Reviews IN TIME

8 Δεκεμβρίου 2011 |

0

IN TIME

Σκηνοθεσία: Άντριου Νίκολς

Παίζουν: Τζάστιν Τιμπερλέικ, Αμάντα Ζίφριντ, Κίλιαν Μέρφι.

Διάρκεια: 109’

Έχετε σίγουρα ακούσει αμέτρητες φορές τη φράση «Ο χρόνος είναι χρήμα». Σε περίπτωση που πιστεύετε πως συγκαταλέγεται στις ρήσεις που ξεπήδησαν από διαχρονική λαϊκή παράδοση και θυμοσοφία, αναθεωρήστε. Το απόφθεγμα αυτό αποδίδεται στην κυριότερη μορφή του Αμερικάνικου Διαφωτισμού, στον τυπογράφο, συγγραφέα, εφευρέτη (μεταξύ άλλων και του αλεξικέραυνου), φυσικό, πολιτικό επιστήμονα και διπλωμάτη, Βενιαμίν Φρανκλίνο. Ο πολυμήχανος αυτός κύριος θεωρείται ο πρώτος μεταξύ ίσων από τους «πατέρες του αμερικανικού έθνους» και η υπογραφή του έχει μπει φαρδιά πλατιά στο πρώτο Σύνταγμα των ΗΠΑ, καθώς και στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του 1776. Ο Φρανκλίνος μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένος για πολλές σκέψεις του. Διείδε τη γέννηση του ενιαίου αμερικανικού έθνους των αποίκων όταν ακόμη η ιδέα δεν βρισκόταν ούτε καν στα σπάργανα. Υπήρξε ένας εκ των ελάχιστων επιστημόνων της εποχής του που υποστήριξε σθεναρά τη θεωρία του Ολλανδού Κριστιάαν Χούχενς για την κυματική φύση του φωτός. (Εκείνη την εποχή, ο Νεύτωνας ήταν το απόλυτο αφεντικό οπότε άπαντες κάθονταν σούζα μπροστά στη θεωρία της κατ’ αποκλειστικότητα σωματιδιακής φύσης του φωτός). Ούτε και ο ίδιος πάντως δεν νομίζω να φανταζόταν ότι η ρήση του θα μετατρεπόταν αιώνες αργότερα σε μότο workaholic white collar γιάπηδων και λοιπών χρηματοπιστωτικών δυνάμεων.

Ο χρόνος λοιπόν, η τέταρτη διάσταση, την οποία το 1915 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν συνέδεσε με τις τρεις διαστάσεις του χώρου στη διάσημη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, για να σχηματίσει τον περίφημο χωροχρόνο. Η μάχη του ανθρώπου ενάντια στον χρόνο ξεκινά περίπου από καταβολής του ίδιου του χρόνου. Το μάταιο κυνήγι της αθανασίας, η αδυναμία να συγκρατήσει κανείς τον χρόνο που γλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλα. Ο χρόνος, σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμύ, γεννά έναν παραλογισμό που βασανίζει τον άνθρωπο, ο οποίος συνεχώς θέλει να γευτεί το «αύριο», το «μετά», παρόλο που γνωρίζει κατά βάθος πως αυτό τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του. Ως γνωστόν, όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια, γνωμικό που ισχύει και στην περίπτωση του χρόνου. Αντί να αφεθούμε με δέος στην ροή του, είπαμε αρχικά να τον βαφτίσουμε βλακωδώς μέσο συναλλαγής και ανταλλαγών (χρήμα) και τώρα τελευταία να τον αναγάγουμε σε δείκτη ποιότητας ζωής. Ο λεγόμενος «ελεύθερος χρόνος» που αποθεώνεται ως το σύγχρονο αγαθό του εργαζόμενου, ένα μέγεθος που παίρνει ως δεδομένο ότι ο χρόνος μπορεί κάλλιστα και να μην είναι «ελεύθερος»! Όλα τα παραπάνω έχουν σχέση με την ταινία μας και μάλιστα μεγάλη.

Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης Άντριου Νίκολς πατάει πάνω στη φράση του Φρανκλίνου και επιχειρεί να την φέρει τούμπα. Τι θα συνέβαινε αν το χρήμα ήταν χρόνος και όχι το αντίστροφο; Στην πραγματικότητα, ο Νίκολς δεν απομακρύνεται και πολύ από τη θεματική του «Gattaca», της προ 14 ετών πρώτης του ταινίας. Ένα, όχι και τόσο μακρινό, φουτουριστικό σύμπαν που αποτυπώνει φοβίες και υπόνοιες φρίκης του σήμερα. Στην περίπτωσή μας, οι άνθρωποι είναι γονιδιακά προγραμματισμένοι να ζήσουν ως τα 25, από εκεί και έπειτα, μόνο οι έχοντες θα μπορούν να αγοράζουν το πολυτιμότερο αγαθό όλων. Η αρχική ιδέα είναι μάλλον γοητευτική και διόλου ασύλληπτη. Πριν εκατό χρόνια, αν άκουγε κάποιος πως το νερό είναι ιδιωτικό και όχι δημόσιο αγαθό σε κάποια μέρη του πλανήτη (πχ Χιλή), ότι τα ανθρώπινα γονίδια πατεντάρονται και ότι υπάρχουν Χρηματιστήρια τροφίμων (ναι, ναι υπάρχουν όντως!), μάλλον θα πάθαινε καρδιακή προσβολή από τα γέλια. Ούτως ή άλλως, στο κινηματογραφικό πανί δεν υπάρχει καμία έμπνευση εξ ορισμού υπερβολική. Τα πάντα εξαρτώνται από τον χειρισμό.

Αυτός λοιπόν ο χειρισμός είναι που δυστυχώς προσγειώνει ανώμαλα την ταινία σε επίπεδα μακριά από την υπέρβαση. Θα ήταν άδικο φυσικά να ισχυριστεί κανείς πως αφήνονται τα πάντα στην τύχη. Στις γειτονιές των πλουσίων και «χρονοχορτάτων» η κινηματογράφηση, τα χρώματα, τα κάδρα αναδεικνύουν μία οκνηρία, μία στασιμότητα. Στα γκέτο των φτωχών και «χρονοστερημένων», τα πάντα κινούνται και δείχνουν γρηγορότερα και πιο φευγαλέα. Κοινός τους άξονας η απελπισία. Όταν έχουμε ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μας και όταν έχουμε άπλετο χρόνο στη διάθεσή μας, καταλήγουμε να πράττουμε περίπου το ίδιο. Τίποτα απολύτως. Τα προβλήματα της ταινίας όμως, είναι δυστυχώς συστημικά (σαν κι αυτά της Ευρωζώνης, όπως μάθαμε εσχάτως). Δεν παρακολουθούμε μία σκοτεινή δυστοπία, ένα μανιφέστο απελπισίας μπροστά στα μελλούμενα, ούτε όμως παρασυρόμαστε σε μία κλινικής ακρίβειας sci-fi περιπέτεια που θα μας συνεπάρει με το αποστειρωμένο της κλίμα. Το ρομάντζο είναι βιαστικό και σχεδόν εκβιαστικό, η συνοχή του σεναρίου προβληματική, η πολιτική αφύπνιση είναι απλώς ο καταλύτης για τη δράση, ενώ και η ίδια η δράση δεν εκπλήσσει ούτε καινοτομεί. Εν ολίγοις, μία διπλή αντίρρηση. Πρώτον, είναι μάλλον απογοητευτικό η σκηνοθετική επιδίωξη να εξαντλείται σε μία ταινία δράσης. Δεύτερον, έχουμε δει πολύ συναρπαστικότερες ταινίες δράσης με πολύ πιο «ταπεινά» θέματα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια είναι η αγαπημένη σας (παραδοσιακή) χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών;
  • FB Cinedogs

  • Latest