Reviews Our Little Sister (Umimachi Diary)

7 Ιανουαρίου 2020 |

0

Our Little Sister (Umimachi Diary)

Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρε-έντα

Με τους: Χαρούκα Αγιάσε, Μασάμι Ναγκασάβα, Σούζου Χιρόσε

127’ (Ιαπωνία, 2015)

Οι ταινίες του Χιροκάζου Κόρε-έντα διαθέτουν στον πυρήνα τους έναν εμφατικό ανθρωποκεντρισμό. Ωστόσο δεν διολισθαίνουν ποτέ στον μελοδραματισμό, στον οποίο (αναπόφευκτα) θα κατέληγαν σε λιγότερο επιδέξια χέρια. Τρανό παράδειγμα το Umimachi Diary, στo οποίo κεντρικά πρόσωπα είναι τρεις αδελφές που ζουν μαζί σ’ ένα μεγάλο σπίτι. O πατέρας τους τις εγκατέλειψε (για μια άλλη γυναίκα) ενόσω ακόμη ήταν μικρές και η μητέρα έκανε το ίδιο αργότερα, όταν ενηλικιώθηκαν.

Όταν ο (αποξενωμένος) πατέρας πεθαίνει, αποφασίζουν να πραγματοποιήσουν το μακρινό ταξίδι και να παραστούν τυπικά (;) στην κηδεία. Εκεί θα συναντήσουν για πρώτη φορά την δεκατετράχρονη, συνεσταλμένη ετεροθαλή αδελφή τους (Σούζου Χιρόσε). Αντιλαμβανόμενη την απουσία ζεστασιάς ανάμεσα στους εναπομείναντες συγγενείς, η μεγαλύτερη από τις τρεις αδελφές (Χαρούκα Αγιάσε) αποφασίζει – προς έκπληξη όλων – να προσκαλέσει την μικρή ορφανή να έρθει και να ζήσει μαζί τους. Μια περίοδος γεμάτη ευχάριστες αλλαγές αλλά και βαθύτερους προβληματισμούς θα ξεκινήσει για όλες.

Μην περιμένεις όμως ούτε «μαύρα σύννεφα», ούτε «ανείπωτες τραγωδίες» να κατακλύσουν την οθόνη. Το δραματικό στοιχείο (με την έννοια που το ξέρουμε) είναι ελάχιστο (και διακριτικό), αν όχι αμελητέο. Αυτό που ο σκηνοθέτης αιχμαλωτίζει με μαγευτικό τρόπο στα πλάνα του είναι μια αργή διαδικασία επούλωσης, που επιτρέπει στον θεατή να αντιληφθεί το αληθινό μέγεθος του τραύματος που χρειάζεται να θεραπεύσουν οι ηρωίδες μέσα τους, χωρίς να απαιτούνται μακρόσυρτες ή κουραστικές αναδρομές στο παρελθόν.

Σου δείχνει την δίψα για ζωή, κινηματογραφώντας όχι μια έρημο με στεγνωμένους ανθρώπους, αλλά μια όαση με την ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα εκείνων που είναι σε θέση – επιτέλους – να δροσιστούν από αυτήν. Και την επιθυμία των ηρωίδων να βρουν τις δικές τους ισορροπίες, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην πληγώσουν συναισθηματικά η μία την άλλη.

Ένας απ’ τους λόγους που όλο αυτό λειτουργεί εξαιρετικά είναι και οι ερμηνείες των τεσσάρων πρωταγωνιστριών, εξόχως συγκρατημένες και με υποδειγματική αμεσότητα και συνέπεια (ιδιαίτερα εκείνες των Αγιάσε και Χιρόσε). Καμία δεν είναι άγγελος, αλλά ούτε και τέρας. Η μεγάλη (που της βγαίνει και μια προστατευτικότητα απέναντι στις υπόλοιπες) διατηρεί σχέση με συνάδελφο που δεν αποφασίζει να πάρει διαζύγιο απ’ τη γυναίκα του, εξαιτίας των προβλημάτων υγείας της τελευταίας.

Ίσως είναι ο τρόπος της να «ξορκίσει» τα φαντάσματα και ερείπια του δικού της οικογενειακού παρελθόντος, δοκιμάζοντας (με το να είναι ο τρίτος άνθρωπος σε μια ιστορία) αυτό που οδήγησε κάποτε τον πατέρα της μακριά τους. Στο πρόσωπο της μικρής Σούζου ανακαλύπτει εκ νέου την δική της χαμένη αθωότητα, την παιδικότητα που της στέρησε βίαια ο χωρισμός των γονιών της. Η μεσαία αναζητεί την εφήμερη ανακούφιση και παρηγοριά στο ποτό και στη συχνή αλλαγή συντρόφων και εργασίας. Και η τρίτη, είναι η (ας πούμε) πιο «αλαφροΐσκιωτη» και η πιο «χύμα» της οικογενείας. Ενώ η μικρή Σούζου, αισθάνεται πως είναι η «αιτία» που διαλύθηκε η οικογένεια των ετεροθαλών αδελφών της.

Τίποτα το συγκλονιστικό δεν θα συμβεί κι όμως για δύο ώρες το βλέμμα σου παραμένει καρφωμένο στα πρόσωπα, στα μαγευτικά πλάνα και στο σκηνικό της μικρής πόλης που απλώνεται σαν ελαφρύ θρόισμα από ευεργετικό αεράκι πάνω στις φυλλωσιές των δέντρων. Είναι αυτό το είδος κινηματογραφικής «αύρας» που πολλές φορές νιώθεις πως έχεις ανάγκη. Υπάρχει μια χαρακτηριστική στιγμή στο φιλμ : μια σεκάνς με πυροτεχνήματα τα οποία παρακολουθούν όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες. Στην αρχή μας παραδίδεται από ψηλά, με την κάμερα να κοιτάζει προς τα κάτω – σε μια βάρκα μέσα στο νερό – καθώς οι εκρήξεις των βεγγαλικών μετατρέπουν το νυχτερινό μαύρο της θάλασσας σε κόκκινο.

Στη συνέχεια βλέπουμε τα πρόσωπα μιας ομάδας εφήβων που παρακολουθούν μέσα από τη βάρκα. Στο τελευταίο cut βλέπουμε μια ομάδα ενηλίκων, συγκεντρωμένη στην ταράτσα του κτιρίου όπου εργάζονται, να παρακολουθεί τα ίδια πυροτεχνήματα και για πρώτη φορά βλέπουμε μερικές λάμψεις απ’ αυτά – αλλά και πάλι στο βάθος (σε φόντο), πλαισιωμένες απ’ τους χαρακτήρες που είναι πολύ πιο σημαντικοί για το κάδρο. Μια σεκάνς πυροτεχνημάτων (σχεδόν) χωρίς πυροτεχνήματα, είναι μια ενδεικτική (όσο και βολική) αλληγορία για το ίδιο το φιλμ : ο Κόρε-έντα δεν είναι σκηνοθέτης που κυνηγάει τη λάμψη και την έκρηξη ή τον εντυπωσιασμό, όταν μια μικρή ή αθόρυβη στιγμή είναι εξίσου ικανή να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η μικρή μας αδελφή είναι ταινία ήπιας συγκρότησης και συνειδητής εγκράτειας, που την διατρέχει η ιεροτελεστία των μικρών (πραγμάτων και) στιγμών της καθημερινότητας: η ζωή στο σπίτι, η προετοιμασία των γευμάτων, ο απόηχος της γειτονιάς, η δουλειά, το σχολείο, η συνύπαρξη με τους άλλους, οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα. Οι ηρωίδες συζητούν γι’ αυτά, δεν φιλοσοφούν. Και μέσα απ’ αυτά ιχνηλατούν το «απόσταγμα» της κάθε στιγμής που έχουν ζήσει ως τώρα. Κι ανάμεσα σε αυτές τις ήσυχες στιγμές, τις σιωπές και τα βλέμματα, ο Κόρε-έντα στριμώχνει ένα ολόκληρο κινηματογραφικό σύμπαν. Μοιάζει να μη συμβαίνει τίποτα κι όμως συμβαίνουν τα πάντα: αυτή είναι η ζωή.

Οι ηρωίδες προσπαθούν να συμφιλιωθούν με το τραύμα που άφησε η απουσία της πατρικής φιγούρας στη ζωή τους, όλα ωστόσο λαμβάνουν χώρα κάτω από μία ήρεμη επιφάνεια και ξεδιπλώνονται με τη μέγιστη δυνατή καρτερία και φροντίδα. Τούτο δεν σημαίνει πως το φιλμ δεν διαθέτει (τον αναμενόμενο) συναισθηματικό αντίκτυπο. Για κάθε στιγμή εντούτοις που θα μπορούσες να αισθανθείς πως αγγίζει απειλητικά το μελόδραμα, υπάρχουν άλλες εκατό που σε κάνουν να νιώθεις αυτή την ευεργετική φρεσκάδα και δροσιά του σκηνοθετικού βλέμματος, που σου αφήνει ένα γλυκό τρέμουλο …σαν ρίγος απ’ την πελαγίσια αύρα της μικρής παραθαλάσσιας πόλης ή σαν χάδι απ’ το λίκνισμα των φύλλων στον αέρα. Όπως η φωτογραφία του και το υπέροχο μουσικό του θέμα. Εξ Ανατολών, λοιπόν, το κινηματογραφικό μέλος!




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑