Reviews Chevalier

29 Νοεμβρίου 2015 |

0

Chevalier

Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη

Παίζουν: Βαγγέλης Μουρίκης, Γιώργος Κέντρος, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Σάκης Ρουβάς, Μάκης Παπαδημητρίου, Πάνος Κορώνης,Γιάννης ∆ρακόπουλος, Νίκος Ορφανός, Κώστας Φιλίππογλου

Διάρκεια: 99′

Το ελληνικό σινεμά, σε πείσμα της σημερινής οικονομικής δυσχέρειας, ακολουθεί τη δική του ξεχωριστή διαδρομή. Από τη μία, κινείται συνεχώς ανοδικά και από την άλλη, για πρώτη φορά στα χρονικά, φαίνεται να προκύπτει ένα κινηματογραφικό ρεύμα, το οποίο κρύβει παγίδες εγωπάθειας και ανακύκλωσης. Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, κατά κάποιους δημιουργός του Weird Greek Cinema με το Attenberg, στο Chevalier φαίνεται να κινείται με άνεση, χωρίς να ενδιαφέρεται αν το έργο της θα κατηγοριοποιηθεί ως «παράξενο» ή όχι ͘  κινηματογραφώντας δηλαδή με φυσικότητα.

Έξι στερεοτυπικά διαφορετικοί άντρες βρίσκονται σε ένα πολυτελές σκάφος. Ενώ κινούνται προς επιστροφή, το σκάφος παθαίνει κάποια βλάβη οπότε αναγκάζονται να παίξουν κάποιο παιχνίδι για να περάσουν την ώρα τους. Το μόνο στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι το εξής: Ένα παιχνίδι που δεν διακόπτεται ποτέ, κινείται στο χρόνο της φυσικής ροής των πραγμάτων και στο οποίου οι πάντες βαθμολογούν τους πάντες επί παντός. Μέσα από το ασαφές αυτό παίγνιο υποτίθεται ότι θα προκύψει «ο καλύτερος γενικά», καθώς οι πολλές υποκειμενικότητες θα δημιουργήσουν την αντικειμενικότητα και έτσι οι διαρκώς ανταγωνιζόμενοι άνδρες θα δώσουν μέχρι και το τελευταίο τους ψυχικό απόθεμα για τη νίκη, χρησιμοποιώντας ο καθένας τις αρετές ή τις νομιζόμενες αρετές του και απωθώντας τις ανασφάλειες του μόνο για να τις δει να εμφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο.

Chevalier

Η Τσαγγάρη, έχοντας στα χέρια της ένα σπαρταριστό σενάριο δια χειρός Ευθύμη Φιλίππου, αφήνει ευρύ πεδίο συνδιαμόρφωσης των χαρακτήρων στους ηθοποιούς της. Έτσι, το συνολικό αποτέλεσμα απορρέει απολαυστική φυσικότητα, καθώς οι 6 άνδρες, στην προσπάθειά τους να ανακηρυχθούν βασιλείς της ζούγκλας, φανερώνουν τη φαιδρότητα του ανδρικού νου. Ο φαύλος κύκλος εξουσίας στον οποίο ο άνδρας αγαπάει τόσο πολύ να λαμβάνει μέρος δεν είναι τίποτα άλλο από την κοινωνική έκφραση του φύλου. Η εμφάνιση της ανθρώπινης αδυναμίας είναι απαγορευμένη και ο ανδρικός εγωισμός είναι καταδικασμένος να επικρατεί. Όσο οι κοινωνικές συνθήκες μεταβάλλονται το ανδρικό φύλο μοιάζει χαωμένο σ’ ένα φαύλο κύκλο που η συνεχής προσπάθεια εξάλειψης της ανασφάλειας καθίσταται όλο και πιο εξαντλητική. Μοιάζει δηλαδή σαν να προσπαθεί να διατηρήσει το αρχετυπικό προφίλ του κυνηγού σ’ ένα κόσμο που έχει αλλάξει δομή. Η Τσαγγάρη καταφέρνει να δώσει στο θεατή τη δυνατότητα να δει αποστασιοποιημένα τον εαυτό του και να αντιληφθεί πόσο ιλαροτραγικός μοιάζει κάθε φορά που θέτει εαυτόν στην κατάσταση των πρωταγωνιστών.

Παρότι το ψυχικό αδιέξοδο των ηρώων δεν λύεται σε κάποιο σημείο του έργου, αλλά περισσότερο απλώς αναλύεται, το κωμικό στοιχείο, που έχει την πρωτοκαθεδρία, διαμορφώνει ένα αρχικά εύπεπτο κλίμα που δεν επιτρέπει να επικρατήσει η αδιάφορη σοβαροφανής προσέγγιση του δύσκολου θεματικού άξονα. Έτσι, ακόμα και αν ο θεατής δεν αισθανθεί το έργο να του «μιλάει», θα αισθανθεί ευθυμία, η οποία μάλλον θα του φανεί αρκετή. Η ευρυματικότητα της σκηνοθετικής προσέγγισης αποτελεί σπουδαία αρετή της ταινίας, καθώς δίνει την εικόνα ότι παρακολουθεί κανείς τους πρωταγωνιστές από την κλειδαρότρυπα ενώ και στο πεδίο των ερμηνειών όλοι αποδίδουν το λιγότερο επαρκώς, απελευθερώνοντας τις κωμικές δυναμικές που απαιτούσε αδιαπραγμάτευτα το όλο εγχείρημα. Αυτό που ως ένα βαθμό κουράζει είναι η διαρκής επανάληψη, η οποία επηρεάζει και την ένταση του έργου, που μοιάζει τελικά αρκετά άνισο. Παρολ’ αυτά, ιδωμένο ως κωμωδία, φέρει εις πέρας την αποστολή του: ο θεατής γελάει αβίαστα και βλέπει τον εαυτό του σε μια έξυπνη σατιρική αναλογία της καθημερινότητάς του.

chevalierw

Μπορεί να μην αποτελεί το διαμάντι του ελληνικού σινεμά, το οποίο ούτως ή άλλως είναι σε πολύ καλό φεγγάρι, το Chevalier όμως είναι εγγυημένη ψυχαγωγία. Αλλά και πέραν τούτου, επιβεβαιώνει ως παραγωγή και όχι λόγω των διεθνών διακρίσεων ότι πλέον οι ελληνικές ταινίες δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται από το εγχώριο κοινό παιδιά ενός κατώτερου Θεού αλλά μέρος του καλλιτεχνικού ευρωπαϊκού κινηματογράφου και συνάμα σηματοδοτεί και ένα ειρωνικά φιλικό χτύπημα στην πλάτη όλης αυτής της ακατάσχετης λογομαχίας των τελευταίων ετών περί του τι εστί Weird Greek Cinema και αν αυτό αξίζει τον κόπο. Είναι, με άλλα λόγια, μια αυτόνομη ταινία, που δεν ενδιαφέρεται να κατατάξει αυτάρεσκα τον εαυτό της στο επίκαιρο ρεύμα και να πλεύσει μαζί του και ως εκ τούτου δε φέρει και τα περιοριστικά του δεσμά. Αξιοθέατη δίχως δεύτερη σκέψη.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Φίλιππος Χατζίκος

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest