Festivals Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τις 25ες Νύχτες Πρεμιέρας!

16 Σεπτεμβρίου 2019 |

0

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τις 25ες Νύχτες Πρεμιέρας!

To Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ συμπληρώνει εφέτος 25 χρόνια και εφορμά από 18-29 Σεπτεμβρίου στις Αίθουσες (Δαναός 1 & 2, Odeon Όπερα 1 & 2, ΙΝΤΕΑΛ, ΑΣΤΟΡ, Παλλάς και Μέγαρο Μουσικής) με ένα πλούσιο πρόγραμμα, ενδιαφέρουσες θεματικές ενότητες, ειδικές προβολές και αφιερώματα.

Η έναρξη θα γίνει με τον Χρυσό Φοίνικα (έναν απ’ τους δικαιότερους) του φετινού Φεστιβάλ των Καννών, τα βιτριολικά και ευφυή Παράσιτα του Νοτιοκορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο, την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου στο Παλλάς. Ταινία-γροθιά, που με σαρδόνιο ύφος και Σαμπρολική «μαυρίλα» σχολιάζει – αιχμηρά και αλληγορικά – θεατές και αθέατες όψεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας, θυμίζοντας ουκ ολίγες φορές τον Πιντερικό «Υπηρέτη» του Λόουζυ.

Ενώ η αυλαία της επετειακής διοργάνωσης θα πέσει το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής με Τελετή Λήξης- Απονομή Βραβείων Διεθνών Διαγωνιστικών Τμημάτων και την προβολή (σε πανελλήνια πρεμιέρα) της πολυσυζητημένης όσο και αμφιλεγόμενης τελευταίας δημιουργίας του διεθνούς φήμης Έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά (παρουσία του ιδίου και των συντελεστών), Ενήλικοι στην Αίθουσα – που βασίζεται στο βιβλίο του Υπουργού Οικονομικών (το κρίσιμο καλοκαίρι του ’15) Γιάνη Βαρουφάκη, με τίτλο «Adults In The Room: My Battle With Europe’s Deep Establishment». Με αφορμή την προβολή της ταινίας, ο Κώστας Γαβράς θα παραχωρήσει συνέντευξη τύπου (μαζί με τους συντελεστές) την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου το μεσημέρι στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας.

Τρία Διαγωνιστικά Τμήματα (Διεθνές Διαγωνιστικό, Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ-Stranger Than Fiction και Ελληνικές Μικρές Ιστορίες-Διαγωνιστικό) περιλαμβάνει και εφέτος το Πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Πλάι σ’ αυτά, φιγουράρουν οι γνωστές πλέον Ενότητες Τα Αγαπημένα των Φεστιβάλ – Festival Darlings, Μουσική & Φιλμ, Μετά τα Μεσάνυχτα – After Hours, Ελληνικά Ντοκιμαντέρ, Μικρές Ιστορίες και Πρώτη Ώρα Σινεμά: Κινηματογράφος και Εκπαίδευση.

Τα δύο μεγάλα αφιερώματα των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας (Το Ξύπνημα της Άνοιξης: Άγρια Άνθη του Τσεχικού Νέου Κύματος και Αστικοί Μύθοι: Το Ανυπέρβλητο Σινεμά του Έντουαρντ Γιάνγκ) επικεντρώνονται στην Άνθηση του Σινεμά της (πρώην) Ανατολικής Ευρώπης και σε έναν εμβληματικό (και πρόωρα χαμένο) Ασιάτη σκηνοθέτη που (μαζί με τους Χου Χσιάο Χσιέν και Τσάι Μινγκ Λιάνγκ) θεωρείται από τις πρωτοποριακές και δεσπόζουσες μορφές του νέου κύματος της Ταϊβάν (και του ευρύτερου – πλην μητροπολιτικού – κινηματογράφου της Κίνας) .

Στις Ειδικές Προβολές του φετινού Φεστιβάλ ξεχωρίζει αναμφίβολα η ολοκαίνουργια και απόλυτη, τελειωτική εκδοχή του Αποκάλυψη Τώρα: Final Cut – 40 ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία. Η ταινία που μεταγράφει την λογοτεχνική «Καρδιά του Σκότους» – ως άλλη Ωδή στα Μαρμαρένια Αλώνια – στην Καρδιά του Βιετνάμ, προβάλλεται σε εντυπωσιακή ψηφιακή αποκατάσταση (για πρώτη φορά από το αρχικό νεγκατίφ) έτσι όπως – τελεσίδικα και αμετάκλητα- την ονειρεύτηκε ο δημιουργός της, Φράνσις Φορντ Κόπολα.

H Οροσειρά των Ονείρων (εν προκειμένω η Κορδιλιέρα των Χιλιανών Άνδεων), του λατινοαμερικάνου Πατρίσιο Γκουσμάν (απ’ τους μεγαλύτερους εν ζωή ντοκιμαντερίστες) ολοκληρώνει – μετά το «Νοσταλγώντας το Φως» και «Το Μαργαριταρένιο Κουμπί» – μια εξαίρετη τριλογία που συνδέει την γεμάτη αντιθέσεις τοπογραφία της Χιλής με την διατήρηση της ιστορικής μνήμης και τις χαίνουσες πληγές της Πινοσετικής δικτατορίας. Άλλη μια sui generis εξερεύνηση στους δαιδάλους του ποιητικού και πολιτικού σινεμά τεκμηρίωσης.

Ο Γιώργος Λάνθιμος επιστρέφει με το μικρού μήκους Nimic (συμπράττοντας εκ νέου σεναριακά με τον Ευθύμη Φιλίππου) και με πρωταγωνιστές τους Ματ Ντίλον και Δάφνη Πατακιά, επιχειρώντας μια εκκεντρική σύζευξη της «Μέρας της Μαρμότας» και του «Ανθρώπου Αντίγραφο» που συνοψίζει τους αισθητικούς άξονες της φιλμογραφίας του.

Σε ειδική προβολή για τα παιδιά όλου του κόσμου (σε συνεργασία με την ΜΕΤΑδραση) και με ελεύθερη είσοδο προβάλλεται η φαντασμαγορική ντισνεϊκή Φαντασία (1940), ενώ εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα Νεκρά Πουλιά (1963) του Ρόμπερτ Γκάρντνερ (διευθυντή για 40 χρόνια του Film Study Center του Χάρβαρντ), απόπειρα ανθρωπολογικής κινηματογράφησης ενός λαού εκ των έσω (των Ντάνι της Δυτικής Νέας Γουινέας) και συναρμολόγησης-αποκωδικοποίησης των επιλεγμένων θραυσμάτων της.

Η σπονδυλωτή Αγάπη (1948) του Ροσελίνι, αναδεικνύει την αξεπέραστη ερμηνευτική γκάμα της Άννα Μανιάνι μέσα από δύο ιστορίες : το tour de force ενός 35λεπτου τηλεφωνικού μονολόγου και εκείνη μιας ιδιαίτερης «Αγάπης» που στέλνει στα κάγκελα θρησκόληπτους και απανταχού Καθολικούς. Τέλος, παρουσία του 80χρονου σκηνοθέτη του, Πολωνού Γέρζι Σκολιμόφσκι, θα προβληθεί το Στο Φως του Φεγγαριού (1982) – ένα απ’ τα διαμάντια των κινηματογραφικών ‘80s (βραβείο σεναρίου στις Κάννες) και μια από τις ωραιότερες ερμηνευτικές στιγμές του Τζέρεμι Άιρονς, αληθινό τεκμήριο εποχής που πραγματεύεται ως αιχμηρό συμβολιστικό μανιφέστο το ζήτημα της «προσφυγικής» δυσκολίας.



Η ενότητα ICONS περιλαμβάνει πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές : στο Παβαρόττι, ο βραβευμένος με Όσκαρ Ρον Χάουαρντ παρουσιάζει μια πληθωρική (σαν τον ήρωά του) docu-μονογραφία, συνδυάζοντας στιγμές ζωής και καριέρας με (εντυπωσιακό) υλικό αρχείου κάτω απ’ την ομπρέλα του ερμηνευτικού πάθους του απόλυτου σταρ της σύγχρονης όπερας. Το Στιγκ Λάρσον: Ο Άνθρωπος που Έπαιζε με τη Φωτιά, αποτελεί μια διεισδυτική ματιά στο μυαλό του δημιουργού της τριλογίας του «Μιλένιουμ», ενός ανθρώπου που πριν συναντηθεί με τη λογοτεχνική Αθανασία υπήρξε μάχιμος και αφοσιωμένος ερευνητής της ακροδεξιάς ευρωπαϊκής ιστορίας και παθογένειας (και του νεοναζισμού στην πατρίδα του).

Ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ με προδιαγραφές θρίλερ αντάξιες εκείνων του εκλιπόντος. Ενώ Το Πάθος της Άννα Μανιάνι του Ενρίκο Τσερασουόλο, αποτελεί μια λατρευτική επιστολή στην Τραγωδό που (σχεδόν) όρισε και κυοφόρησε στα ερμηνευτικά της σπλάχνα την μεταπολεμική Ιταλία, απογειώνοντας ταινίες μεγάλων δημιουργών (Ροσελίνι, Βισκόντι, Παζολίνι, Λουμέτ) και θρυμματίζοντας τα ανδρικών καταβολών γυναικεία πρότυπα μέσα από μια ηφαιστειώδη και ρηξικέλευθη παρουσία.


Το Διεθνές Διαγωνιστικό (Μυθοπλασίας) φιλοξενεί 12 ταινίες : το Καναδέζικο Μια Αποικία της Ζενεβιέβ Ντουλούντ – Ντε Σελ (Κρυστάλλινη Άρκτος στο Βερολίνο) είναι ένα λεπταίσθητο πορτρέτο ενηλικίωσης και η περιγραφή μιας κοριτσίστικης ψυχής που παίρνει σχήμα μέσα από τον φόβο και την ανάγκη του ανήκειν. Ο Μουσώνας του Βρετανο-Καμποτζιανού Χονγκ Χάου (και δημιουργού του Lilting) είναι ένα πυκνής διατύπωσης υπαρξιακό οδοιπορικό πάνω στην ταυτότητα, τις λεπτές ισορροπίες και το κενό του εκπατρισμού. Βαρύ χαρτί του προγράμματος και πολυβραβευμένο ντεμπούτο του 2019 (11 νίκες μέχρι στιγμής σε μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού) στέκει αναμφίβολα Το Σπίτι του Μικρού Πτηνού της Νοτιοκορεάτισσας Μπόρα Κιμ, φιλμ που αποκαθηλώνει τα τετριμμένα του δράματος ενηλικίωσης και λειτουργεί ως ενδοσκοπικός καθρέφτης της γυναικείας θέσης και του πνιγμένου εφηβικού ψυχισμού στον καμβά μιας χώρας που θεμελιώθηκε γρηγορότερα απ’ όσο άντεχε.

Οι Άθλιοι – Βραβείο Επιτροπής στις Κάννες – του Λατζ Λι (γέννημα θρέμμα των Παρισινών γκέτο) είναι ένα εκρηκτικό κινηματογραφικό κοκτέιλ ρεαλιστικής σκιαγράφησης των σύγχρονων μητροπολιτικών αντιθέσεων, που αντλεί επιρροές απ’ το «Κάνε το Σωστό» και το «Μίσος». Η Καμαριέρα της Μεξικανής Λίλα Αβίλες μετατρέπει με λιτό αλλά γεμάτο αυτοπεποίθηση τρόπο την ρουτίνα του κεντρικού χαρακτήρα σε σασπένς και τον Γολγοθά της καθημερινότητας σε υπαρξιακό δράμα. Γιατί Σινεμά είναι (και) οι Ζωές των Άλλων.

Το Όσα δεν Έγιναν Στάχτη, μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Σοφία Κιρός από την Κόστα Ρίκα, είναι ένα αφουγκραστικό δείγμα εθνογραφικού σινεμά που συνδυάζει τον ποιητικό νεορεαλισμό, τη φυσιολατρία και τον λεπτής υφής υπερβατισμό (αλά Πήτερ Γουίαρ) με μια έφηβη πρωταγωνίστρια-αποκάλυψη. Το Μια Λευκή, Λευκή Μέρα του Χλίνουρ Πάλμασον (σκηνοθέτη του σαρωτικού Winter Brothers) πραγματεύεται – με όχημα το παγωμένο φόντο και το αποστειρωμένο στυλ (αναπόσπαστες σταθερές της ισλανδικής συνταγής) – την θλίψη και οργή μιας απώλειας που μετατρέπεται σε εμμονή, οδηγώντας τον πρωταγωνιστή Ίνγκβαρ Σίγκουρντσον στο βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής των Καννών.

Ο Άγουρος Έρωτας του νεοϋορκέζου Ρασάντ Ερνέστο Γκριν, είναι το σπινθηροβόλο love story μιας 17χρονης για έναν μεγαλύτερο άντρα στο καλοκαιρινό Χάρλεμ που μετατρέπεται σε τρυφερή μπαλάντα της πόλης και μας συστήνει την αποκάλυψη Ζόρα Χάουαρντ – πρωταγωνίστρια και συν-σεναριογράφο του φιλμ. Από τη Γουατεμάλα μας έρχονται οι Δονήσεις του Χάϊρο Μπουσταμάντε, λεπτών συναισθηματικών αποχρώσεων δράμα που αποκαλύπτει τα συντηρητικά, ομοφοβικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας και καταγράφει σαν παλμογράφος τις κραδασμικές ανατροπές στη ζωή ενός ανθρώπου.

Η Φωτιά στη Λουιζιάνα του 19χρονου Φίλιπ Γιούμανς (με 3 βραβεία στο Φεστιβάλ της Τραϊμπέκα), είναι μια ντετερμινιστική σπουδή του (Μαύρου) Νότου που μεταφέρει την κληρονομιά του Τέρενς Μάλικ στους αγρούς της Λουιζιάνα και τη μυθοπλασία σε οριακή αναμέτρηση με το ντοκιμαντέρ. Η Νέα Λιθουανία είναι το σαρδόνιο ντεμπούτο του Καρόλις Καουπίνις, που – μέσα απ’ το στιλιζαρισμένο (κλινικό) ασπρόμαυρο που θυμίζει «Ida» και την αισθητική συγγένεια με τον «Ψυχρό Πόλεμο» του Παβλικόφσκι – «συνθλίβει» ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός στις μυλόπετρες του πολιτικού σουρεαλισμού. Τέλος, το Ροζ Τείχος του Ουαλού Τομ Κάλεν (πρωταγωνιστή του Weekend) είναι το χρονικό μιας ερωτικής σχέσης και της αποσύνθεσης αυτής μέσα από έξι (άνευ χρονολογικής σειράς) επεισόδια, στα οποία διασταυρώνεται η τριλογία των «Before» του Λινκλέιτερ με το «5Χ2» του Οζόν.


Πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές και στο Διεθνές Διαγωνιστικό Ντοκιμαντέρ (Stranger Than Fiction) : Η Γη του Μέλιτος των Λιούμπομιρ Στεφάνοφ και Ταμάρα Κότεφσκα από τη γειτονική Βόρεια Μακεδονία (που σάρωσε τα βραβεία στο Σάντανς και διεκδικεί θέση στην Οσκαρική πεντάδα) παρακολουθεί τον αγώνα επιβίωσης μιας τουρκόφωνης μελισσοκόμου στις κακοτράχαλες οροσειρές της Βαλκανικής και μετατρέπεται σε μοναδικό μνημείο της ανθρώπινης κατάστασης. Τα Δέντρα στην Έρημο (Βραβείο Κοινού και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο Βερολίνο) του Σουδανού Σουχαΐμπ Γκασμελμπαρί διεκδικούν τον τίτλο της πιο μεγαλόψυχης και εγκάρδιας φετινής συμμετοχής, παντρεύοντας τον βιωμένο χρόνο με το (παρήγορα) γλυκό χιούμορ και φόντο έναν μαστιζόμενο τόπο στον οποίο η (εκάστοτε) Εξουσία (ανέκαθεν) αποστρεφόταν την συλλογικότητα του Κινηματογράφου.

Στο Έθνος του Ενός Παιδιού (Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Σάντανς) των Κινέζων Γουάνγκ Νανφού και Ζανγκ Ζιαλίνγκ (γυναίκες αμφότερες), μια απόγονος ενός διαβόητου κοινωνικού πειράματος (1979-2015) της κομμουνιστικής Κίνας σπάει δεκαετίες ένοχης σιωπής και φωτίζει το αδιανόητο έλλειμμα ανθρωπιάς ενός (ολοκληρωτικού) καθεστώτος, που καταλήγει πάντα σαν παραφθαρμένη υποσημείωση στις παρυφές της Ιστορίας.


Στην Ενότητα Μουσική & Φιλμ δεσπόζει το Miles Davis: Birth of Cool του (βραβευμένου τρις με Έμμυ)Στάνλεϋ Νέλσον, που εισχωρεί στα άδυτα του μυαλού μιας διάνοιας που ευθύνεται για την «γέννηση του cool» αλλά και της συναρπαστικής, υπερβατικής περιπέτειας που αποτελεί η ίδια η μουσική δημιουργία. Το Ella Fitzgerald: Just One of Those Things του (ζωντανού θρύλου του ντοκιμαντέρ) Λέσλι Γούντχεντ, βιογραφεί αντισυμβατικά μια ερμηνεύτρια που η μουσική της (ουσιαστικά) αποτέλεσε το παγκόσμιο σάουντρακ ενός ταραχώδους αιώνα. Ντοκιμαντέρ-ευλογία για τους φίλους της jazz.

Απρόβλητο μέχρι σήμερα (μισόν αιώνα σχεδόν μετά), το Amazing Grace – που κινηματογράφησε ο Σίντνεϊ Πόλακ το 1972 – είναι το ντοκουμέντο μιας (οριακά) μεταφυσικής live εμφάνισης της ιέρειας της σόουλ Αρίθα Φράνκλιν σε εκκλησία του Λος Άντζελες, που έμελλε να μετατραπεί στο πιο επιτυχημένο γκόσπελ άλμπουμ όλων των εποχών. Το (μυθοπλαστικό) Εδώ Δεν Είναι Βερολίνο του Μεξικανού Χάρι Σάμα μας μεταφέρει στο υποφωτισμένο, αντεργκράουντ σκηνικό (και τα νυχτερινά club)μιας Πόλης που διεξάγει το Μουντιάλ του ’86 και στις παρυφές μιας ασθμαίνουσας, βρώμικης και απωθητικής καθημερινότητας που παλινδρομεί αμοραλιστικά ανάμεσα στο dark wave, τα ναρκωτικά και τη σεξουαλική απελευθέρωση.

Ενώ το David Crosby: Remember my Name του A. J. Eaton (στο οποίο έχει αναμειχθεί ενεργά και ο Κάμερον Κρόου), αποτελεί το επώδυνα ειλικρινές πορτρέτο του θρύλου των δύο Rock ‘n Roll Hall of Fame και μιας «ζωής σαν ζοφερό παραμύθι» – και εκ των πρωταγωνιστών της καλιφορνέζικης σκηνής των ‘70s (Crosby, Stiils, Nash and Young) – σε ένα φιλμ που για το περιοδικό Rolling Stone αποτελεί ένα από τα καλύτερα μουσικά docs που έγιναν ποτέ.

Δημοφιλές Section που συγκεντρώνει (διαχρονικά) το ενδιαφέρον του κοινού και το απάνθισμα της κινηματογραφικής επικαιρότητας, το Festival Darlings περιλαμβάνει και φέτος ταινίες για όλα τα γούστα : Τα Συνώνυμα (η πανάξια Χρυσή Άρκτος της φετινής Μπερλινάλε) του ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ, είναι το (θαρραλέο και αντισυμβατικό) υπαρξιακό χρονικό ενός μετανάστη στο Παρίσι (του εκρηκτικού, πρωτοεμφανιζόμενου Τομ Μερσιέ) που εξερευνά ουτοπίες σε έναν άγνωστο τόπο που αδυνατεί να τον δεχτεί.

Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται (Βραβείο Σεναρίου και Queer Φοίνικας στις Κάννες) της Γαλλίδας (και παλαιάς γνώριμης των Ν.Π.) Σελίν Σιαμά, μας μεταφέρει στη Βρετάνη του 18ου αιώνα για να αφηγηθεί με σκηνοθετική επιδεξιότητα και συναισθηματική ακρίβεια το σύντομο αλλά φλογισμένο χρονικό ενός λεσβιακού δράματος (εποχής)-φεμινιστικού μανιφέστου και βαδίζει ολοταχώς προς τα Όσκαρ.

Τρεις ταινίες απ’ το (πάντα ελκυστικό) σινεμά της Βραζιλίας και ισάριθμες από εκείνο της (πάντα αγαπημένης) Κίνας, ξεχωρίζουν στο φετινό πρόγραμμα : Η Επουράνια Αγάπη του (τιμημένου με το Βραβείο Επιτροπής της Μόστρα για το Neon Bull) Γκαμπριέλ Μασκάρο εξελίσσεται σε μια φουτουριστική Βραζιλία που καμουφλάρει τον καλπάζοντα συντηρητισμό της πίσω από χορευτικά πάρτι, neon φώτα και τελετουργικά όργια, αποτελώντας ένα φιλόδοξο, σατιρικό new age θεολόγημα που παραξενεύει χωρίς να αποξενώνει.

Στο Μαριγκέλα ο Επαναστάτης του Βάγκνερ Μόουρα, ο Εσκομπάρ του τηλεοπτικού «Narcos» σκηνοθετεί (εκκινώντας από ένα μονοπλάνο-δυναμίτη) χωρίς αναστολές – και επί εποχής Προεδρίας ακροδεξιού Μπολσονάρο – την εκρηκτική βιογραφία του μαρξιστή συγγραφέα και πολιτικού που ηγήθηκε της ένοπλης αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία των ‘60s, βυθίζοντας τον θεατή στο (υπερφορτισμένο) κλίμα μιας ηφαιστειώδους εποχής. Ενώ Τα Γεράκια της Νύχτας (Βραβείο Επιτροπής στις Κάννες) των Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου – του πανέμορφου «Aquarius» – και Ζουλιάνο Ντορνέλες, μας μεταφέρουν σε ένα απομονωμένο χωριό της Βραζιλίας συνδυάζοντας (πειραγμένα μα απολαυστικά) την κοινωνική αλληγορία, το δυστοπικό δράμα, την ταινία τρόμου, την περιπέτεια εκδίκησης και το βίαιο νεογουέστερν και χαρίζοντας ένα αλησμόνητο πέρασμα στο cult είδωλο αλλοτινών εποχών, Ούντο Κίερ.

Ο Μεγάλος Αποχωρισμός του (δις κατόχου Αργυρής Άρκτου) Κινέζου Γουάνγκ Ζιαοσουάι διατρέχει τρεις δεκαετίες ιστορίας (και Πολιτιστικής Επανάστασης), σε ένα επικό οικογενειακό μελόδραμα που στοχάζεται πάνω στην απώλεια, την ενοχή και (εν τέλει) την αγάπη, σαρώνοντας τα βραβεία ερμηνειών στη Μπερλινάλε και φιλοδοξώντας να κερδίσει αμετάκλητα τις καρδιές των θεατών. Η Λίμνη με τις Αγριόχηνες του (βραβευμένου με Χρυσή Άρκτο για το Black Coal, Thin Ice) Ντιάο Γινάν είναι ένα εικαστικά εκθαμβωτικό, στιλιστικό tour de force που ενώνει το μοντέρνο νουάρ με τις μυσταγωγίες του Γουόνγκ Καρ Γουάι και τις θεσπέσιες νυχτερινές ατμόσφαιρες του Μάικλ Μαν. Αποθέωση της σκηνοθεσίας, προορισμένη να αφομοιωθεί αυστηρά στη Μεγάλη Οθόνη.

Το Αυγό του (τιμημένου με Χρυσή Άρκτο για τον Γάμο της Τούγια) Γουάνγκ Κουάν’αν μετατοπίζει (ανατρεπτικά) το κέντρο βάρους απ’ την αστυνομική ίντριγκα της αρχής στη μοναξιά των ανθρώπων και τη μοναχικότητα του (αχανούς) φυσικού τοπίου της Μογγολικής στέπας, μετατρεπόμενο σε μια (λεπτής συναισθηματικής διαύγειας) εθνογραφική-ανθρωπογεωγραφική ωδή. Να σημειώσουμε εδώ και την παρουσία στο πρόγραμμα του αυτοβιογραφικού Τρυφερού Αποχαιρετισμού της αμερικανο-κινέζας Λούλου Γουάνγκ (που δεν είναι μεγάλου μήκους ντεμπούτο της όπως μας πληροφορούν οι ιθύνοντες του Φεστιβάλ – έχει προηγηθεί το αφόρητα βαρετό και προβλέψιμο για τον γράφοντα Posthumous), που καταφτάνει με σωρεία Βραβείων Κοινού (συμπεριλαμβανομένου του Σάντανς) και στοιχήματα για πλασάρισμα ακόμη και στα Όσκαρ και αφηγείται το αφοπλιστικά τρυφερό «αντίο» μιας οικογένειας στην ηλικιωμένη αρχηγό της, συνθέτοντας έναν γλυκύτατο, χαμηλών τόνων ύμνο στις απλές αλλά ουσιαστικές στιγμές της Ζωής.

Ο βετεράνος του κοινωνικού ρεαλισμού Κεν Λόουτς επιστρέφει στις Ν.Π. (τρία χρόνια μετά το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ) με το Δυστυχώς Απουσιάζατε, για να περιγράψει με χιούμορ και ανθρωπιά τις καθημερινές δοκιμασίες μιας σκληρά εργαζόμενης οικογένειας της διπλανής πόρτας, ενώ ο εκκεντρικά συναρπαστικός Βέρνερ Χέρτζογκ μας μεταφέρει – μέσω της πλέον αλλόκοτης (ίσως) μυθοπλασίας που έχει παραδώσει – στην αστική πραγματικότητα της σημερινής Ιαπωνίας και στους κόλπους του Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε. και της ομώνυμης εταιρίας, στην οποία μπορεί κανείς να νοικιάσει φίλους, followers, ακόμη και ….συγγενείς!

Από τη Χιλή μας έρχεται η Αράχνη του Αντρές Γουντ (δημιουργού του Machuca), πολιτικό θρίλερ που εξερευνά το ιστορικό τραύμα και τη συλλογική ενοχή που καλύπτεται πίσω από την άρνηση και το (πρόσφατο) παρελθόν της χώρας κι από την Ουρουγουάη Οι Καρχαρίες (Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Σάντανς) της πρωτοεμφανιζόμενης Λουτσία Γκαριμπάλντι, που φωτίζουν υποβλητικά τις εμμονές και βίαιες παρορμήσεις της εφηβείας υπό το βάρος μιας αιωρούμενης απειλής.

Ο Μπερτράν Μπονελό μας επισκέπτεται με το Zombi Child που κλείνει σινεφιλικά το μάτι στο «Περπάτησα Μ’ Ένα Ζόμπι» του Τουρνέρ και ο Κέισι Άφλεκ μας περιμένει για το (μυθοπλαστικό) ντεμπούτο του (σενάριο-σκηνοθεσία) στο δυστοπικό Φως στο Σκοτάδι, εκεί όπου το περσινό «Leave No Trace» συναντά το (προ δεκαετίας) «The Road»: ένα φιλμ που δυστυχώς (σε μια σειρά από επίπεδα) – και παρά την εσωτερικότητα των ερμηνειών – δεν λειτούργησε μέσα μου (προσωπική άποψη).

Ενώ η Λευκή Επανάσταση του (δημιουργού του πολυβραβευμένου Δεσμοί Αίματος) Γκρίμουρ Χακόναρσον φιγουράρει ως η ισλανδική απάντηση στις «Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι». Από τις υπόλοιπες συμμετοχές, ξεχωρίζουν (λόγω θέματος κυρίως) : το – ονειρικής σχεδίασης – animation Ο Μπουνιουέλ στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες (αναπαραστατικός φόρος τιμής στη γέννηση του Σουρεαλισμού και στον Μεγάλο του Δάσκαλο), το βέλγικο Παράφορη Λατρεία (εμπρηστικό – σαν παραμύθι – amour fou πρόωρης ενηλικίωσης που ακροβατεί μεταξύ ρομαντισμού και τρόμου), το ιταλικό Η Μεγάλη Νύχτα της Νάπολης (αντιηρωική ματιά – στα χνάρια του «Γόμορρα» και με υπογραφή Ρομπέρτο Σαβιάνο – του κόσμου των άγουρων γκάνγκστερ), τα σέρβικα Ράμματα (συνδυασμός υπαρξιακού σασπένς α λα Μουνγκίου και βραδυφλεγούς ψυχολογικού θρίλερ, με φόντο το παράνομο εμπόριο βρεφών στο μετακομμουνιστικό, μεταπολεμικό Βελιγράδι των ‘90s), το γερμανικό Σφάλμα Συστήματος (συνταρακτικό δράμα πάνω στην έκκληση αγάπης και στα δεδομένα αδιέξοδα ανθρωπιάς – Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο και επίσημη υποψηφιότητα της Γερμανίας για τα Όσκαρ) και τέλος το αμερικάνικο Ο Ήχος της Σιωπής (φιλμ κρυπτικής γοητείας, ευφάνταστης κεντρικής ιδέας και περιεκτικών σιωπών, με έναν μαγνητικό Πίτερ Σάρσγκααρντ για πρωταγωνιστή).



Στο φετινό πρόγραμμα του Μετά τα Μεσάνυχτα (After Hours) δεσπόζει η τελευταία δημιουργία του Φατίχ Ακίν (που θα προβληθεί παρουσία του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή του, Γιόνας Ντάσλερ). Το Χρυσό Γάντι αφηγείται την (αληθινή) ιστορία ενός σίριαλ κίλερ γυναικών στο Αμβούργο του ΄70. Με αισθητική αφετηρία το λούμπεν, περιθωριακό σύμπαν του Φασμπίντερ, ο (τούρκικης καταγωγής) γερμανός δημιουργός υπογράφει ένα αιματοβαμμένο και γκροτέσκο θρίλερ που διχάζει βαθιά.

Ενώ στην Ώρα του Λύκου, ο Χίτσκοκ, ο Πολάνσκι και τα παραδοσιακά κλειστοφοβικά θρίλερ (δωματίου) σιγοντάρουν τον ασφυκτικό, κάθιδρο εφιάλτη που βιώνει η Ναόμι Γουότς (με φόντο το πυρακτωμένο, νεοϋορκέζικο καλοκαίρι του ’77) – σε ένα αποστομωτικό one woman show. Στο αναρχικό, τέρμα παροξυσμικό First Love, ο ιάπωνας Τακάσι Μίικε παραδίδει ένα (άκρως διασκεδαστικό) αιματοκύλισμα κλάσεως, εκκινώντας από μια τετριμμένη ιστορία συγκαλυμμένου ρομάντσου, συμπυκνώνοντάς την σ’ ένα βράδυ κι ανάβοντας σαν πυροτέχνημα το νυχτερινό Τόκιο. Τέλος, από τη Χιλή καταφτάνει στις Ν.Π. Ο Πρίγκιπας, άκρως τολμηρό gay δράμα φυλακής, στο οποίο το «Εξπρές του Μεσονυκτίου» συναντά τον αιρετικό ερωτισμό του Ζενέ στην προβοκατόρικη διασκευή ενός θρυλικού έργου της αντεργκράουντ γκέι λογοτεχνίας.


Πέντε (5) ταινίες περιλαμβάνει η ειδική ενότητα-θεματικό αφιέρωμα Πρώτη Ώρα Σινεμά: Κινηματογράφος και Εκπαίδευση. Το Γουρούνι του Βούλγαρου Ντράγκομιρ Σόλεφ είναι μια νταρντενικής αισθητικής προσωπογραφία του εκφοβισμού, τρομερά κοντά και εκκωφαντικά παραπλήσια στο τέρας που θεριεύει μπροστά στο μίσος για το διαφορετικό. Βαρύ σινεμά, με όλα τα σημάδια βίας πάνω στην υπόσταση ενός «χοντρού παιδιού» που πρέπει να τρέμεις ως κοινωνία τις συνέπειες της ανευθυνότητάς σου απέναντί του. Το ιρλανδέζικο ντοκιμαντέρ Σχολική Ζωή (In Loco Parentis) των Νάσα Νι Χινάν και Ντέιβιντ Ρέιν, προσφέρει ένα συγκινητικό σχόλιο – με επίκεντρο τη διδασκαλία ενός ζευγαριού εκπαιδευτικών σ’ εναλλακτικό εσωτερικό σχολείο – για τον κύκλο της ζωής στα θρανία και την θέση εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου σ’ αυτόν.

Με το Ζοέλ ο βετεράνος Αργεντινός (και παλαιός γνώριμος) Κάρλος Σορίν μας μεταφέρει σε μια μικρή γωνιά της Παταγονίας και με αφορμή μια ιστορία υιοθεσίας βάζει στο επίκεντρο του πολύπειρου κινηματογραφικού του βλέμματος την ανεπάρκεια ενός κρατικού μηχανισμού που συγχέει την ανθρωποκεντρική πρόνοια με τη διοικητική διεκπεραίωση, αλλά και τις βαθιά ριζωμένες παθογένειες μιας μικροαστικής κοινότητας.

Στο ισραηλινό Χωρίς Ψεγάδι των Ταλ Γκράνιτ και Σαρόν Μέιμον, μια ανάλαφρη κομεντί ενηλικίωσης (με πρωταγωνίστριες τρεις 17χρονες – μια εκ των οποίων trans) παίρνει διαστάσεις θρίλερ καθώς η εύθραυστη διαφορετικότητα συγκρούεται με τον σοσιαλμιντιακό αμοραλισμό και την κουλτούρα ακραίου ανταγωνισμού που ανθεί στο σύγχρονο Ισραήλ. Τέλος, Το Ορφανοτροφείο της Αφγανής Σαρμπανού Σαντάτ (που το προηγούμενό της φιλμ Wolf and Sheep της είχε αποφέρει το πρώτο βραβείο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Καννών) παντρεύει τον γήινο νεορεαλισμό, τη σινεφιλία, μια χώρα στο μεταίχμιο (το Αφγανιστάν υπό σοβιετική κατοχή), τη φαντασία ως λυτρωτική απόδραση κι ένα φινάλε-γροθιά σε μια άκρως ιδιαίτερη ταινία ενηλικίωσης.


Το σπουδαίο αφιέρωμα Το Ξύπνημα της Άνοιξης: Άγρια Άνθη του Τσεχικού Νέου Κύματος μόνο με ενθουσιασμό μπορεί να χαιρετιστεί απ’ τους απανταχού σινεφίλ. Πρωτοποριακό, αφηγηματικά ατίθασο και φορμαλιστικά θρασύ (σε παράλληλη τροχιά με τη νουβελ βαγκ, το free cinema και το σίνεμα νόβο), το συγκεκριμένο κινηματογραφικό ρεύμα απελευθέρωσε την φαντασιακή προοπτική του βλέμματος μιας ολόκληρης εποχής με τον επιδραστικό του μοντερνισμό, προτού η στρατιωτική εισβολή της ΕΣΣΔ οδηγήσει την νεότευκτη «Άνοιξη της Πράγας» σε αφανισμό. 12 αριστουργήματα μιας σχολής που αποτέλεσε (αληθινά) συναρπαστική κληρονομιά για το παγκόσμιο σινεμά είναι εδώ, πανέτοιμα να προσφέρουν ατόφιες, ανεξερεύνητες συγκινήσεις.

Ο Διακριτικός Φωτισμός (1965) του Ιβάν Πάσερ, το κουντερικό Αστείο (1969) του Γιάρομιλ Γίρες, οι Έρωτες μιας Ξανθιάς (1965) του Μίλος Φόρμαν, ο Υπέροχος Βαρόνος Μυνχαουζεν (1962) του Κάρελ Ζέμαν, η Αναφορά για το Πάρτυ και τους Καλεσμένους (1966) του Γιαν Νέμετς, ο ανυπέρβλητα μηδενιστικός Αποτεφρωτής (1969) του Γιουράι Χερτζ, ο Άνθρωπος που Έβλεπε τα Τρένα να Περνούν (1966) του Γίρι Μένζελ, η επικά αλληγορική (σαν χαμένος κρίκος ανάμεσα στον Ταρκόφσκι και τον Μπέργκμαν) Κοιλάδα με τις Μέλισσες (1967) του Φράντισεκ Βλάτσιλ, το καφκικό … Και ο Πέμπτος Καβαλάρης Είναι ο Φόβος (1965) του Ζμπίνεκ Μπρίνιχ που χρήζει άμεσης ανακάλυψης, τα Διαμάντια της Νύχτας (1964) του Γιαν Νέμετς (πηγή έμπνευσης για τον «Γιο του Σαούλ»), το σπαραχτικό πρωτόλειο Ο Ρωμαίος , η Ιουλιέτα και τα Σκοτάδια (1960) του Γίρι Βάις και το οσκαρικό Μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού (1965) των Γιαν Κάνταρ & Έλμαρ Κλος δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για τους σκληροπυρηνικούς σινεφίλ. Οι υπόλοιποι μπορούν να αναζητήσουν χορταστικές, κατατοπιστικές λεπτομέρειες για όλα τα παραπάνω στο site του Φεστιβάλ.


Με ασίγαστο ενθουσιασμό ο γράφων χαιρετίζει την πλήρη ρετροσπεκτίβα των 25ων Ν.Π. στον σπουδαίο ασιάτη auteur (και πρωτοπόρο του ταϊβανέζικου νέου κύματος) Έντουαρντ Γιάνγκ, τον άνθρωπο που : με το Εκείνη τη Μέρα, στην Παραλία (1983) μας σύστησε τον θρυλικό διευθυντή φωτογραφίας Κρίστοφερ Ντόιλ, με το Μια Ιστορία της Ταϊπέι (1985) έχρισε πρωταγωνιστή τον Χου Χσιάο Χσιέν (εκ των σπουδαιότερων δημιουργών του σύγχρονου σινεμά) και μοιράστηκε το σενάριο μαζί του, με το Μια Λαμπρότερη Καλοκαιρινή Μέρα (1991) – αδιαφιλονίκητη κορωνίδα της φιλμογραφίας του – κατέκτησε τον θαυμασμό της παγκόσμιας κοινότητας αλλά και της κριτικής, ενώ με το κύκνειο άσμα του Και Ένα …και Δύο …Οικογενειακοί Ρυθμοί (Yi yi, 2000) τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στις Κάννες. Στη διάρκεια μιας 20ετούς κινηματογραφικής περιπέτειας που ξεδίπλωσε διαδοχικά κομψοτεχνήματα, ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης καθιερώθηκε ως ποιητής της περίτεχνης αφήγησης, της σύγκρουσης του παλαιού με το νέο και της προσπάθειας του ανθρώπου να μείνει ανεπηρέαστος μπροστά στις σαρωτικές, κατακλυσμιαίες (κοινωνικοπολιτικές) αλλαγές που τον κυκλώνουν.

Το αφιέρωμα Αστικοί Μύθοι: Το Ανυπέρβλητο Σινεμά του Έντουαρντ Γιάνγκ (που θα διεξαχθεί παρουσία της συνθέτριας του σκηνοθέτη και συντρόφου του εν ζωή, Κάιλι Πενγκ) φιλοξενεί – εκτός των τεσσάρων που αναφέρθηκαν παραπάνω – και τις ταινίες : Οι Τρομοκράτες (1986) – ένα εκπληκτικό αφηγηματικό παζλ που εξερευνά (σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό) «…τις αόρατες ωρολογιακές βόμβες που τοποθετούν οι άνθρωποι ανάμεσά τους, περιμένοντας την έκρηξη», Η Σύγχυση του Κομφούκιου (1994) – μια πολυφωνική, άκρως βιτριολική σάτιρα που ξετυλίγεται με ρυθμούς εύθυμης screwball ηθογραφίας γεμάτης αμοραλισμό, διπρόσωπους χαρακτήρες και ευθείες βολές εναντίον του υλισμού και της παρακμής της νεόπλουτης Ταϊπέι, και τέλος το Μαζόνγκ (1996) – γοητευτικό κράμα ηθογραφίας και κωμικού δράματος με φόντο μια χώρα σε κρίση ταυτότητας και κατεβασμένες τις άμυνες μπροστά στην επέλαση της δυτικής κουλτούρας, στο οποίο η δραματουργία αγγίζει το ντοκουμέντο (τιμητικό βραβείο στο Βερολίνο).

Πρόεδρος της Επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Μυθοπλασίας θα είναι εφέτος ο Γουίτ Στίλμαν, ενώ εκείνης του Δ.Δ. Ντοκιμαντέρ η Μάγκι Χερτ (BFI). 115 ταινίες μεγάλου μήκους και 63 μικρού μήκους θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας : ανάμεσά τους (εκτός συναγωνισμού) και σε πανελλήνια πρώτη την παρθενική μ.μ. σκηνοθετική απόπειρα της (κυρίας Λάνθιμου) Αριάν Λαμπέντ με το Olla, καθώς και τον φιλόδοξο Ηλεκτρικό Κύκνο της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη (οι δύο Κυρίες θα παραστούν και στις Τελετές Απονομής).

Ενώ στις ειδικές προβολές προσμετράται ήδη (από την Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου) η προφεστιβαλική avant-première της πολυαναμενόμενης Καρδερίνας του Τζον Κρόουλυ (που βασίζεται στο ομότιτλο μπεστ σέλερ της Ντόνα Ταρτ) με τη Νικόλ Κίντμαν. Στο φετινό πρόγραμμα των Ν.Π. την τιμητική τους έχουν (δικαιωματικά) οι γυναίκες, καθώς οι μισές περίπου ταινίες που θα προβληθούν στην επετειακή διοργάνωση είτε αφηγούνται συναρπαστικές ιστορίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες είτε είναι σκηνοθετημένες από γυναίκες δημιουργούς.

Τέλος, οι Νύχτες Πρεμιέρας θεσπίζουν το Τιμητικό Βραβείο «Γιώργος Τζιώτζιος», που «φέρει το όνομα του ανθρώπου που έκανε το Φεστιβάλ πραγματικότητα» και το οποίο θα απονέμεται σε εκλεκτούς προσκεκλημένους της διοργάνωσης για το σύνολο της προσφοράς τους στον κινηματογράφο και τον πολιτισμό. Για πρώτη χρονιά, με το εν λόγω βραβείο θα τιμηθούν οι παγκοσμίως αναγνωρισμένοι και πολυβραβευμένοι σκηνοθέτες Κώστας Γαβράς και Γέρζι Σκολιμόφσκι.

Λεπτομέρειες για τπις ταινίες του προγράμματος, το ωρολόγιο πρόγραμμα προβολών και τη διαδικασία έκδοσης εισιτηρίων στο AIFF – Νύχτες Πρεμιέρας




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑
  • CineDogs TV

  • Παναγιώτης Μπούγιας

  • CineDogs Supporters

  • Cinedogs Opinions

    Τα "Παράσιτα" του Μπονγκ Τζουν-χο βγαίνουν στις αίθουσες και εμείς θέλουμε να μάθουμε. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Χρυσός Φοίνικας την τελευταίας 5ετίας;
  • FB Cinedogs

  • Latest