BALADA TRISTE DE TROMPETA

Σκηνοθεσία: Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια

Παίζουν: Σαντιάγο Σεγούρα, Αντόνιο ντε λα Τόρρε, Κάρλος Αρέθες, Καρολίνα Μπανγκ.

Διάρκεια: 107’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης»

Το ζήτημα της αναμόχλευσης και κατανόησης των ανοιχτών πληγών τόσο του εμφυλίου πολέμου (17 Ιουλίου 1936 – 1 Απριλίου 1939) όσο και της φρανκικής δικτατορίας (1939 – 1975) που τον διαδέχτηκε, έχει αποδειχθεί μία διαδικασία επώδυνη, μα υπεράνω όλων εξαιρετικά άβολη, για την ισπανική κοινωνία. Αυτή η εντονότατη αίσθηση αμηχανίας σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικό πρωτίστως πηγάζει από το γεγονός πως η ελευθερία περισσότερο παραχωρήθηκε τρόπον τινά βιολογικά μετά το θάνατο του Φράνκο, παρά κερδήθηκε. Η πρωτοφανής ατολμία ηθικής αποκατάστασης των θυμάτων της δικτατορίας, όπως και η εξόφθαλμη αποδοχή της από τον έναν εκ των δύο τωρινών κομματικών πόλων εξουσίας, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Η κινηματογραφική πραγματικότητα φυσικά, θα ήταν αδύνατο να διαφέρει πολύ σε σχέση με τα προλεχθέντα. Οι περισσότερες εγχώριες απόπειρες προσέγγισης του θέματος τείνουν προς μία γλυκανάλατη και αβαθή τάση συμφιλίωσης (βλέπε Κάρλος Σάουρα, Φερνάντο Τρουέμπα), η οποία καταλήγει να δείχνει σχεδόν καταναγκαστική. Δεν είναι δε διόλου τυχαίο, το ότι οι πλέον ενδελεχείς και εμπνευσμένες δημιουργίες που να αφορούν την εν λόγω περίοδο προήλθαν από ξένους σκηνοθέτες (βλέπε «Γη και Ελευθερία» του Άγγλου Κεν Λόουτς και «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» του Μεξικανού Γκιγιέρμο ντελ Τόρο).

Στην περίπτωσή μας τώρα, ο Ισπανός Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια επιχειρεί να ξορκίσει τους προσωπικούς εφιάλτες και δαίμονες από εκείνη την εποχή του ερέβους, βουτώντας στις πλέον σκοτεινές εικόνες του υποσυνείδητού του. Με οδηγό τις δύο σχεδόν παραπλήσιες ημερομηνίες των δρώμενων (1937 και 1973) και τη σχεδόν κληρονομική μεταβίβαση του μίσους και της αδικίας, πασχίζει να προσδώσει στο όλο πόνημα μία αίσθηση ιστορικής συνοχής και συνέχειας. Ταυτόχρονα, με τις δύο επιλεχθείσες ημερομηνίες ο ντε λα Ιγκλέσια κατά κάποιον τρόπο κλείνει πλαγίως το μάτι και στον Τζορτζ Όργουελ, καθότι ο τίτλος του διάσημου μυθιστορήματός «1984» του τελευταίου προέκυψε απλούστατα από την αντιστροφή των δύο τελευταίων ψηφίων της χρονολογίας συγγραφής του (1948). Το αρχικό σκηνοθετικό εύρημα ασκεί πάντως μία ακατανίκητη γοητεία, μία διαχρονική έλξη. Ένας θλιμμένος παλιάτσος, μία φιγούρα καταδικασμένη να αιωρείται αιώνια στο γκρίζο σύνορο της χαρμολύπης. Μία πηγή ενός απελπισμένου χαιρέκακου γέλιου, ορκισμένη να βρει την εκδίκηση που αναζητά. Ένα εγχείρημα λοιπόν καθόλα αξιέπαινο, το οποίο όμως εγκυμονεί μία πλειάδα παγίδων που δυστυχώς δεν αποφεύγονται με την πρέπουσα ευελιξία, παρά την αναμφίβολη εικαστική και εικονοπλαστική αρτιότητα.

Η φόρμα δυστυχώς, αντί να αναδείξει το περιεχόμενο το καταβροχθίζει λαίμαργα, στερώντας την όλη σκοπούμενη αναλογία από τον αναγκαίο πολυεπίπεδο σκελετό της. Παρόλο που επιλέγεται μία συμμετρική δομή μέσω του ερωτικού τριγώνου, οι κορυφές αυτού δεν παραπέμπουν σε συμβολικές έννοιες – ναυαρχίδες, οι οποίες να καθοδηγούν την όλη εξελικτική πορεία, η οποία εν τέλει ακολουθεί μία άναρχη και μεθυσμένη πορεία. Ο πειρασμός του υπέρμετρα ποιητικού και γκροτέσκου σκηνικού αποπροσανατολίζει πλήρως τον ντε λα Ιγκλέσια και κάμπτει την οποιαδήποτε αλληγορική του διάθεση, σε σημείο που δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα πως υπήρχε εξαρχής μία τέτοια πρόθεση. Συν τοις άλλοις, παρατηρείται μία πρωτοφανής αμετροέπεια στη χρήση της στυλιζαρισμένης υστερικής βίας δίχως το προαπαιτούμενο υπόβαθρο που θα την υποδεχτεί και θα την προβάλει αρμονικά και αβίαστα. Οι μόνες πιθανές εξηγήσεις – παραπομπές που απομένουν, όπως η σκιαγράφηση ενός καθεστώτος που κλυδωνίζεται λίγο πριν την τελική κατάρρευση ή η απόδοση της ιλαρότητας αυτού, ούτε πείθουν ούτε συγκινούν, ακόμη και αν ίσχυαν.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε σχετικά: εδώ.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest