Reviews Kumiko, the Treasure Hunter

28 Σεπτεμβρίου 2015 |

0

Kumiko, the Treasure Hunter

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ζέλνερ

Σενάριο: Ντέιβιντ Ζέλνερ, Νέιθαν Ζέλνερ

Παίζουν: Ρίνκο Κικούσι, Ντέιβιντ Ζέλνερ, Σίρλεϊ Βέναρντ

Διάρκεια: 104′

Μία νεαρή Γιαπωνέζα ανακαλύπτει ένα κρυμμένο αντίγραφο της ταινίας των αδερφών Κοέν, Fargo, σε VHS. Αρχίζει να πιστεύει πως ο θησαυρός που έκρυψε ο Στιβ Μπουσέμι στην ταινία, μία βαλίτσα με χρήματα, είναι αληθινός και βάζει στόχο ζωής («είναι το πεπρωμένο μου», όπως αφοπλιστικά δηλώνει) να τον βρει. Μία σύγχρονη κονκισταδόρος. Όπως όμως όλοι οι χρυσοθήρες και οι ερευνητές, έτσι και γι’ αυτήν, είναι της μοίρας της να μην γίνει πιστευτή και να είναι υποχρεωμένη να κρατήσει αναμμένη την φλόγα της πίστης της μέσα στον αδιάφορο και χωρίς όνειρα κόσμο που ζει.

Η ζωή της έτσι κι αλλιώς είναι μία μονοτονία. Μένει σε ένα μικρό σπίτι, με μόνη της συντροφιά ένα κούνελο. Δουλεύει σε μία εταιρεία με αφεντικό έναν ξιπασμένο γέρο, με συναδέλφους που τους μισεί και την μισούν. Η μάνα της έχει στο μυαλό της μόνο την προαγωγή και την αποκατάσταση της κόρης της. Ο καθένας λοιπόν θέτει τον στόχο του. Ο εργοδότης το χρήμα, η μάνα την ορθή προσήλωση της κόρης της στο κοινωνικό πλάνο, οι συνάδελφοι της τα κουτσομπολιά και την διατήρηση της ομορφιάς τους, και η Κουμίκο να βρει τον κρυμμένο θησαυρό.

Dream , When you’re feelin’ blue

Dream, That’s the thing to do

Just watch the smoke rings rise the air

You’ ll find your share of memories there

Αυτό μας ενθαρρύνει να κάνουμε λοιπόν o Τζόνι Μέρσερ -να ονειρευτούμε. Και όνειρο σημαίνει την τοποθέτηση μας έξω από την πραγματικότητα με τους όρους που μας την παρουσίασαν. Η Κουμίκο, έστω και άθελα της, ούσα λίγο νεραϊδοπαρμένη, παράταιρη και με αντικοινωνική συμπεριφορά, ονειρεύεται. Ονειρεύεται εκτιμώντας -και όχι άδικα- ότι το χρήμα κινεί τα πάντα και ρυθμίζει τα ουσιώδη και επουσιώδη με τέτοια μανία που οτιδήποτε γύρω του μοιάζει με πέταγμα πεταλούδας στην αταλάντευτη ισορροπία του σύμπαντος. Παρατηρεί, αναλύει, δρα. Ενστικτωδώς. Τι είναι λοιπόν το φτύσιμο στο τσάι του αφεντικού; Τίποτα. Τι είναι ο θυμός απέναντι στα ρούχα του; Ανούσιο. Τι είναι η απροθυμία της να συναντήσει μια παλιά της -ολίγον τι βλαμμένη- μικροαστή φίλη της; Μηδενικό. Μα τι αλλάζει και ρυθμίζει την ζωή μας; Το χρήμα.

Στην περίπτωση όμως της Κουμίκο, το κυνήγι του θησαυρού σαν διαδικασία νοηματοδοτεί την καθημερινότητα της. Όπως ο σύγχρονος άνθρωπος που περιορίζεται στο σχήμα δουλειά – σπίτι, έτσι και η Κουμίκο αναισθητοποιείται μέσα στην πολύβουη πόλη του Τόκιο και χάνει το όποιο κίνητρο για την επίτευξη των καθημερινών, ανούσιων στόχων της. Ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος ή καλύτερα δυτικής κουλτούρας άνθρωπος (τέτοιοι είναι και οι Γιαπωνέζοι) είναι χαμένος στην χρονικά περιορισμένη ζωή του, ξεχνώντας μεν την παρουσία του θανάτου, αλλά αλλοιώνοντας την παρουσία του στο φυσικό του περιβάλλον. Η αλλοτροίωση του ανθρώπου προέρχεται από την ενασχόληση του αποκλειστικά και μόνο με την εργασία. Τι θα γινόταν όμως αν για κάθε άνθρωπο -και ας μην ήταν τόσο ονειροπαρμένος όσο η Κουμίκο- υπήρχε ένας θησαυρός να τον περιμένει;

Η αντιπαράθεση με το Fargo είναι από μόνη της μία αφορμή για συνειρμούς. Η μικρή πόλη Fargo, στα βόρεια σύνορα της Μινεσότα, κρύβει την ουσία και το τεράστιο Τόκιο τη σαπίλα του σύγχρονου κόσμου. Η πολιτισμική διαφορά των δύο λαών δεν έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να σκέφτονται συμβατικά. Έτσι λοιπόν και ο καλοκάγαθος μπάτσος της Μινεσότα, κομμένος και ραμμένος σαν χαρακτήρας στην λογική των αδερφών Κοέν, αν και συμπαθεί την Κουμίκο και θέλει να την βοηθήσει, εν τούτοις αδυνατεί να συμμεριστεί την αγωνία της, καθώς είναι σίγουρος πως δεν υπάρχει θησαυρός και πως είναι μόνο ένα τμήμα της ταινίας. Η γλωσσική διαφορά μεταξύ του αστυνομικού και της Κουμίκο συντελεί -έστω και προσωρινά- στο να μην γίνει τροχοπέδη ο νόμος στο ταξίδι της νεαρής Γιαπωνέζας προς τον παράδεισο της.

Η τεχνική της «ταινίας μέσα στην ταινία» είναι σύνηθες τέχνασμα αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με κίνητρο για την ηρωίδα παρά με αφηγηματικό εργαλείο. Οι αδερφοί Ζέλνερ ράβουν με εξαιρετικό τρόπο το σενάριο πάνω στην αλληγορική διάθεση του Fargo. Οι καρικατουρίστικοι χαρακτήρες φτιάχνουν την μεγάλη αντίθεση με την Κουμίκο που επιτρέπει στον θεατή να μην παρεξηγήσει την ελαφρότητα της νεαρής Γιαπωνέζας. Το πιο ενδιαφέρον σημείο της τεχνικής αναδύεται στο τέλος της ταινίας, κλείνοντας το μάτι στον θεατή που σκέφτηκε καθ’ όλη την διάρκεια του έργου, συμβατικά, ξεχνώντας πως, όπως η Κουμίκο, έτσι και αυτός, έβλεπε μία ταινία και όπως σε κάθε κινηματογραφική ταινία, έτσι και εδώ, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Να το πούμε διαφορετικά; Οι ταινίες είναι σαν την ζωή μας. Όλα μπορούν να συμβούν αφού υπάρχει η προϋπόθεση της δράσης.

Το βιτριολικό χιούμορ της πένας των αδερφών Ζελνέρ βάζει την απαραίτητη πινελιά για να παρουσιαστεί η κοινωνική κατάθλιψη της Κουμίκο σαν ένα ελαφρές πρόβλημα που αναπτύσσεται, χτυπά και περνά. Το ντικτέ τόσο της σκηνοθεσίας όσο κυρίως του μοντάζ, οι περιορισμένοι στα απαραίτητα διάλογοι, καθώς και η μανία της τελειότητας της εικόνας στο κομμάτι της φωτογραφίας επιτρέπουν το καρδιοχτύπι της Κουμίκο να μην περάσει απαραίτητο αλλά αντίθετα να μετουσιωθεί σαν ένα κίνητρο πάνω από καθετί υλικό και πραγματιστικό.

Το κόκκινο φόρεμα της Κουμίκο την κάνει να ξεχωρίζει από τους μαυροφορεμένους συμπατριώτες της και φτιάχνει εκείνη την οπτική αντίθεση που επιτρέπει στον εγκέφαλο να την κατατάξει από την αρχή στο πεδίο του «ξεχωριστού». Αν και ο συμβολισμός των χρωμάτων σε μία αμερικάνικη κινηματογραφική ταινία καλό είναι να αποφεύγεται, εκτός και αν έχει να κάνει καθαρά με την ισορροπία των χρωμάτων και όχι με την ερμηνεία τους, εν τούτοις δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σ’ αυτά καθώς η ανατολική παράδοση μας υπενθυμίζει δύο σημαντικά πράματα: α) τη δυναμική που βγάζει το κόκκινο χρώμα, την ωριμότητα και την οργή και β) το προμήνυμα θανάτου που δίνει το λευκό χρώμα, που γεμίζει την οθόνη στο δεύτερο μισό της ταινίας.

Η μικρή μας λοιπόν κοκκινοσκουφίτσα, ξεχωρίζει. Άθελα της. Θα λέγαμε ότι προσπαθεί χωρίς να διστάζει λεπτό να επαναφέρει τους γύρω της στο πραγματικό νόημα της ζωής που δεν είναι άλλο από την επιστροφή στην παιδική αθωότητα που θα τους επιτρέψει τελικά την ολική απελευθέρωση από τα δεσμά του σύγχρονου καπιταλισμού. Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων της και η Κουμίκο στο κυνήγι του θησαυρού που τελικά κρύβει την ουσία της δικής της ύπαρξης.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Ευριπίδης Ταρασίδης

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Τα "Παράσιτα" του Μπονγκ Τζουν-χο βγαίνουν στις αίθουσες και εμείς θέλουμε να μάθουμε. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας την τελευταίας 5ετίας;
  • FB Cinedogs

  • Latest