Reviews Christmas Holiday

24 Δεκεμβρίου 2017 |

0

Christmas Holiday

Σκηνοθεσία : Ρόμπερτ Σιόντμακ
Με τους : Ντιάνα Ντάρμπιν, Τζην Κέλι, Ντην Χάρενς, Γκέιλ Σόντεργκαρντ
Ελληνικός τίτλος : Θα Σ’ Αγαπώ Παντοτινά
Διάρκεια : 93΄
Έτος Παραγωγής : 1944
Χώρα Παραγωγής : ΗΠΑ

Τα Χριστούγεννα των «Χαμένων Ψυχών». Από πολύ παλιά, όταν και πρωτοείδα αυτό το φιλμάκι, το είχα συνδέσει στο μυαλό μου με το ύφος και την ατμόσφαιρα των ημερών, για τον πλέον παράδοξο λόγο : ακριβώς επειδή σε τούτο δεν υπάρχει παρά μια και μόνη – εκτεταμένη – σκηνή που να θυμίζει το γιορτινό κλίμα των Χριστουγέννων : μια νυχτερινή σεκάνς της χριστουγεννιάτικης λειτουργίας σε έναν καθεδρικό ναό. Στο «Christmas Holiday» του Ρόμπερτ Σιόντμακ, έχουμε δύο ιστορίες χαμένης αγάπης και οριστικής λύτρωσης που διαπλέκονται η μία με την άλλη, σε ένα (μελοδραματικό) νουάρ αριστοτεχνικά ενορχηστρωμένο από έναν αδιαφιλονίκητο μάστορα του είδους. Ο οποίος βουτάει το «αηδόνι» που ακούει στο όνομα Ντιάνα Ντάρμπιν, σβήνει την μέχρι τότε εικόνα του σχολιαροκόριτσου και ανασύρει από μέσα της ένα πηγαίο, δραματικό ταλέντο και την ικανότητα της τελευταίας να τσαλακώσει τον εαυτό της. Το άλλο ιδιόμορφο σε τούτο το φιλμ, είναι πως εδώ έχουμε έναν…. homme fatale – κι αυτόν τελείως κόντρα στον τύπο του και σε ότι έκανε στη συνέχεια – που ακούει στο όνομα Τζην Κέλι.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται με αφετηρία ένα γράμμα – αλά «Dear John» – που λαμβάνει παραμονές Χριστουγέννων ένας αξιωματικός (Ντην Χάρενς), ο οποίος ετοιμάζεται να επιστρέψει στο Σαν Φρανσίσκο για να νυμφευθεί την καλή του, με το οποίο εκείνη του ανακοινώνει απλά πως… παντρεύεται άλλον! Αποφασίζει να επιστρέψει για να την διεκδικήσει, όμως η μοίρα και μια απρόσμενη καταιγίδα τον καθηλώνουν στη Νέα Ορλεάνη και τον οδηγούν σε ένα τοπικό πορνείο, όπου θα συναντήσει ένα πραγματικό …καναρίνι σε κλουβί, την Τζάκι Λαμόντ (Ντάρμπιν). Κι επειδή το καναρίνι είναι θλιμμένο, ο Σιόντμακ περιβάλλει το τραγούδι του με ζοφερούς φωτισμούς και διάθεση μελαγχολική! Κι ενώ όλοι οι υπόλοιποι εκεί μέσα έχουν παραδοθεί στο πιοτό και τα σαλιαρίσματα, ο αξιωματικός και το «καναρίνι» αποφασίζουν να παρακολουθήσουν τη χριστουγεννιάτικη θεία λειτουργία! Κι εκεί, γρήγορα θα αντιληφθούμε πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως δείχνουν.

Η ηρωίδα αποκαλύπτει στον άγνωστο της νύχτας το αληθινό της όνομα – Αμπιγκέιλ Μάρτιν – και του διηγείται (σε φλας μπακ) την ιστορία της : πως γνώρισε, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον τζογαδόρο, δολοφόνο και διαθέτοντα ψυχοπαθολογική σχέση με τη μανούλα του (Γκέιλ Σόντεργκαρντ), Ρόμπερτ Μόνετ (Κέλι). Και πως η αρχική εικόνα που είχε για κείνον, κατέρρευσε μέσα σε λίγο καιρό σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Το «Christmas Holiday» διαθέτει ύφος τόσο ταιριαστά σκοτεινό και άβολο, όσο κι εκείνο των ανήσυχων καιρών στους οποίους γυρίστηκε. Η «πεταλουδίτσα» Ντάρμπιν εργάζεται στο καταγώγιο, τιμωρώντας τον εαυτό της που δεν διέβλεψε νωρίτερα την αλήθεια για τον ασταθή και προβληματικό χαρακτήρα του ανθρώπου που αγάπησε ή που δεν τον βοήθησε όταν είχε την ευκαιρία (ενοχές που της δημιούργησε με την συνθλίβουσα συμπεριφορά της η – σχεδόν εμμονική με το βλαστάρι της – πεθερά της).

Βασισμένο σε νουβέλα του Σώμερσετ Μομ, το φιλμ διαθέτει έναν από τους πιο παράξενους (σε σχέση με το περιεχόμενό του) τίτλους των forties. Οτιδήποτε έχει σχέση με τα Χριστούγεννα (πλην της εκκλησιαστικής λειτουργίας) απουσιάζει εμφανέστατα. Η σκηνοθεσία διαθέτει ένα (τόσο ταιριαστά) θεαματικό μπαρόκ ύφος, που η έξοχη ερμηνεία της Ντάρμπιν – ακόμα και στις πλέον δραματικές της κορυφώσεις – να μην αγγίζει ποτέ την υπερβολή. Η φθορά και η κούραση που σταδιακά την καταβάλλουν είναι τόσο όμορφα δοσμένες και είναι στ’ αλήθεια κρίμα που το συγκεκριμένο παρέμεινε το μόνο ανάλογο δείγμα γραφής που πήραμε απ’ αυτήν (και το ένα από τα δύο συνολικά νουάρ που έκανε μαζί με το «Lady on a Train»). Μεγάλο μερίδιο του φιλμ ανήκει στον διευθυντή φωτογραφίας Γούντι Μπρέντελ (που είχε κάνει προηγουμένως το άκρως στιλιζαρισμένο «Phantom Lady» με τον Σιόντμακ και που θα ξανακάνει αργότερα μαζί του και το «Τhe Killers»).

Αυτό που παραβλέπει ίσως κανείς εδώ (γιατί τον παραξενεύει και τον καθηλώνει η ερμηνεία της Ντάρμπιν που είναι ασυνήθιστη) είναι η δύναμη αυτού καθαυτού του νουάρ στοιχείου του φιλμ : ενός φιλμ ελαφρώς ανορθόδοξου, καθότι το σύμπαν του είναι περισσότερο θεματικά – παρά οπτικά – νουάρ, κι ένας λόγος παραπάνω που ο πρωταγωνιστής είναι γυναίκα. Η ταινία είναι νουάρ όχι εξαιτίας της ύπαρξης αρρωστημένων συμπεριφορών και περίεργων σχέσεων ή δεσμών, αλλά λόγω του γεγονότος ότι η ηρωίδα αποτυγχάνει – ή αδυνατεί – να τις διακρίνει και κατά συνέπεια πληρώνει ένα βαρύ τίμημα.

Η αποτυχία της συνοδεύεται από μελαγχολία, απομόνωση, ένα έντονο αίσθημα απογοήτευσης και αποξένωσης από τον πραγματικό κόσμο που κινείται και ζει έξω από τις πόρτες του προπολεμικού αρχοντικού στο οποίο εκείνη εγκλωβίζεται. Αδυνατεί να αντιληφθεί πως η είσοδός της στο σύμπαν της οικογένειας Μόνετ είναι …»εισιτήριο χωρίς επιστροφή» (παρά τις χλιαρές προσπάθειες της πεθεράς της να την προειδοποιήσει). Είναι ωστόσο καίριο να αναγνωρίσει κανείς τη σημασία της αντιστροφής του φύλου σε τούτο το νουάρ : αναποδογυρίζοντας τους κανόνες και την παραδοσιακή δομή του είδους, ο Μόνετ του Κέλι λειτουργεί ως homme fatale. Στην προσπάθειά του να γιατρέψει τον προβληματικό και φθαρμένο ψυχισμό του (τζόγος, νωθρότητα, βία, ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανάγκη επιβεβαίωσης και ίσως… αιμομιξία) γραπώνεται απ’ την ηρωίδα.

Όμως η τελευταία, αντί να τον ανασύρει προς τα πάνω, παρασύρεται κι η ίδια στο βαθύ προσωπικό του τέλμα. Όπως οι femmes fatales των περισσότερων νουάρ, έτσι και ο Κέλι δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Είναι αυτός που είναι και δεν μπορεί να ξεπεράσει τους δαίμονές του, όσο κι αν ελπίζει για το αντίθετο. Πιστεύοντας πως η ηρωίδα θα τον σώσει ουσιαστικά την καταδικάζει, κι εκείνη – αποτυγχάνοντας να αντιληφθεί ποιός στ’ αλήθεια είναι – πολύ απλά αναλώνεται στη μοίρα της. Πόσο ειρωνικό να συνειδητοποιείς πως ένα απ’ τα θεμελιώδη συστατικά του «πλαστικού» κόσμου του νουάρ – η μοιραία γυναίκα – με μια απλή … αντιστροφή φύλου οδηγεί το είδος σε πιο συμβατά, πιο οικεία μονοπάτια με τον πραγματικό κόσμο και την αληθινή ζωή!




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Η κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του αγαπημένου Χοακίν Φίνιξ μέχρι σήμερα;
  • FB Cinedogs

  • Latest Posts