BRIGHT STAR

Σκηνοθεσία: Τζέιν Κάμπιον

Παίζουν: Μπεν Γουίσο, Άμπι Κόρνις

Διάρκεια: 119’

Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά τα οσκαρικά «Μαθήματα Πιάνου» (The piano, 1993), η Νεοζηλανδή Τζέιν Κάμπιον αποφασίζει να μας παραδώσει ταχύρρυθμα μαθήματα Ρομαντικής ποίησης. Αφορμή και πυρήνας, τα τελευταία χρόνια της ζωής του περίφημου Άγγλου Ρομαντικού ποιητή Τζον Κιτς και το, εκ των προτέρων καταδικασμένο ελέω φυματίωσης, θυελλώδες του ειδύλλιό με την Φάνι Μπρόουν. Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί σε αυτό το σημείο πως λίαν προσφάτως, σε δημοπρασία του οίκου Μπόναμς, δαπανήθηκε από τον Δήμο του Λονδίνου το ποσό των 110.000 ευρώ –το μεγαλύτερο ως τώρα για χειρόγραφο ποιητή– για την αγορά μίας ερωτικής επιστολής του Κιτς προς την Μπρόουν, η οποία και εκτίθεται στο σπίτι – μουσείο του ποιητή. Καθρέφτης της παθιασμένης αυτής σχέσης, καθώς και μιας αγάπης ολοκληρωτικής και αδιαπραγμάτευτης, το σονέτο «Bright Star», μία συνεχώς εξελισσόμενη ερωτική ωδή που συνέθετε ο Κιτς σχεδόν μέχρι τον θάνατό του, αφιερωμένη στη μούσα του.

 

Ας ξεκινήσουμε με μια απαραίτητη αναφορά στο κίνημα του Ρομαντισμού στην τέχνη, το οποίο προέκυψε ως αναγκαιότητα αντίδρασης στην αποθέωση του ρασιοναλισμού, όπως αυτός εδραιώθηκε από τον Διαφωτισμό. Ως εκ τούτου, ο Ρομαντισμός εύλογα αντικατέστησε τη λογική με το συναίσθημα στο πάνθεον των υπέρτατων αξιών και επιχείρησε να επαναπροσδώσει μία χροιά μεταφυσική, αλλά πάντα ανθρώπινη, στον έρωτα και στη ζωή. Ο Κιτς αποτέλεσε κάτι παραπάνω από γνήσιο τέκνο του καλλιτεχνικού αυτού ρεύματος, υπήρξε μία ζώσα απόδειξή του, μία προσωπικότητα που βίωσε αισθήματα και εμπειρίες με τρόπο σύμφυτο με την τα χαρακτηριστικά της τέχνης του. Επί της ουσίας, η Κάμπιον κινείται σε αυτά ακριβώς τα μονοπάτια και επιλέγει το πλέον κατάλληλο υπόβαθρο για να αποπειραθεί τη δημιουργία μίας γνησίως «Ρομαντικής» ταινίας.

 

Δια του λόγου το αληθές, οι δύο εραστές της ιστορίας μας θα κατοικήσουν στο δικό τους ξεχωριστό σύμπαν, θα επικοινωνούν με στίχους παρά με λόγια, τα στιγμιότυπα της κοινής διαδρομής τους θα μοιάζουν μικροί και περίτεχνοι πίνακες. Η δράση είναι απούσα όσον αφορά τις εξωτερικές της εκφάνσεις, οι ρυθμοί είναι αργοί και λιτοί, το κάθε πλάνο φιλοδοξεί να υποκλέψει μία στάλα «εσωτερικότητας». Παράλληλα όμως, μέσα από τη γνώριμη φεμινιστική της προσέγγιση, η Κάμπιον μετατοπίζει ανεπαίσθητα το κέντρο βάρους από τον διάσημο κεντρικό χαρακτήρα στων ωμό δυναμισμό και ερωτισμό της γυναικείας ηρωίδας. Επομένως, σχεδόν άμεσα απομακρυνόμαστε από το πεδίο της «βιογραφικής» ταινίας και βαδίζουμε προς ένα πιο σύνθετο και ενδιαφέροντα προορισμό. Όπως λοιπόν κάθε ηρωίδα της Κάμπιον, από την Έντα του «Piano», μέχρι την Ρουθ του «Holy Smoke» και την (πλήρως αποτυχημένη ως φιγούρα) Φράνι του (κάκιστου) «In the Cut», η Φάνι Μπρόουν αρνείται να αφήσει τις επιθυμίες της να υποταχτούν στις συμβάσεις.

 

Η μετάβαση όμως αυτή είναι μονάχα η αρχή, με την κυριότερη να έπεται. Από τον δημιουργό του έργου τέχνης, προχωρούμε στην πηγή έμπνευσης, στη μούσα, για να καταλήξουμε στην ίδια τη διαδικασία, στην ανθρώπινη δημιουργία. Η ποίηση και ο έρωτας αλληλοδιαπλέκονται και συμπλέουν. Η ποίηση στέκεται η αφορμή και το πηδάλιο του έρωτα, ο έρωτας έπειτα ξυπνά και απελευθερώνει την ποίηση, η οποία έχει πλέον ως δηλωμένο σκοπό να τον υμνήσει, να τον εξυψώσει. Συγκοινωνούντα δοχεία, εν ολίγοις. Σε όποιον προσμένει την υποδόρια σαρωτική δύναμη των εικόνων του «Piano», καθώς και μία παρόμοια κατάβαση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, η συμβουλή είναι να μην θέσει τον πήχη τόσο υψηλά. Το τελικό αποτέλεσμα, παρά τις εμφανέστατες εικονοπλαστικές αρετές, κινείται σε πιο χαμηλόφωνες κλίμακες και δεν βγάζει τις ίδιες σπαρακτικές βουβές κραυγές. Συν τοις άλλοις, η εξελικτική πορεία της ιστορίας ακολουθεί μία, κάπως περισσότερο από το πρέπον, προσεκτική και ευθύγραμμη τροχιά, υπονομεύοντας τις συντριβές και τις μεταπτώσεις που (οφείλουν να) ενυπάρχουν σε οτιδήποτε μη καθιερωμένο και μη αναμενόμενο. Το σημαντικότερο πάντως μήνυμα περνάει στον δέκτη και οφείλει να γίνει κατανοητό. Η ζωή είναι το κατεξοχήν πεδίο δράσης της τέχνης, είναι το στόμα που της μεταγγίζει πνοή και ύπαρξη. Όσοι εξακολουθείτε να έχετε αμφιβολίες περί τούτου, ρίξτε μια ματιά στον Λουίτζι Πιραντέλο και τα έργα του «Ο θάνατος του μακαρίτη Ματία Πασκάλ» και «6 πρόσωπα ζητούν συγγραφέα»…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest