Έκτορας Λυγίζος

Ο Έκτορας Λυγίζος, σκηνοθέτης της ταινίας «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού«, σε μία μίνι συνέντευξη που μας παραχώρησε.

Στο μυθιστόρημα «Η πείνα», ο κεντρικός χαρακτήρας είναι κάπως επηρμένος και αυτό-καταστροφικός. Ο ήρωας της ταινίας είναι «μάρτυρας» ή απλώς δεν προλαβαίνουμε να δούμε τις πιο άσχημες πτυχές του;

– Δεν ξέρω ποιες θα ήταν οι πιο άσχημες πλευρές του. Έχει ήδη αρκετές. Είναι πεισματάρης και έχει τάση προς την απομόνωση μεταξύ άλλων. Προφανώς είναι άλλο το θέμα της ταινίας και άλλο το θέμα του μυθιστορήματος. Και μάλλον ανήκουν σε άλλα είδη ιστορίας. Το «Αγόρι…» δανείζεται αρκετά στοιχεία απ’ αυτό το είδος που ονομάζεται «βίος αγίου», αφού καταγράφει μια σειρά από πάθη του ήρωα. Όχι για να τον εξυψώσει ως άγιο, αλλά γιατί πολύ απλά αυτή η αφηγηματική δομή ταίριαζε περισσότερο στην ταινία.

– Η ταινία επικεντρώνεται εμφατικά στο σώμα, αλλά νιώθω πως στοχεύει κατά βάση στην ψυχή. Ισχύει;

– Νομίζω πως οι βασικοί τρόποι να επηρεάσεις την ψυχή περνάνε μέσα από το σώμα. Το θέμα είναι να παρακαμφθεί το μυαλό. Το μυαλό είναι που τις περισσότερες φορές φυλακίζει ή τέλος πάντων περιορίζει την ψυχή. Η έκσταση, ας πούμε, που είναι μια κατεξοχήν κατάσταση απελευθέρωσης των δυνάμεων της ψυχής, επιτυγχάνεται μέσα από το ίδιο το σώμα.

– Η θητεία σας στη θεατρική σκηνοθεσία πώς σας επηρέασε;.

– Το θέατρο μου δίνει κάποια πολύ σημαντικά εργαλεία για να συνεννοηθώ με τους ηθοποιούς και να αξιοποιήσω τις δυνατότητές τους. Από κει και πέρα μου είναι καθαρό ότι άλλο ο κινηματογράφος, άλλο το θέατρο.

– Το «αγόρι» της ταινίας είναι ένας καλλιτέχνης χωρίς αναγνώριση. Εσείς, ως καλλιτέχνης, λογίζετε τη δημιουργία ως κάτι εξ ορισμού υψηλό και ευγενές;

– Καθόλου υψηλό, καθόλου ευγενές. Ένα παιχνίδι είναι που όσο καλύτερα το φτιάχνεις και όσο καλύτερα το παίζεις τόσο πιο ουσιαστικά μπορείς να επηρεάσεις το σώμα και την ψυχή του άλλου. Νομίζω η τέχνη είναι ό,τι πιο κοντινό έχει η ενήλικη ζωή στην ζωή του παιδιού. Και γι’ αυτό είναι τόσο πολύτιμη.

– Οι επιρροές σας ποιες είναι, πέρα από αυτές που θα υπέθετε  κανείς (Νταρντέν, Μπρεσόν); Αντλήσατε καθόλου έμπνευση από την ταινία του Κάρλσεν (Η πείνα, 1966);

– Ξαναείδα ταινίες που επικεντρώνονται σε έναν ήρωα. Τον Ουμπέρτο Ντ. του Ντε Σίκα, την Ιστορία της Σου του Κόλεκ, τον Γυμνό του Μάικ Λι. Δε θα τις έλεγα νατουραλιστικές, αλλά ταινίες που χρησιμοποιούν συνειδητά το είδος του ρεαλιστικού δράματος προσπαθώντας να καταγράψουν την ψυχή των ηρώων. Η ταινία του Κάρλσεν –αν και την θαύμασα– είναι ταινία εποχής, κι άρα με έναν τρόπο μακριά από τον ρεαλισμό.

– Η φεστιβαλική «επιτυχία» της ταινίας σας δίνει ώθηση για να γυρίσετε κι άλλες ταινίες; Υπάρχει περίπτωση να στραφείτε αποκλειστικά στο σινεμά σε κάποια στιγμή;

– Κρατάω τη χαρά που νιώθω και την ικανοποίηση πως ένα πράγμα που φτιάξαμε με πολλή όρεξη, επαγγελματισμό και αφοσίωση επικοινωνεί με ανθρώπους από διάφορες χώρες. Σίγουρα έχω γλυκαθεί αλλά δεν έχω καμιά διάθεση να με πιάσει αγωνία για την επόμενη. Θα συνεχίσω να δουλεύω όπως ξέρω με την ελπίδα πως θα βρεθεί πάλι μια ιστορία που θα με συγκινήσει και θα αξίζει να γίνει ταινία.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Γιώργος Παπαδημητρίου

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Βγήκαν, λοιπόν, στις αίθουσες, οι «Νεκροί» του Τζιμ Τζάρμους. Ευκαιρία να μάθουμε την άποψή σας! Ποια είναι η αγαπημένη σας ταινία μυθοπλασίας του πρίγκιπα του coolness;
  • FB Cinedogs

  • Latest