HORS-LA-LOI

Σκηνοθεσία: Ρασίντ Μπουσαρέμπ

Παίζουν: Τζαμέλ Ντεμπούζ, Ροσντί Ζεμ, Σαμί Μπουαζιλά

Διάρκεια: 138’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Πέρα από τον νόμο»

Ο Γαλλοαλγερινός Ρασίντ Μπουσαρέμπ ―επιστήθιος φίλος του Μπρούνο Ντιμόν και παραγωγός σε όλες του τις ταινίες― προχωρά στο δεύτερο της τριλογίας του για τη μάχη της ανεξαρτησίας της Αλγερίας, τέσσερα χρόνια μετά το «Πολεμιστές σε ξένο μέτωπο» (Indigènes). Τα κοινά μεταξύ των δύο ταινιών στοιχεία αφθονούν, ενώ οφθαλμοφανές είναι και το νοηματικό νήμα που τις συνδέει. Ίδιο πρωταγωνιστικό καστ (βραβευθέντες από κοινού στις Κάννες το 2006 με το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου), υποψηφιότητα εκ νέου στα Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, μεγάλος ντόρος και πάλι στη Γαλλία σχετικά με την ιστορικότητα των κινηματογραφικών δρώμενων. Παράλληλα, το «Πέρα από το νόμο» αποτελεί μία τρόπον τινά φυσική συνέχεια και εξέλιξη του πρώτου μέρους της τριλογίας. Ο γαλλικός αντιστασιακός αγώνας αντιπαραβάλλεται με τον αλγερινό αγώνα, ενώ η υποβάθμιση της συμμετοχής των Αλγερινών εθελοντών στον πρώτο προοικονομεί την αναγκαιότητα εξέγερσης και αποτίναξης του αποικιοκρατικού ζυγού.

Ο Μπουσαρέμπ αυτή τη φορά επιχειρεί να επεκταθεί στο χρόνο, να οικοδομήσει μία τοιχογραφία εποχής, να προσδώσει διαστάσεις επικές στην ιχνηλασία ενός μονοπατιού εξαιρετικά δύσβατου και οδυνηρού. Παρά τις στέρεες βάσεις που προσφέρει απλόχερα η ισορροπημένη και καθάρια ακαδημαϊκή του γραφή, ανά στιγμές φαίνεται να απλώνει τα πόδια μακρύτερα από το πάπλωμα και να αφήνει το όλο του πόνημα κάπως απροστάτευτο και έκθετο. Το εναρκτήριο λάκτισμα δίνουν τα αιματηρά γεγονότα του Σετίφ εν έτει 1945, σημείο της ταινίας που πυροδότησε την πλειονότητα των γαλλικών αντιδράσεων. Υπήρξαν λοιπόν διαφωνίες και ενστάσεις ως προς το…ύψος του συνολικού αριθμού των νεκρών, η διόγκωση του οποίου σύμφωνα και με το κυβερνόν κόμμα του κυρίου Σαρκοζί, είναι αυτή υποδαυλίζει το μίσος και την έχθρα…Η επανασύνδεση της διαμελισμένης οικογένειας θα λάβει χώρα στο εχθρικό παρισινό έδαφος, γεννώντας την αναγκαιότητα της αντίδρασης αλλά και τα επακόλουθα της βίας που θα γίνεται ολοένα και πιο σαρωτική.

Ταυτόχρονα με το πολιτικό κολάζ μίας ταραγμένης περιόδου, γεμάτης σκαμπανεβάσματα και ανισορροπίες, ο Μπουσαρέμπ επιχειρεί να εμποτίσει το φιλμ του με καίριες δόσεις γκανγκστερικού φιλμ νουάρ, εμπνευσμένος, όπως άλλωστε δήλωσε και ο ίδιος, τόσο από την ταινία του Ζαν – Πιερ Μελβίλ «Ο στρατός των σκιών» (L’Armée des Ombres, 1969) όσο και από την τριλογία του «Νονού». Οι συνεχείς διαδρομές και συναλλαγές μεταξύ του ανθρωποκεντρικού – οικογενειακού δράματος, της επικής σκιαγράφησης του αγώνα και του ημίφωτος της παρανομίας και του περιθωρίου μπορεί μεν να επιτελούνται αβίαστα και ατάραχα, αντιμετωπίζουν δε προβλήματα επί της ουσίας και όχι επί των (άρτια τηρουμένων) τύπων. Κατά κάποιον τρόπο, η πρόδηλη προτεραιότητα που δίνεται στην εκφορά του μηνύματος, σε συνδυασμό με την προσεγμένη στιλιστική του ένδυση, σαν να αυτονομούνται υπέρ το δέον και να σχηματίζουν μία δική τους οντότητα που υπονομεύει τη συνολική κινηματογραφική υπόσταση του οικοδομήματος. Η αποδεδειγμένη ικανότητα λεπτολογικής ανάλυσης του Μπουσαρέμπ χάνεται δηλαδή μέσα από την καταναγκαστική ελλειπτικότητα που προσδίδει στο έργο του, το οποίο μας χαρίζει μία δυνατή ρουφηξιά, αδυνατεί όμως να μας παρασύρει σε μία εκστατική μέθη, όπως υπόσχεται αφειδώς το θέμα που πραγματεύεται, αλλά και η συνεπής και ανόθευτη στάση που κρατά.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε σχετικά: εδώ.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest