Reviews Letter Never Sent (Neotpravlennoe pismo)

25 Μαρτίου 2018 |

0

Letter Never Sent (Neotpravlennoe pismo)

Σκηνοθεσία : Μιχαήλ Καλατόζοφ

Με τους : Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι, Τατιάνα Σαμοϊλοβα, Βασίλι Λιβάνοφ, Εβγκένι Ουρμπάνσκι

Μεταφρασμένος τίτλος : Το γράμμα που δεν εστάλη ποτέ

Διάρκεια : 97’

Έτος παραγωγής : 1960

Χώρα παραγωγής : Σοβιετική Ένωση

Μπέργκμαν – Νίκβιστ, Μπερτολούτσι – Στοράρο, Ουέλς – Τόλαντ : βρίθει η ιστορία του κινηματογράφου μεγάλων συνεργασιών ανάμεσα σε σκηνοθέτες και διευθυντές φωτογραφίας. Δίδυμα που μοιράστηκαν την μεταξύ τους χημεία κι ένα κοινό όραμα, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία έργων μοναδικής εικονογραφίας. Έβδομη Σφραγίδα, Τελευταίος Αυτοκράτορας, Πολίτης Κέην – φιλμ τόσο αντιπροσωπευτικά που τα αναγνωρίζεις απ’ το πιο απλό τους κάδρο…

Λιγότερο γνωστοί στο Δυτικό κοινό, ο Καλατόζοφ κι ο δικός του διευθυντής φωτογραφίας Σεργκέι Ουρουσέφσκι μοιράστηκαν μια εξίσου εντυπωσιακή καλλιτεχνική συμβίωση στη Σοβιετική Ένωση των πρώτων χρόνων του Ψυχρού Πολέμου. Το Γράμμα που δεν Εστάλη Ποτέ είναι ένα ανατριχιαστικό φιλμ απ’ τα ’60s, χτισμένο εξ ολοκλήρου από μηδενιστικούς εφιάλτες. Σαν τις ρώσικες κούκλες, αντανακλά τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό σύμπαν, μέσα από μονοπάτια που οδηγούν όλο και βαθύτερα στο αρχέγονο. Η σοβιετική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ιστορικής τεχνολογικής ανακάλυψης, όμως τα μέσα για την επίτευξή της βρίσκονται θαμμένα βαθιά στη Μάνα Γη κι η τελευταία δε θα παραδώσει τη λεία της τόσο εύκολα.

Μια μικρή ομάδα γεωλόγων θα ανακαλύψει πως ο αγώνας για την κατάκτηση των άγνωστων εσχατιών του «έξω κόσμου», μπορεί και να είναι (εμ)ποτισμένος με βαθιά ειρωνεία : εντός των αχανών ορίων της σοβιετικής επικράτειας υπάρχει ένα Βασίλειο τόσο ατίθασο κι απομακρυσμένο σαν τα φεγγάρια του Κρόνου, αλλά κι εξίσου επικίνδυνο. Τέσσερις σοβιετικοί επιστήμονες σε μια άγονη, υποτυπωδώς χαρτογραφημένη περιοχή της Σιβηρίας και σε αναζήτηση ενός φημολογούμενου κοιτάσματος διαμαντιών – μιας πλούσιας φλέβας, με την οποία το Κρεμλίνο ελπίζει να χρηματοδοτήσει το φιλόδοξο διαστημικό του πρόγραμμα.

Της αποστολής ηγείται ο Σαμπίνιν (Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι), ένας λακωνικός εξερευνητής με ατσάλινη αποφασιστικότητα, που έχει ξαναεπιχειρήσει την αναζήτηση στο παρελθόν, χωρίς αποτέλεσμα. Τον συντροφεύουν ο ρωμαλέος Σεργκέι (Εβγκένι Ουρμπάνσκι) κι ένα ζευγάρι που σκοπεύει σύντομα να παντρευτεί : ο ενθουσιώδης νεαρός Αντρέι (ο μετέπειτα απολαυστικός ρώσος Σέρλοκ Χολμς, Βασίλι Λιβάνοφ) και η πανέμορφη Τάνια (Τατιάνα Σαμοϊλοβα), φουλ ερωτευμένοι.

Το πρώτο μισό του φιλμ αναλώνεται στο δύσκολο ταξίδι τους προς την αφιλόξενη τάϊγκα, όπου τους περιμένουν βδομάδες ολόκληρες αντίξοης διαβίωσης και σκληρής εργασίας. Εκεί όμως που όλα δείχνουν πως η ατρόμητη συντροφιά θα ανταμειφθεί εν τέλει για τις προσπάθειές της, μια ορμητική, δασική πυρκαγιά ξεσπά και απειλεί να τους καταπιεί. Με τα στρέμματα των θεόρατων ερυθρών ελάτων να φλέγονται σαν προσάναμμα γύρω τους, ο Σαμπίνιν κι η παρέα του συνειδητοποιούν πως η επιβίωση θα απαιτήσει τιτάνιο και ηρωικό αγώνα, αγώνα που πρέπει να στεφθεί με επιτυχία προκειμένου να διασφαλιστεί η κυριαρχία της Ρωσίας στην κούρσα του Πολέμου των Άστρων…

Σε σύγκριση με την προγενέστερη δημιουργία του διδύμου – το μεγαλεπίβολο Όταν Πετούν οι Γερανοί (1957) – Το Γράμμα που δεν Εστάλη Ποτέ παραμένει στην γραμμή της ίδιας εκλεκτής, μοναδικής εικονογραφίας, αποτελεί εντούτοις έργο φιλοσοφικό και πολύ πιο προσωπικό, παρότι εικαστικά ακτινοβολεί ομοίως και σε μεγαλειώδη κλίμακα. Η αιφνιδιαστική μετατόπιση από τους εσωτερικούς μονολόγους σε ένα φυσικό σύμπαν που μαίνεται αφηνιασμένο, είναι συγκλονιστική κι εντυπωσιακή. Μοιάζει με εισβολή ενός τρομακτικού ονείρου, ενός εφιάλτη, στην καρδιά ενός ατάραχου διαλογισμού.

Η κάμερα του Ουρουσέφσκι αιχμαλωτίζει την ωμή, σκληρή γοητεία και τη μελαγχολική θέα της σιγοκαίουσας τάϊγκας με μοναδικές εικαστικές συνθέσεις, ενώ η παρακολούθηση των εξαντλημένων εξερευνητών και των κινήσεών τους για μίλια ολόκληρα μέσα στο δύσβατο τοπίο καταγράφεται και αποτυπώνεται με μοναδική ακρίβεια και αρμονία. Το φιλμ κατορθώνει να υπερκεράσει το αυταρχικό, πομπώδες μουσικό σκορ και το ανεξέλικτο σενάριο και προσφέρει στον θεατή μια κινηματογραφική εμπειρία που συνιστά καθαρό θρίαμβο της αισθητικής της εικόνας. Κόντρα σε κάθε φυσικό εμπόδιο, ο Καλατόζοφ κι ο Ουρουσέφσκι συνθέτουν ένα εφιαλτικό κινηματογραφικό ταξίδι στο οποίο αναμετράται το ανθρώπινο φρόνημα με τις σκοτεινές, θανάσιμες δυνάμεις της Φύσης…




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑