Extremely loud and incredibly close

Σκηνοθεσία: Στίβεν Ντάλντρι

Παίζουν: Μαξ Φον Σίντοφ, Τόμας Χορν, Τομ Χανκς, Σάντρα Μπούλοκ.

Διάρκεια: 129’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά»

Όταν διασταυρώνεσαι με μία ταινία του ‘Άγγλου σκηνοθέτη Στίβεν Ντάλντρι, μπορείς να είσαι βέβαιος για δύο πράγματα. Καταρχήν, ότι η ταινία αυτή θα προταθεί για τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, χωρίς να κερδίσει κάποιο από αυτά. Σύμφωνα λοιπόν με τον Πρώτο Νόμο του Ντάλντρι, το «Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά» εύλογα βάδισε στα χνάρια των «Μπίλι Έλιοτ, γεννημένος χορευτής» (2000), «Οι Ώρες» (2002), και «Σφραγισμένα χείλη» (2008). Ο Δεύτερος Νόμος του Ντάλντρι μας πληροφορεί πως κεντρικός φορέας της ταινίας, σε ρόλο θεατού ή αθέατου πρωταγωνιστή, θα είναι ένα νεαρό ανδρικό βλέμμα που θα απελευθερώσει τις δραματουργικές δυνάμεις που κρύβει στον κόρφο της η ταινία. Υπάρχει δυστυχώς και ένας τρίτος νόμος, ο οποίος είναι άγραφος (και για αυτό δεν θα γραφτεί με κεφαλαία αρχικά γράμματα) και θα μας δώσει την εξής πληροφορία. Ότι προϊόντος του χρόνου, ο εν λόγω σκηνοθέτης θα καταφεύγει ολοένα και περισσότερο στο δεκανίκι της μελό και βεβιασμένης συγκινησιακής φόρτισης.

Ο θεματικός μας πυρήνας περιστρέφεται γύρω από ένα εξαιρετικά οξυδερκές και απίστευτα ευαίσθητο αγόρι, το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να ψηλαφίσει τον πόνο της απώλειας με απώτερο σκοπό να τον δαμάσει. Τόπος του κακοτράχαλου αυτού ταξιδιού η post 9/11 Νέα Υόρκη, η οποία ακόμη γλύφει τις πληγές της. Θα ήταν άδικο να φορτώσουμε στον Ντάλντρι περισσότερες ευθύνες από τις μπόλικες που ήδη του αναλογούν. Ένας πόντος του δίνεται επειδή δεν καταφεύγει σε μία τηλεοπτικής αισθητικής ανά-σύσταση του συμβάντος ούτε επιχειρεί να την απεικονίσει χοντροκομμένα και ηρωικά. Αντιθέτως, δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για ένα πιο υπόκωφο πορτρέτο μίας κοινωνίας που αποφασίζει/πείθεται να συσπειρωθεί και να αναδιπλωθεί. Ακόμη και αν δεν βρίσκει κάποιος αυτές τις προθέσεις συναρπαστικές, οφείλουν να γίνουν σεβαστές. Το δεύτερο στοιχείο της ταινίας, το οποίο (μονάχα) εν δυνάμει θα μπορούσε να φανεί αξιόλογο είναι το ότι δημιουργείται ένα αρκετά πρόσφορο έδαφος για μία ιστορία ενηλικίωσης. Φευ!

Ο Ντάλντρι ποντάρει όλες του τις μάρκες στον πολύπλοκο παιδικό χαρακτήρα που έχει στα χέρια του και η βραδιά στο καζίνο τελειώνει νωρίς και άδοξα. Ο κεντρικός ήρωας φορτώνεται με υπέρβαρο και αναμενόμενα είναι καταδικασμένος να φουντάρει, όσο κι αν παλέψει να κρατηθεί στην επιφάνεια. Για να το θέσουμε διαφορετικά, όσο και αν ο νεαρός Τόμας Χορν «γράφει» στην κάμερα, η περσόνα την οποία υποδύεται καταλήγει εξαιρετικά μελοδραματική και απίστευτα υστερική. Όπως άλλωστε και η συνολική πλοκή της ιστορίας που ξεθυμαίνει τάχιστα ανάμεσα στις συμπληγάδες υπέρμετρων σεναριακών διευκολύνσεων και απωθητικών συναισθηματικών εξάρσεων. Σε όλα τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και ο συνεχής υπέρ-αναλυτικός μονόλογος, τόσο εξωτερικός όσο και εσωτερικός, ο οποίος στερεί τη δυνατότητα οποιασδήποτε εκφραστικής παράκαμψης ή εναλλακτικής, κουράζει και ενοχλεί, καθηλώνοντας την αφήγηση σε μία μονοδιάστατη οπτική.

Ίσως να ακούγεται ολίγον πρέπον και επιβαλλόμενο να ειπωθεί, αλλά όντως και πέραν πάσης αμφιβολίας, η μοναδική στιγμή που η ταινία μοιάζει να αποκτά υπόσταση και θεμέλια είναι όταν κάνει την εμφάνισή του ο Μαξ Φον Σίντοφ. Είτε γιατί ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι πιο καλογραμμένος είτε γιατί ο συγκεκριμένος ηθοποιός είναι ένας ερμηνευτικός ογκόλιθος ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, το αποτέλεσμα είναι σαφές. Έστω και πρόσκαιρα, “ξορκίζεται” (amber alert: σινεφίλ υπονοούμενο!) η δυσκαμψία και η προβλεψιμότητα, τα νοήματα γίνονται πιο καθάρια, βρίσκουν στιγμιαία καταφύγιο από τον ανελέητο βομβαρδισμό των λέξεων. Η παρένθεση αυτή δυστυχώς κλείνει σύντομα και επιστρέφουμε στην πραγματικότητα. Το βολικό και υπέρμετρα σουλουπωμένο φινάλε μας πιστοποιεί ότι καμία διαδρομή ωριμότητας δεν έχει ανάγκη από τόσο πολύ κανάκεμα και τόσο αδιαπραγμάτευτη συμπάθεια.

Δείτε παρακάτω το τρέιλερ της ταινίας:




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑