Reviews 12 Angry Men

2 Αυγούστου 2017 |

0

12 Angry Men

Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λιούμετ

Παίζουν: Χένρι Φόντα, Λι Τζ. Κομπ, Μάρτιν Μπάλσαμ

Διάρκεια: 97’

Μεταφρασμένος τίτλος: «12 ένορκοι»

What’s the matter matter with you?
I have a reasonable doubt.

Ένα δωμάτιο με 12 τυχαίους ανθρώπους, που είναι επιφορτισμένοι με μία, κάθε άλλο παρά τυχαία, αποστολή. Από αυτούς κρέμεται η ζωή ενός ανθρώπου. Ενός κατηγορούμενου που μοιάζει πέρα σε πρώτη ματιά ένοχος, από κάθε λογική και λογικοφανή ματιά. Η ομοφωνία μοιάζει αναπόφευκτη, η καταδίκη και η επακόλουθη εκτέλεση δείχνουν αναπόδραστες. Κι όμως, ο ένορκος νούμερο 8 δεν είναι έτοιμος να υποκύψει στα κελεύσματα της ευκολίας. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι κάποιο περιττό βάρος που ξεφορτώνεσαι τόσο εύκολα. Η ευθύνη για τις τύχες ενός κατηγορούμενου δεν είναι μία απλή αβαρία, την οποία ξεπετάς στα γρήγορα. Η απονομή δικαιοσύνης δεν είναι μια διαδικασία πρόχειρη και φτηνή.

Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι, προσπαθεί να υπενθυμίσει στην αμερικάνικη κοινωνία μία ταινία που διατηρεί ακέραιη την πίστη της στην βουλησιαρχική επιβολή του Καλού. Οι θεσμοί είναι φτιαγμένοι από ανθρώπους για ανθρώπους, κι η υπεράσπιση της αξίας τους επαφίεται πρωτίστως σε εμάς τους ίδιους. Πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με ένα δικαστικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης που εναποθέτει τον ρόλο του τελικού κριτή σε μία ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων, που βρέθηκαν σε αυτή τη θέση σχεδόν ουρανοκατέβατα. Φαινομενικά και σε πρώτη ματιά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν από αυτή την ιστορία. Κατά βάθος, έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν ό,τι σημαντικότερο.

12 Angry Men

Ο Σίντνεϊ Λιούμετ, σε ένα υποδειγματικό σκηνοθετικό ντεμπούτο που άφησε εποχή, μετατρέπει 12 απλούς ανθρώπους σε πυλώνες αξιών και εννοιών, και μεταμορφώνει μία ασφυκτική και στενόχωρη αίθουσα σε ένα τόπο μάχης και σύγκλισης, αφορισμού και συλλογισμού, βέτο και διαπραγμάτευσης, πεισματάρικης απάθειας και διαλεκτικού ζήλου. Η ταινία διαθέτει μία αναπόφευκτη θεατρογενή ατμόσφαιρα τόσο λόγω του αυστηρά προσδιορισμένου χώρου που φέρνει σε σανίδι θεάτρου όσο και λόγω της βεβαρημένης σημασίας του διαλογικού σκέλους. Ο Λιούμετ δεν αφήνεται, όμως. σε καμία περίπτωση και στιγμή σε αυτή την εγγενή θεατρικότητα, δεν αρκείται στο ξετύλιγμα ενός δικαστικού στόρι που εκτυλίσσεται μέσα από κοφτές ανάσες, χειροπιαστή ένταση και ποτάμια ιδρώτα.

12 Angry Men 2

Αντιθέτως, σκηνοθετεί αμιγώς κινηματογραφικά. Χτίζοντας αναλυτικά ψυχογραφήματα σε ανύποπτο χρόνο και με μηδαμινά υλικά στη διάθεσή του. Απεικονίζοντας συγκρούσεις, συμμαχίες, επικλήσεις στο συναίσθημα, αδιόρατες φιλίες και αντιπάθειες, κατάλοιπα και επιθυμίες που γεννιούνται και βγαίνουν στην επιφάνεια σε ένα κλειστό κύκλωμα τεσσάρων τοίχων. Καταφεύγοντας σε πλάνα που καθρεφτίζουν την εκάστοτε ατομική και ομαδική ψυχολογία, που καταδεικνύουν την κρισιμότητα των αποφάσεων, που αποτυπώνουν σε real time κάθε στιγμή της εσωτερικής πάλης του κάθε ενόρκου.

Παίζοντας με τις διαστάσεις, δίνοντας σταδιακά την εντύπωση πως το ταβάνι χαμηλώνει, πως οι τοίχοι τραβιούνται προς το εσωτερικό, πιέζοντας και μεγεθύνοντας την ίδια στιγμή 12 ανθρώπους που τελούν υπό αφόρητη πίεση. Δημιουργώντας κάδρα με απίστευτο (δραματουργικό πέρα από κυριολεκτικό) βάθος πεδίου ενός τρομερά περιορισμένου χώρου. Εν τέλει, γυρίζοντας μια ταινία που αφενός μεν αποτελεί σημείο αναφοράς στα είδη του δικαστικού δράματος και του δράματος δωματίου, αφετέρου δε υπερβαίνει κατά πολύ τέτοιους τυπικούς χαρακτηρισμούς.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑