Reviews Dog day Afternoon

5 Αυγούστου 2017 |

0

Dog day Afternoon

Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λιούμετ

Παίζουν: Αλ Πατσίνο, Τζον Καζάλε

Διάρκεια: 124’

Μεταφρασμένος τίτλος: «Σκυλίσια μέρα»

Η ληστεία, σε αυτή την κολασμένα ζεστή μέρα, έπρεπε να κρατήσει 10 λεπτά. Έχουν περάσει 4 ώρες και τα πράγματα έχουν στραβώσει επικίνδυνα. Ο καύσωνας θολώνει τον νου, ο ιδρώτας ρέει ποτάμια και οι δύο ερασιτέχνες – αυτοσχέδιοι ληστές προσπαθούν να περισώσουν ό,τι γίνεται να σωθεί από μια κατάσταση που προμηνύεται δεόντως εφιαλτική.

Λίγες ώρες αργότερα, ο έλεγχος της κατάστασης μοιάζει με υπόθεση χαμένη εκ των προτέρων. Η ιστορία των 2 ληστών έχει μετατραπεί σε βορά για τα θηρία των μίντια και την ηδονοβλεπτική κοινή γνώμη. Δυο απελπισμένοι άνθρωποι, καθοδηγούμενοι από το θολό όραμα μίας καλύτερης ζωής, έχουν βρεθεί μπλεγμένοι σε μια οριακή κατάσταση που τους υπερβαίνει κατά πολύ, και βλέπουν το προσωπικό τους δράμα να λαμβάνει μορφή θεάματος. Μια μέρα αργότερα, όλα θα είναι ήδη μπαγιάτικα, παρότι θα μυρίζουν ακόμη φρεσκάδα. Όλα θα έχουν μετατραπεί σε επικεφαλίδες και τίτλους μιας λυπητερής ιστορίας, με ήρωες αναλώσιμους και εφήμερους.

Dog Day Afternoon 3

Ο Λουίτζι Πιραντέλο έγραψε κάποτε, στο εισαγωγικό σημείωμα μίας έκδοσης του μυθιστορήματος Ο μακαρίτης Ματτία Πασκάλ (ως απάντηση σε κριτικούς λογοτεχνίας που τον κατηγορούσαν για αναληθοφάνεια), πως η ζωή δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να φανεί αληθοφανής, ακριβώς διότι είναι αδιαπραγμάτευτα και πέρα για πέρα αληθινή. Η φράση αυτή μοιάζει να κολλάει γάντι στην περίπτωση του Dog Day Afternoon, καθώς τα αληθινά γεγονότα (αλλά και οι αφανείς ιστορίες πίσω από αυτά), που διαδραματίστηκαν το 1972 στο Μπρούκλιν, ξεπερνούν σε ορμή και ένταση πάρα πολλά κινηματογραφικά σενάρια. Η ταινία του Σίντνεϊ Λιούμετ είναι εκ πρώτης όψεως μια κοφτερή περιπέτεια κλειστού χώρου, από αυτές που συνήθιζε να παίζει στα δάχτυλα ο Νεοϋορκέζος σκηνοθέτης. Το αληθινά εντυπωσιακό, όμως, είναι το πώς η σκηνοθετική μαεστρία ανοίγει διάπλατα το πεδίο, διαστέλλει τον χώρο, του δίνει διαστάσεις χρονικές, ψυχολογικές, βιωματικές, προσδίδοντάς του πολλαπλά επίπεδα και ατελείωτες στρώσεις νοημάτων.

Dog Day Afternoon 2

Διότι το Dog Day Afternoon, πέρα από μία ξέφρενη κατηφόρα σε ένα προδιαγεγραμμένο γκρεμό, κουβαλά ένα πολύ βαρύτερο φορτίο στους ταλαιπωρημένους του ώμους. Είναι μία έμμεση και παράπλευρη πραγματεία για την περιστασιακή, αλλά τόσο συχνή δυστυχώς, ανεπάρκεια του Νόμου και της Δικαιοσύνης απέναντι στη ζωή, τους ανθρώπους και τις τραγωδίες τους. Είναι ένα πικρό και στενάχωρο σχόλιο για την ενστικτώδη κατανάλωση πόνου από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι μία χαρτογράφηση σχέσεων και ισορροπιών σε στιγμές όπου η κανονικότητα καταλήγει ένα μακρινό παραμύθι. Είναι μια βυθομέτρηση σε μία κατάσταση αδιέξοδη και εφιαλτική. Είναι μία μέρα από εκείνες που κυοφορούν τραγωδίες στην καυτή τους θερμοκοιτίδα.

Με τον Αλ Πατσίνο να δημιουργεί κύματα ενσυναίσθησης, υποδυόμενος ένα ήρωα που είναι αναγκασμένος, ενώ όλα γύρω του καταρρέουν, να φροντίσει και να σκεφτεί τους πάντες και τα πάντα, καταβροχθίζοντας λεπτό προς λεπτό ένα ακόμη κομμάτι του εαυτού του. Και με τον Τζον Καζάλε να φορά το πιο θλιμμένο του ύφος, να μας θυμίζει ότι η ελπίδα είναι πάντα η πιο γλυκιά αυταπάτη, και να μεταδίδει ένα ανεξήγητα πένθιμο κλίμα. Βλέπουμε και θρηνούμε, αγωνιούμε και χωνεύουμε ήδη το πένθος. Είναι ένα απόγευμα που θα κρατήσει μια ολόκληρη ζωή και θα σβηστεί σε λίγα δευτερόλεπτα.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑