Reviews Bonnie and Clyde

27 Φεβρουαρίου 2017 |

0

Bonnie and Clyde

Σκηνοθεσία: Άρθουρ Πεν

Παίζουν: Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ

Διάρκεια: 111᾽

Όπως σχεδόν κάθε καλλιτεχνική δημιουργία που προκαλεί ρήξη με το κατεστημένο, το Μπόνι και Κλάιντ πέρασε κι αυτό από χίλια μύρια κύματα. Η πρεμιέρα του συνοδεύτηκε από επικριτικούς μύδρους, κατηγορίες μυθοποίησης εγκληματιών και κραυγές περί ύβρεως. Ως εκ τούτου, η ταινία αποσύρθηκε τάχιστα  από τις αίθουσες και ένα αριστούργημα κινδύνευσε να χαθεί δια παντός. Η επιμονή και υπομονή, όμως, του πρωταγωνιστή και παραγωγού Γουόρεν Μπίτι, ο οποίος είχε εκλάβει τη συγκεκριμένη ταινία ως το μεγαλύτερο προσωπικό του στοίχημα, την ξαναφέρνουν στις αίθουσες.

Το Μπόνι και Κλάιντ θα καταλήξει να αποσπά τη μία αποθεωτική κριτική πίσω από την άλλη, κερδίζοντας δέκα οσκαρικές υποψηφιότητες. Μία ολόκληρη γενιά Αμερικάνων δημιουργών είχε βγει επιτέλους από το φοβισμένο της καβούκι, συνεπικουρούμενη από ένα κοινό ολοένα και πιο δεκτικό σε καινοτομίες, τόσο στη θεματολογία όσο και στο ύφος και τη στιλιστική φόρμα.

BC 2

Το ζευγάρι των Bonnie Parker και Clyde Barrow κατά τη δεκαετία του ’30 σχημάτισαν τη διάσημη Barrow Gang, λήστεψαν πάμπολλες τράπεζες σε 5 διαφορετικές πολιτείες, σκότωσαν όργανα της τάξης, έζησαν κυριολεκτικά με κομμένη την ανάσα και στην κόψη του ξυραφιού και βρήκαν τραγικό τέλος σε μία ενέδρα της αστυνομίας. Η δημοτικότητα του κολασμένου ντουέτου ήταν πρωτόγνωρη και σοκαριστική για τα στάνταρ εκείνης -αλλά και κάθε- εποχής, αλλά ταυτόχρονα πλήρως εξηγήσιμη. Την επομένη του οικονομικού Κραχ του ’29, μία αίσθηση ήττας και αποσύνθεσης είχε πλημμυρίσει την αμερικάνικη κοινωνία.

Ένα ζευγάρι παρανόμων και περιθωριακών έμοιαζε πιο συμπαθές και κοντινό σε σύγκριση με τη συντεταγμένη κοινωνία και την επιβολή του νόμου. Ό,τι έμοιαζε στέρεο, σταθερό και εγγυητικό μιας ευημερίας κατέρρευσε εν μια νυκτί και η επακόλουθη οικονομική καταστροφή λειτούργησε ως βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης. Κάπως έτσι, υο ζευγάρι που ξάφριζε τραπεζικά ταμεία και σκορπούσε τον πανικό έμοιαζε μάλλον σαγηνευτικό παρά επικίνδυνο, ενώ ενδυόταν, έστω και υποδόρια, με τον μανδύα ενός αυτόκλητου κι ακαθόριστου τιμωρού.

BC3

Από  κινηματογραφική σκοπιά, ο Άρθουρ Πεν (όπως άλλωστε συνέβη με εκπληκτική επαναληψιμότητα καθόλη τη σταδιοδρομία του) άντλησε τα μέγιστα από τους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι πασπάλισαν με ομορφιά και λάμψη με ιστορία εξ ορισμού σκοτεινή και λυπητερή. Από τη μια, η ακτινοβολούσα Φέι Ντάναγουεϊ, που δίνει σάρκα και οστά σε ένα νέο μοντέλο κινηματογραφικής ηρωίδας. Αυτής που πληροί τα πρότυπα τόσο της απαστράπτουσας ομορφιάς όσο και της βίαιης χειραφέτησης, πλήρως εξοικειωμένης με τη θέα και την άσκηση βίας. Μία αυτούσια και αυτόφωτη femme fatale και όχι σε αντιπαραβολή με τον ανδρικό πόλο.

Από την άλλη, ο Γουόρεν Μπίτι, που με ζήλο και αυταπάρνηση αποδομεί το πρότυπο του παραδοσιακού καρδιοκατακτητή, ενσαρκώνοντας έναν σεξουαλικά ανίκανο παράνομο που βιώνει τη διέγερση μονάχα μέσα στην παραζάλη του περιθωρίου. Που φτιάχνεται με οργασμούς εγκληματικούς, που είναι γεμάτος με κίνητρα και επιθυμίες που κινούνται σε θολό φόντο. Που είναι βουτηγμένος στη δυσλειτουργία, στα απωθημένα, στη στέρηση που οδηγεί σε εκστατική έκλυση ενέργειας. Που είναι απολύτως συμβιβασμένος με την προδικασμένη του μοίρα.

BC 4

Η κυριότερη, όμως, αρετή του αστραφτερού διδύμου είναι η ευχέρεια με την οποία μεταπηδά στους πολλαπλούς διττούς ρόλους που το συνοδεύουν. Σύντροφοι και εραστές / ληστές και δολοφόνοι / φορείς – υφιστάμενοι της δράσης / μοναχικοί καβαλάρηδες – εφήμεροι σταρ / απόκληροι αμφισβητίες – αλαζόνες εγκληματίες. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα κρατούν πλέον αυτόματα όπλα αντί για τριαντάφυλλα. Τα βάζουν με ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο με τις οικογένειές τους. Έχουν τέρμα πατημένο το γκάζι αντί να σκαρφαλώνουν σε  μπαλκόνια. Τους γαζώνουν με αυτόματα αντί να καταπιούν δηλητήριο.

Ξέφρενα cuts, φλογισμένο μοντάζ, λυσσασμένη φωτογραφία και μία μελαγχολική παλέτα με ωχρά χρώματα. Κάτι σαν ξεθωριασμένη φωτογραφία ή απόκομμα εφημερίδας που γίνεται κάδρο αναπόλησης καιρών μακρινών που φαντάζουν πλέον ψεύτικοι. Ο Πεν διηγείται ένα παραμύθι που αφήνει γλυκιά γεύση μέσα από το πικρό του τέλος.  Η υπόνοια του θανάτου συνοδεύει κάθε βήμα του ντουέτου και η μεγαλύτερη καινοτομία έγκειται στην ίδια την απεικόνισή του. Μία στιλιζαρισμένη θανατερή φόρμα, την οποία λάνσαρε ο Πεν και τελειοποίησε ο σύγχρονός του Σαμ Πέκινπα, με αμφότερους να δηλώνουν βαθύτατα επηρεασμένοι από τις σκηνές μαχών του Κουροσάουα, τις οποίες και μιμήθηκαν. Ο θάνατος πλέον γίνεται πλέον κεντρικό σημείο αναφοράς, μετατρέπεται σε γκροτέσκο απολαυστικό κοντινό θέαμα, μία αιματοβαμμένη poetry in motion.

BC 5

Ο θάνατος για το καταραμένο ζευγάρι δεν ισοδυναμεί με αφαίρεση της ζωής αλλά με εξασφάλιση της αθανασίας. Τον αποδέχονται ως αναπόδραστο τέλος, ως ακρωτηριασμένη και λειψή κάθαρση, προτιμώντας να πεθάνουν παρά να φθαρούν. Προτιμώντας να αποχαιρετήσουν στην ακμή της δόξας τους παρά ως σωφρονισμένοι και μετανοημένοι γέροντες. Ακούμε τον εκκωφαντικό κρότο των πυροβολισμών αλλά η μόνη ανταλλαγή ριπών που βλέπουμε είναι αυτή των βλεμμάτων μεταξύ των δύο εραστών. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος, με μία σαρδόνια ικανοποίηση πως όλα έγιναν όπως ακριβώς έπρεπε.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑