενά πως τα απλά πράγματα θα περιβάλλονται με ένα πέπλο γοητείας. Εν ολίγοις, η ρομαντζάδα οφείλει να αφεθεί στην ησυχία της και όλο το βάρος πρέπει να δοθεί στην απαιτούμενη φινέτσα. Οι γαλλικές ταινίες λοιπόν, διαφυλάττουν το πατροπαράδοτο ρομάντζο ως κόρη οφθαλμού, πασπαλίζουν την όλη κατάσταση με πολλές παρεξηγήσεις, προσθέτουν συχνά και μία δόση ερωτικών τριγώνων, τετραγώνων και λοιπών πολυγώνων, τα οποία μάλλον αποτελούν κάποια μορφή γαλλικού αταβισμού και χαρίζουν ένα τελικό αποτέλεσμα, όχι ενθουσιώδες, αλλά σίγουρα ικανοποιητικό.

Στα του οίκου μας τώρα, ας ξεκινήσουμε από τα θετικά στοιχεία. Η χαριτωμένη διάθεση είναι αδιαλείπτως παρούσα, οι συμπτώσεις αν και ολίγον υπερβολικά απλοϊκές, δεν προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, η πολυπόθητη φινέτσα επιτυγχάνεται με μία σκαμπρόζικη τηλεοπτικού τύπου σκηνοθεσία. Το κυριότερο όμως προσόν της ταινίας είναι η πρωταγωνίστρια Βιρζινί Εφιρά, η οποία διαθέτει το απαραίτητο σωματικό νάζι και μπρίο που απαιτεί ο ρόλος της και δείχνει να κινείται στο φυσικό της «υποκριτικό» περιβάλλον. Στον αντίποδα, το κυριότερο μειονέκτημα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του, εντοπίζεται δυστυχώς στην ανύπαρκτη και μηδενικού ενδιαφέροντος πλοκή, γεγονός που καθιστά το όλο πόνημα ανιαρό και κενό σαν φούσκα, όση καλή διάθεση και να επιστρατευτεί, όσο και να αγαπούμε το θερινό σινεμά, ρίχνοντας ραγδαία τα στάνταρ μας.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest