Interviews Ελίνα Ψύκου

24 Ιανουαρίου 2014 |

0

Ελίνα Ψύκου

Η Ελίνα Ψύκου, σκηνοθέτις της ταινίας «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» μιλάει στο cinedogs.gr για τον… Αντώνη Παρασκευά, την ταινία της, τον γολγοθά εύρεσης χρηματοδότησης και τα μελλοντικά της σχέδια. Την ευχαριστούμε πολύ και της ευχόμαστε καλή πορεία στις ελληνικές αίθουσες.

Ο Αντώνης Παρασκευάς τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, μοιάζει μία περσόνα τραγική και γι’ αυτό τον λόγο συμπαθής. Σα να είναι θύμα ενός κόσμου που τον έχρισε βασιλιά και τώρα ετοιμάζεται να τον πετάξει σα σκουπίδι. Ισχύει;

Ναι, σε ένα μεγάλο βαθμό ισχύει. Είναι θύμα και θύτης ταυτόχρονα. Είναι ένα παιδί του συστήματος που το υπηρετεί τυφλά, όμως κάποια στιγμή το σύστημα το φτύνει… Σίγουρα είναι μια τραγική περσόνα και σίγουρα εγώ προσπάθησα να τον δω με συμπάθεια. Δεν είχα καμία διάθεση να τον κρίνω. Αντιθέτως τον αγάπησα και τον κατανόησα.

Βλέποντας την ταινία, νιώθω σαν να ενυπάρχουν δύο ταινίες  εντός της, μία πιο ανάλαφρη και μία πιο σκοτεινή. Πώς χειρίστηκες αυτή τη μετάβαση;

Κι αυτό ισχύει. Ο χαρακτήρας αλλάζει περίπου στη μέση κι εγώ σαν σκηνοθέτης αισθάνθηκα πως πρέπει να ακολουθήσω την μετάβαση του χαρακτήρα. Αλλάζει λοιπόν ο χαρακτήρας, αλλάζει ο περιβάλλων χώρος, αλλάζει το ύφος, αλλάζει και η σκηνοθεσία. Ήταν μια πολύ συνειδητή επιλογή μου. Καταλαβαίνω πως κάποιους αυτό τους ξενίζει. Καταλαβαίνω πως είμαστε συνηθισμένοι σε πιο ξεκάθαρες φόρμες. Τέλος, καταλαβαίνω πως όντας το πρώτο μέρος πιο ευχάριστο, οι περισσότεροι το προτιμούν… Όμως, όπως είπα και πριν αποφάσισα να πάω με την μετάβαση του χαρακτήρα και αυτή η μετάβαση μου υπέδειξε αυτή την αλλαγή στυλ.

Ο Αντώνης Παρασκευάς σε κάποια στιγμή τραγουδά πως «ξέχασε (πώς) να ζει». Εν τέλει αυτή η κρίση ταυτότητας τον αναγεννά ή τον συντρίβει ολοκληρωτικά; Στο ευρύτερο πεδίο παραβολής, αυτό της κοινωνίας μας, έχουμε κάποια ελπίδα επαναπροσδιορισμού;

Τον Παρασκευά τον συντρίβει ολοκληρωτικά. Το τέλος της ταινίας είναι μεν ανοικτό, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχουν και πολλά περιθώρια αναγέννησης, ανασυγκρότησης ή επιστροφής… Τώρα στο ευρύτερο πεδίο, ανήκω μάλλον στους απαισιόδοξους. Δεν νομίζω πως μπορούν να αλλάξουν και πολλά πράγματα! Πιστεύω για παράδειγμα, πως αν αύριο ξυπνούσαμε και με έναν μαγικό τρόπο είχαν σβηστεί τα χρέη μας (ατομικά και εθνικά) και καταργηθεί όλα αυτά τα δυσβάσταχτα μέτρα των τελευταίων ετών, θα επιστρέφαμε σε κλάσματα δευτερολέπτων στη σπατάλη, το άνευ ουσίας «ξόδεμα», τη λαμογιά, την διαφθορά και όλα αυτά τα αγαπημένα μας σπορ… Όχι, νομίζω πως όσο δεν φροντίζει κανείς για την καλλιέργεια αυτής της κοινωνίας, δεν υπάρχουν και πολλές ελπίδες επαναπροσδιορισμού της…

Η ερμηνεία του Χρήστου Στέργιογλου είναι ένα πραγματικό tour de force. Πώς πρόεκυψε η συνεργασία σας και πώς προσεγγίσατε από κοινού αυτό τον τόσο απαιτητικό ρόλο;

 Γνωριζόμασταν με τον Χρήστο ήδη 4 χρόνια όταν του πρότεινα το σενάριο. Είχαμε συνεργαστεί στην τηλεοπτική σειρά «Το10» του Καραγάτση, σε σκηνοθεσία της Πηγής Δημητρακοπούλου. Εγώ ήμουν τότε βοηθός σκηνοθέτη. Όταν διάβασε το σενάριο, ενθουσιάστηκε και αμέσως δέχτηκε να το κάνει. Από εκεί και πέρα δουλέψαμε πάνω στο σενάριο περίπου δυο μήνες πριν τα γυρίσματα. Μιλήσαμε πολύ γι’ αυτό τον χαρακτήρα, ψάξαμε να βρούμε τα δίκια του – που λέει και ο Χρήστος – και πήγαμε στο γύρισμα αρκετά σίγουροι και με απόλυτη ταύτιση γι’ αυτό που θέλαμε να κάνουμε!

Crowdfunding, Tax shelter, βραβείο στο τμήμα Work in Progress στο Κάρλοβι Βάρι, δείχνεις να έχεις αξιοποιήσει σχεδόν κάθε νέα διαθέσιμη πηγή χρηματοδότησης. Έχουν όντως ανοιχτεί νέοι ορίζοντες σε αυτό το τόσο ζόρικο (στην Ελλάδα τουλάχιστον) σκέλος;

Και πάλι δεν θα με βρεις και πολύ αισιόδοξη. Σχετικά με το crowd funding σχεδίαζα να το κάνω, αλλά τελικά δεν το έκανα… Νιώθω πως στην Ελλάδα δεν είμαστε πολύ συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους δράσεις. Αυτό σε συνδυασμό με την κρίση, μας κάνει κάπως φειδωλούς στο να δώσουμε έστω κι αυτή την μικρή οικονομική υποστήριξη… Το δε tax shelter είμαι ακόμη μια πικρή ιστορία. Ένας κακογραμμένος νόμος που τελικά κανείς δεν ξέρει πώς να τον εφαρμόσει… Το βραβείο μας βοήθησε πολύ και γενικά όλα αυτά τα προγράμματα των market των φεστιβάλ είναι πολύ βοηθητικά! Από εκεί και πέρα το χάος…

Θα ήθελα δύο λόγια και για την καμπάνια προώθησης της ταινίας. Ειλικρινά, δεν έχω δει εξυπνότερο promo ελληνικής ταινίας!

Προήλθε από την ανάγκη μου να κάνω κάτι για την ελληνική διανομή της ταινίας. Τα τελευταία χρόνια όλοι νιώθουμε πως οι θεατές δεν εμπιστεύονται τις ελληνικές ταινίες… Έχουν κι αυτοί τα δίκια τους. Κανείς δεν τους έμαθε να τις αγαπούν… Έτσι λοιπόν σκέφτηκα αυτή την ιδέα. Να δώσω σάρκα και οστά στον Αντώνη Παρασκευά έξω από τα όρια της ταινίας. Συμφώνησε ο Χρήστος Στέργιογλου, συμφώνησε και η feelgood και έτσι κι έγινε!

Κάτι πήρε το αυτί μου για ένα καινούργιο project που ετοιμάζεις και το οποίο θα παρουσιάσεις στην ερχόμενη Μπερλινάλε. Θέλεις να μας αποκαλύψεις κάποιες λεπτομέρειες;

Το σενάριο λέγεται «Ο γιος της Σοφίας» και είναι μια βίαιη ιστορία ενηλικίωσης, ένα αστικό παραμύθι που διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα. Με τον Έλληνα παραγωγό μου, τον Γιώργο Καρναβά, θα βρεθούμε στο Βερολίνο στα πλαίσια του co production market, προκειμένου να αναζητήσουμε χρηματοδότες από το εξωτερικό. Έχουμε ήδη δυο βασικούς συνεργάτες, δυο συμπαραγωγούς από Γερμανία και Κροατία.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑