HOW I ENDED THIS SUMMER

Σκηνοθεσία: Αλεξέι Ποπογκρέμπσκι

Παίζουν: Γκριγκόρι Ντομπρίγκιν, Σεργκέι Πουσκεπάλις

Διάρκεια: 124’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Πώς τελείωσε αυτό το καλοκαίρι»

Τόπος τα άκρα σύνορα της ανθρώπινης απομόνωσης, εκεί που όπου η απουσία είναι εκκωφαντικά παρούσα και η κοσμογονία παραλείπει να λάβει υπόψη της τον ανθρώπινο ψυχισμό. Σύντροφοι και αντίπαλοι, δύο φιγούρες ολότελα διαφορετικές, ένας τραχύς «Σοβιετικός» κατ’ επάγγελμα ερημίτης και ένας εκτός κλίματος και φοβισμένος «Ρώσος» που θα αρνηθεί πεισματικά να αποδεχτεί το ρόλο του αγγελιαφόρου της τραγικής μοίρας, ένα χάσμα γενεών και κόσμων ολόκληρων. Η τρίτη ταινία του Αλεξέι Ποπογκρέμπσκι έκανε πρεμιέρα στο πρόσφατο Φεστιβάλ στο Βερολίνο, απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια, καθώς και δύο βραβεία, φωτογραφίας και Β’ Ανδρικής Ερμηνείας.

Ο Ποπογκρέμπσκι υιοθετεί ένα λιτό, ράθυμο και δωρικό ύφος, το στηρίζει με συνέπεια και αρμονία, το εντάσσει αρχικά επιτυχώς σε μία λογική, αδυνατεί όμως την κρίσιμη στιγμή να το εμπλουτίσει και να το εξυψώσει σε υψηλότερες κλίμακες. Ευθύς εξαρχής γίνεται εύκολα αντιληπτό πως ένας τρίτος πρωταγωνιστής προστίθεται στην σκακιέρα των δύο. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ανατολικότερο και πιο απόμερο σημείο της Ρωσίας, την περιοχή Τσουκότκα, η ταινία παραδίδεται στη μεγαλοπρέπεια του άγριου και σκληρού τοπίου, το οποίο μετατρέπεται σε λευκό σάβανο που τυλίγει τις αντιδράσεις και τις σκέψεις των ηρώων, κυριολεκτικά τους καταπίνει και τους απορροφά. Ένα ισοσκελές τρίγωνο, όπου η βάση σταδιακά υποσκάπτει τις δύο πλευρές και τις αναγκάζει να σωριαστούν στο έδαφος. Ο υποβόσκων κίνδυνος της ραδιενέργειας δημιουργεί μία αίσθηση απόκοσμης απειλής και λειτουργεί υποβοηθητικά, λειαίνοντας το έδαφος για την υπόκωφη ένταση που αναπτύσσεται μεταξύ των χαρακτήρων, αντηχώντας την αναμονή της βίαιης τελικής έκρηξης.

Ως αυτό το σημείο, όλα βαίνουν καλώς και βάσει σχεδίου. Ο Ποπογκρέμπσκι έχει κατορθώσει να αποτυπώσει την αντίστιξη ανάμεσα στη σαρωτική δύναμη του τοπίου και το εσωτερικό σύμπαν των ηρώων του. Η κυρίως ειπείν γεωγραφία δηλαδή, χαρτογραφεί και κυβερνά τον ανθρώπινο νου, καθορίζει εν πολλοίς και την ανθρωπογεωγραφία. Το ατάραχο, αργόσυρτο και κρυπτόφιλο στυλ, η εξαιρετική αίσθηση του κάδρου, το οποίο γνωρίζει τι να περιλάβει μα πάνω απ’ όλα τι να αποκρύψει καλωσορίζουν το φόβο και την ένταση. Τα προβλήματα ξεκινούν με τον νεοεισελθόντα φόβο, ο οποίος ανακυκλώνεται ασκόπως και αυτάρεσκα, καταλήγοντας να δείχνει μηχανικός και αφύσικος. Ο δεσμός μεταξύ του σκηνικού της φύσης και του ανθρώπινων πράξεων αδυνατίζει και σχεδόν εξαφανίζεται, αφήνοντας το όποιο φιλοσοφικό υπόβαθρο μετέωρο και ξεθωριασμένο. Η αγωνία και η υποψία του αναπάντεχου διατηρούνται μεν, χάνουν δε την ορμή και την αξία τους. Ενώ λοιπόν έχει στηθεί μεθοδικά και δεξιοτεχνικότατα το σκηνικό της μονομαχίας, η τελική αναμέτρηση με την τρέλα και τη βία, μοιάζει με παρθενογένεση και μάλιστα δίχως τη γοητεία του αιφνιδιασμού.

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τύπος της Θεσσαλονίκης».

Δείτε σχετικά: εδώ.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest