ESSENTIAL KILLING

Σκηνοθεσία: Γέρζι Σκολιμόφσκι

Παίζουν: Βίνσεντ Γκάλο, Εμανουέλ Σενιέ

Διάρκεια: 83’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Ο θάνατός σου, η ζωή μου»

Το τελευταίο πόνημα του εξαίρετου Πολωνού σκηνοθέτη Γέρζι Σκολιμόφσκι αποχώρησε από το Φεστιβάλ Βενετίας με δύο βραβεία υπό μάλης, το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής και το Κύπελλο Volpi Ανδρικής Ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή της, Βίνσεντ Γκάλο. Μεταξύ μας, ως προς το δεύτερο, η βράβευση ήταν κατά το μάλλον ή ήττον προδιαγεγραμμένη, αν αναλογιστούμε πως σε γενικές γραμμές, οποιαδήποτε ακραία παραμόρφωση ή έστω μεταμόρφωση των ηθοποιών έλκει σαν μαγνήτης τις τιμητικές διακρίσεις. Η ολότελα άλαλη παρουσία του Βίνσεντ Γκάλο για 83 συναπτά λεπτά, παρά το γεγονός ότι βιώνει των παθών του τον τάραχο, είχε λοιπόν εξασφαλισμένη την απτή επιβράβευση. Το εκπληκτικό είναι πως προκειμένου να είμαστε πέρα για πέρα βέβαιοι πως ο κεντρικός χαρακτήρας δεν θα μιλήσει με τίποτα, η κοπέλα που συναντά κάποια στιγμή (Εμανουέλ Σενιέ) είναι αναγκαστικά κωφάλαλη…

Ξεκινάμε λοιπόν με ολίγη δηκτική διάθεση απέναντι στον, κατά τ’ άλλα πολυαγαπημένο, Γέρζι στηλιτεύοντας την πρόδηλη διάθεσή του να αγιοποιήσει τον ήρωά του, η οποία δυστυχώς ρέπει προς τα όρια του καταναγκαστικού αυτοσκοπού. Μία παραβολή ενός, ανθρώπινου ως το μεδούλι, αγγέλου ή αν προτιμάτε ενός θεανθρώπου, ο οποίος δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να πράξει ό,τι είναι αναγκαίο για να επιβιώσει. Ο Σκολιμόφσκι ορθώς κρίνει πως δεν υπάρχει καμία ανάγκη για υπέρμετρη πληροφόρηση. Ένας αμυνόμενος δολοφόνος, μάλλον στρατιώτης των Ταλιμπάν, αιχμαλωτίζεται από δυτικούς στρατιώτες και μεταφέρεται σε μία άγνωστη χώρα, όπου βασανίζεται ανηλεώς. Πιθανώς σε κάποια μυστική φυλακή της CIA στην Κεντρική Ευρώπη, πιθανότατα στην πατρίδα του σκηνοθέτη, την Πολωνία. Τι πιο ταιριαστό για έναν άνθρωπο που έχει πάψει να λογίζεται ως ύπαρξη, ο οποίος είναι έγκλειστος σε ένα μέρος που δεν υπάρχει επισήμως και κρατείται από ένα στρατό που ομοίως είναι τύποις ανύπαρκτος, όταν εν τέλει να ξεφεύγει, να βρίσκεται στο απόλυτο πουθενά; Ένας αχαρτογράφητος πάλλευκος Γολγοθάς λοιπόν, μία no man’s (nor god’s) land πλήρους μηδαμινότητας και ματαιότητας που αποπνέει μία μελαγχολία αμφισβήτησης της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης. Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, το μόνο ουσιώδες είναι να σκοτώσεις όσο χρειαστεί.

Επομένως, δεν υφίσταται κανένας λόγος να αμβλυνθεί η αφαιρετικότητα, να νερωθεί η ηθελημένη ασάφεια. Οι παρελθοντικές αναδρομές είναι αδύναμες για να σταθούν επάξια σε αυτό το σκηνικό, ενώ αφήνουν πατημασιές μελοδραματισμού σε ένα τοπίο υποβλητικό και επιβλητικό που έχει ως σκοπό ακριβώς να μην αφήνει το παραμικρό ίχνος. Επιπλέον, το τέλος της διαδρομής διοχετεύει μεν μία αίσθηση αβεβαιότητας αλλά όχι τόσο εκκωφαντικά όσο θα ανέμενε κάποιος. Καταρχήν, η καθαγιασμένη και τροπαιούχος ανώνυμη φιγούρα εκ των πραγμάτων χάνει ένα κομμάτι από τη σκιώδη της υπόσταση, μέσα από την αδιάκοπη μάχη επιβίωσης. Πάνω απ’ όλα όμως, δεν της επιφυλάσσεται το μεταίχμιο, δεν εγκαθίσταται στο σύνορο της ανυπαρξίας. Όσοι δεν έχετε δει το έξοχο «Moonlighting» (Στο φως του φεγγαριού, 1982) του ίδιου σκηνοθέτη, σπεύσατε και απολαύστε (πέραν της ασύλληπτης ερμηνείας του Τζέρεμι Άιρονς) την τελική σκηνή κατάδυσης σε ένα τούνελ με όλες τις εξόδους σφραγισμένες…

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης”.

Δείτε σχετικά: εδώ.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Ποια από τις παρακάτω καλοκαιρινές κινηματογραφικές αποχρώσεις προτιμάτε;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts