Bonnie and Clyde

Σκηνοθεσία: Άρθουρ Πεν

Παίζουν: Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ

Διάρκεια: 111᾽

Η πρεμιέρα του Bonnie and Clyde, τον Αύγουστο του 1967, συνοδεύτηκε από επικριτικούς μύδρους και τη βαριά κατηγορία ότι μυθοποιεί εγκληματίες. Ως αποτέλεσμα, η ταινία αποσύρθηκε τάχιστα  από τις αίθουσες και κινδύνευσε να χαθεί στη λήθη του χρόνου. Η επιμονή και υπομονή, όμως, του πρωταγωνιστή και παραγωγού Γουόρεν Μπίτι, ο οποίος είχε εκλάβει τη συγκεκριμένη ταινία ως το μεγαλύτερο προσωπικό του στοίχημα, την έφεραν εκ νέου στις αίθουσες, όπου κατέληξε να αποσπά τη μία αποθεωτική κριτική πίσω από την άλλη, κερδίζοντας δέκα οσκαρικές υποψηφιότητες. Το New Hollywood είναι πλέον έτοιμο να εφορμήσει στο αμερικανικό κινηματογραφικό τοπίο, πυροδοτώντας μια σειρά από υφολογικές, στιλιστικές και θεματολογικές καινοτομίες.

BC 2

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’30 και το ζευγάρι των Bonnie Parker και Clyde Barrow σχημάτιζει τη διαβόητη Barrow Gang, ξαφρίζει τις τράπεζες τη μία πίσω από την άλλη σε πέντε διαφορετικές πολιτείες, σκοτώνει χωρίς δισταγμό όργανα της τάξης και του νόμου και γενικότερα ζει στην κόψη του ξυραφιού, ωσότου συναντήσει το αναπόφευκτο τέλος σε μία ενέδρα της αστυνομίας. Η δημοτικότητα που γνώρισε αυτό το κολασμένο ντουέτο ήταν πρωτόγνωρη και σοκαριστική για τα στάνταρ εκείνης -αλλά και κάθε- εποχής, αλλά ταυτόχρονα πλήρως εξηγήσιμη. Την επομένη του οικονομικού Κραχ του ’29, μία αίσθηση ήττας και αποσύνθεσης είχε πλημμυρίσει την αμερικάνικη κοινωνία.

Ένα ζευγάρι αποτελούμενο από δύο νεαρούς παράνομους, όσο κι αν ακούγεται περίεργο, έμοιαζε πιο οικείο και κοντινό σε σύγκριση με τη συντεταγμένη κοινωνία και τους κανόνες της. Ο εγγυητικός συνεκτικός μύθος της ακλόνητης αμερικανικής ευημερίας κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος από τη μια στιγμή στην άλλη και το οικονομικό πατατράκ λειτούργησε ως βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης. Κάπως έτσι, το ζευγάρι που χτυπούσε τράπεζες και σκορπούσε τον πανικό έμοιαζε μάλλον σαγηνευτικό παρά επικίνδυνο, ενώ παράλληλα είχε ενδυθεί, έστω και σε ένα επίπεδο καθαρά φαντασιακό, με τον μανδύα του αυτόκλητου τιμωρού ενός συστήματος που είχε αποδεδειγμένα αντιμετωπίσει τον απλό άνθρωπο ως αναλώσιμη πρώτη ύλη.

BC3

Από  κινηματογραφική σκοπιά, ο Άρθουρ Πεν άντλησε τα μέγιστα από τους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι πασπάλισαν με ομορφιά και λάμψη με ιστορία εξ ορισμού σκοτεινή και λυπητερή. Από τη μια, η Φέι Ντάναγουεϊ δίνει σάρκα και οστά σε ένα νέο μοντέλο κινηματογραφικής ηρωίδας, που συνδυάζει την απαστράπτουσα ομορφιά και την αιματοβαμμένη χειραφέτηση, σαν μια αυτούσια femme fatale που διεκδικεί το δικό της μετρικό στη νουάρ κατηφόρα προς τον αναπόδραστο χαμό.

Από την άλλη, ο Γουόρεν Μπίτι αποδομεί με ζήλο το πρότυπο του παραδοσιακού καρδιοκατακτητή, ενσαρκώνοντας έναν σεξουαλικά ανίκανο παράνομο, ο οποίος βιώνει τη διέγερση μονάχα μέσα στην παραζάλη του περιθωρίου. Που φτιάχνεται με οργασμούς εγκληματικούς και είναι γεμάτος με κίνητρα και επιθυμίες που κινούνται σε θολό φόντο. Βουτηγμένος στη δυσλειτουργία, στα απωθημένα και στη στέρηση οδηγείται σε ένα καταστροφικό υποκατάστατο της έκστασης, όντας πλήρως συμβιβασμένος με την προδικασμένη του μοίρα.

BC 4

Η κυριότερη, όμως, αρετή που επιδεικνύει το αστραφτερό δίδυμο είναι η ευχέρεια με την οποία εναλλάσσει προσωπεία, σε μια σειρά από διττούς ρόλους. Σύντροφοι και εραστές / ληστές και δολοφόνοι / φορείς και υφιστάμενοι της δράσης / μοναχικοί καβαλάρηδες και εφήμεροι σταρ / απόκληροι αμφισβητίες και αλαζόνες εγκληματίες. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα κρατούν πλέον αυτόματα όπλα αντί για τριαντάφυλλα, τα βάζουν με ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο με τις οικογένειές τους, έχουν τέρμα πατημένο το γκάζι αντί να σκαρφαλώνουν σε  μπαλκόνια, τους γαζώνουν με αυτόματα αντί να καταπιούν δηλητήριο.

Μέσα από ξέφρενα cuts, φλογισμένο μοντάζ και μία μελαγχολική παλέτα με ωχρά χρώματα, το Μπόνι και Κλάιντ μοιάζει με ντελιριακό newsreel από ξεθωριασμένες φωτογραφίες και απόκομματα εφημερίδων. Ο Πεν διηγείται ένα πικρό παραμύθι που μυρίζει θάνατο σε κάθε του βήμα. Ο θάνατος, λοιπόν, γίνεται πλέον κεντρικό σημείο αναφοράς, μετατρέπεται σε γκροτέσκο απολαυστικό κοντινό θέαμα, σαν μία αιματοβαμμένη poetry in motion, στιλιζάρεται αλύπητα, σχεδόν σαν προπομπός της τεχνικής και του στυλ που τελειοποίησε ο Σαμ Πέκινπα.

BC 5

Οι δύο καταραμένοι σύντροφοι αποδέχονται το αναπόδραστο ριζικό τους ως τη μόνη ενδεδειγμένη και πιθανή λύση, ως μια ακρωτηριασμένη και λειψή κάθαρση, προτιμώντας να πεθάνουν παρά να φθαρούν. Θα μας αποχαιρετήσουν στην ακμή της ηθικά επιλήψιμης δόξας τους και όχι ως σωφρονισμένοι (ή αμετανόητοι) γέροντες. Ακούμε τον εκκωφαντικό κρότο των πυροβολισμών, αλλά οι μόνες ριπές που βλέπουμε είναι τα πύρινα βλέμματά τους. Χωρίς φόβο, αλλά με μία σκοτεινή και σαρδόνια ικανοποίηση.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑