Reviews Πάει ο παλιός ο Χρόνος, με τα δέκα πιο αξιόλογα φιλμς.

15 Δεκεμβρίου 2017 |

0

Πάει ο παλιός ο Χρόνος, με τα δέκα πιο αξιόλογα φιλμς.

Αισίως, αφήνουμε άλλη μια χρονιά, το 2017, και υποδεχόμαστε το 2018. Η χρονιά που εκπνέει μας άφησε μια πλούσια κινηματογραφική παρακαταθήκη χιλιάδων φιλμς ανά τον κόσμο. Η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία πρωτοστατεί με νούμερα που προκαλούν ίλιγγο. Στο top-10 των πιο εμπορικών ταινιών, συναντούμε 10 ταινίες που γυρίστηκαν από 5 μεγάλα στούντιος, Disney, Universal, Sony Pictures, United Entertainment και Warner Bros. Τα μονοπώλια καλά κρατούν στις αγορές, γιατί όχι και στον Κινηματογράφο, άλλωστε. Το σύνολο των χρημάτων που εισπράχθηκαν από εισιτήρια και διανομή, μόνο για τις εν λόγω ταινίες είναι $9.3 δις, και για να είμαστε πιο ακριβείς: $9.295.475.289 -κι έχουμε ακόμα δρόμο. Η κινηματογραφική βιομηχανία είναι πλέον μια τεράστια αγορά διακίνησης αγαθών, προϊόντων και  χρημάτων.

1 Beauty and the Beast Disney $1,263,521,126
2 The Fate of the Furious Universal $1,239,078,381
3 Despicable Me 3 $1,032,311,825
4 Spider-Man: Homecoming Sony Pictures $880,166,924
5 Wolf Warrior 2 United Entertainment $870,325,439
6 Guardians of the Galaxy Vol. 2 Disney $863,564,415
7 Thor: Ragnarok $834,220,263
8 Wonder Woman Warner Bros $821,763,408
9 Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales Disney $794,861,794
10 It Warner Bros $695,661,714

Όπου όμως υπάρχει αγορά υπάρχει κι η έρευνα, κι όσο μεγαλύτερη η αγορά -κι εδώ μιλάμε για μια τερατώδη αγορά- τόσο μεγαλύτερη είναι κι η έρευνα αγοράς. Όπως κάθε καλός καταναλώτής, λοιπόν, έτσι κι εγώ έκανα τη δική μου έρευνα αγοράς για να καταλήξω στις δέκα πιο αξιοσημείωτες ταινίες που έφαγαν αρκετό από τον χρόνο μου κατά τη διάρκεια του σωτήριου κινηματογραφικού έτους 2017 και ιδού τ’ αποτελέσματα:

10. Pomegranate Orchard – Ilgar Najaf

Στο νούμερο 10 της λίστας συναντάμε μια ταινία από το Αζερμπαϊτζάν. Ο Gabil επιστρέφει μετά από δώδεκα χρόνια πατελούς απουσίας στην οικογενειακή φάρμα που βρίσκεται στην καρδιά ενός οπωρώνα γεμάτου ροδιές. Ο Αζέρος δημιουργός Ilgar Najaf δημιουργεί ένα εξαιρετικό δράμα αναμνήσεων τοποθετώντας στο επίκεντρο: τον άνθρωπο, τη φύση και τον χρόνο.

9. Nelyubov – Andrey Zvyagintsev

Μια θέση «ψηλότερα», δηλαδή στο νούμερο 9, ο μεγάλος ανατολικός Andrey Zvyagintsev με το Nelyubov (Loveless). Όταν καταπιάνεται με καινούργια ταινία ο Ρώσος είναι πάντα είδηση. Πιστός στον δρόμο που έχει ανοίξει ο ίδιος μέχρι σήμερα, αυτή τη φορά, στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του και στα πενήντα του χρόνια, ξετυλίγει ένα ζοφερό κι εσωστρεφές δράμα που αποδοκιμάζει την άνευρη ζωή, τη μίζερη στατικότητα μιας ζωής χωρίς αγάπη με αδιάφορο παρόν και δυσοίωνο μέλλον. Ένα υπόκωφο φιλμ που κραυγάζει απαισιόδοξα.

8. Paterson – Jim Jarmusch

Στο νούμερο 8, ένας από τους πιο ξεχωριστούς σύγχρονους -κι όχι μόνο- Αμερικανούς κινηματογραφιστές, ο Jim Jarmusch, επιστρέφει με μια απ’ τις καλύτερες ταινίες του, το Paterson για να σβήσει μονομιάς την προηγούμενη μετριότατη -κατά τη γνώμη μου- ταινία του, το «Only lovers left alive«. Για κάποιους η ζωή είναι σε φόντο άσπρο και μαύρο, πηγαίνει ή προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Γι’ άλλους η ζωή είναι μια επίπεδη και μονότονη καθημερινότητα, όπου ελάχιστα συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν κι όλα κυλούν μ’ εναν σταθερό, βαρετό και ακίνδυνο ρυθμό. Εκτός αν είσαι ποιητής.

7. Machines – Rahul Jain

Για το ντεμπούτο του στο ντοκυμαντέρ και στον Κινηματογράφο εν γένει, ο σκηνοθέτης Rahul Jain, γεννημένος στο Δελχί κι εκπαιδευμένος στις Ην. Πολιτείες, αγνόησε την προτροπή των φίλων του, που τον συμβούλευσαν πως, αν ήθελε να δει τη φτώχεια, θα ‘πρεπε απλώς να ταξιδέψει στην άλλη πλευρά της πόλης. Αντ ‘αυτού, με μια μικρή κινηματογραφική μονάδα, τα μάζεψε και ταξίδεψε στο Γκουτζαράτ (Gujarat), το δυτικότερο μέρος τροπον τινά της Ινδίας, για να «ζωγραφίσει» ένα οικείο πορτραίτο των εργαζομένων μεταναστών που συγκεντρώνονται εκεί για τα προς το ζειν. Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο άδικες αντιφάσεις της ζωής. Λίγα λόγια και καλά, εκθαμβωτικές εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς.

6. Toivon tuolla puolen – Aki Kaurismäki

«Οταν δεν υπάρχει καμία ελπίδα, ο πεσιμισμός δεν έχει νόημα. Είμαι σίγουρος πως κάπου κάτω από το σκληρόπετσο, καλογυμνασμένο και κακάσχημο σώμα μου πρέπει να κρύβεται μια τρυφερή καρδιά«. Τάδε έφη ο μέγας επίγονος του Τατί και του Μελβίλ, το φοβερό και τρομερό παιδί του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο «παλιομοδίτης» και μέγας ουμανιστής Φινλανδός εκτός Σκανδιναβικής χερσονήσου, Aki Kaurismäki. Εκτός απ’ αυτό, όμως, ο άνθρωπος που επιμένει να κρατά το «παραμύθι» ζωντανό, ακόμη και σ’ έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο βίαιος και σκληρός, δήλωσε πως το Toivon tuolla puolen (The other side of hope) θα είναι κι η τελευταία του ταινία. Κανονικά θα ‘πρεπε να σταματήσουμε εδώ για ένα μισάωρο standing ovation, αλλά υπάρχει κάποιος που τον πιστεύει στ’ αλήθεια; Αλήθεια ή ψέμματα, το Toivon tuolla puolen θα μπορούσε να είναι το εντυπωσιακό κύκνειο άσμα μιας λαμπρής καριέρας ενός αυθεντικού δημιουργού, ενός μεγάλου καλλιτέχνη που στάθηκε ως ένας από τους πιο πιστούς φίλους μας: Το στόρυ εκτυλίσσεται πολύ κοντά στο σπίτι του σκηνοθέτη, στο Ελσίνκι, κι έχει στον πυρήνα του έναν πρόσφυγα απ’ τη Συρία που καταφεύγει και ζητά άσυλο στη Φινλανδία. Περιμένοντας ο πρωταγωνιστής την υπόθεσή του να εξεταστεί, θα συναντήσει έναν περιπλανώμενο πωλητή, κι οι δυο τους θα βιώσουν δυνατές στιγμές με γερές δόσεις από το αλλόκοτο σύμπαν που βασιλεύει στις ταινίες του Kaurismäki.

5. Safari – Ulrich Seidl

Στο νούμερο πέντε φιγουράρει ένας παλιός φίλος που κάθε του εγχείρημα μοιάζει να είναι μια ακόμη μεγαλύτερη βουτιά στο πηγάδι. Μένει να δούμε πόσο βαθύ είναι αυτό το πηγάδι. «Διαφωνώ μ’ αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες». Υποτίθεται πως αυτή η ατάκα ανήκει στον Βολταίρο. Τα λόγια αυτά, όμως, ανήκουν στη βρετανίδα συγγραφέα Έβελιν Μπίατρις Χολ και βιογράφο του Βολταίρου, που υπέγραφε με το ψευδώνυμο S. G. Tallentyre και ουσιαστικά αποτελούν μια σύνοψη των γενικότερων προσεγγίσεων και του αξιακού συστήματος του Βολταίρου. Ο ιδιόρρυθμος Αυστριακός Ulrich Seidl, μοιάζει να είναι η μετενσάρκωση του Βολταίρου. Η τερατώδης θεματολογία του έχει γίνει πολλές φορές θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ο Seidl δεν κρίνει ποτέ τον «γελοίο κόσμο» που κινηματογραφεί. Αντίθετα, του δίνει βήμα να μιλήσει και να φανερωθεί, μέχρι να καταρρεύσει μόνος του. Αυτή τη φορά, στο Safari, βρισκόμαστε στη Ναμίμπια παρέα με «πειραγμένους» κυνηγούς, η απάθεια των οποίων προκαλεί σπάνια συναισθήματα συγκρατημένης και απολύτως εξαντλητικής φρίκης. Ακόμη ένα σπουδαίο ντοκυμαντέρ από τον σύγχρονο μετρ και απόλυτο ποιητή του «είδους».
4. Marlina the Murderer in Four Acts – Mouly Surya

Στο νούμερο 4 με το σπαθί της μια σπουδαία Ινδονήσια, η Mouly Surya, έρχεται να επιβεβαιώσει την «άνοιξη» του ασιατικού Κινηματογράφου, με την τρίτη της μεγαλου μήκους ταινία, ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ επιβίωσης μιας γυναίκας ταλαιπωρημένης, απελπισμένης, επικηρυγμένης από ένα μάτσο μάγκες και οπλισμένης με το πιο πρωτόγονο ένστικτο που την καθοδηγεί σε μια σκληρή παρτίδα σκάκι. Η ταινία της Surya, ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς που αφήνουμε και μας αφήνει.
3. Hannah – Andrea Pallaoro

Όλα τα φώτα της Ευρώπης στο νούμερο 3, στο εκπληκτικό φιλμ Hannah, που μόλις έκανε το πέρασμά του κι απ’ το «δικό μας» Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ένα φιλμ ριζοσπαστικό, φιλόδοξο, σκοπίμως εξαντλητικό και αφηγηματικά αδρανές. Μετά το μεγάλο ντεμπούτο του, το 2013 με το Medeas, ο 35χρονος Ιταλός σκηνοθέτης Andrea Pallaoro επανεμφανίζεται για να κινηματογραφήσει μια γυναίκα που παραλύει από την ανασφάλειά της, συνθλίβεται από τη μέγγενη της κοινωνικής πίεσης κι αδυνατεί ν’ ανασυνθέσει μια ταυτότητα, μετά την απρόσμενη εξέλιξη που παίρνει η ζωή της. Ο Pallaoro επιλέγει να το κάνει κρύβοντας σχεδόν ολοκληρωτικά την ιστορία, μειώνοντας τους διάλογους μέχρι το κόκαλο και περιορίζοντας την εξέλιξη της πλοκής, σχεδόν για να τη σταματήσει.
2. Cocote – Nelson Carlo de Los Santos Arias

Ο Nelson Carlo de Los Santos Arias είν’ απ’ την Καραϊβική και συγκεκριμένα τον Άγιο Δομίνικο. Ο Άγιος Δομίνικος ή επίσημα «Δομινικανή δημοκρατία» είναι μια μικρή χώρα -έχει σχεδόν τον ίδιο πληθυσμό με την Ελλάδα- με μεγάλη πολιτική ιστορία και πλούσια πολιτισμική παράδοση. Το Cocote είναι το δυνατό πολιτιστικό πειστήριο που ευτυχώς κατέληξε στα χέρια μας, δηλαδή στα μάτια μας, με περιπετειώδη τρόπο. Ένας Ευαγγελικός Χριστιανός παρακολουθεί την ταφή του πατέρα του στην πατρίδα του, όπου πρέπει να συμμετάσχει σε ντόπιες θρησκευτικές τελετές που συγκρούονται μετωπικά με τις προσωπικές του μεταφυσικές πεποιθήσεις. Ένα φιλμ που στάζει μεταφυσική ποίηση. Ο Άγιος Δομίνικος μόλις μπήκε στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη προκαλώντας τροπικό κυκλώνα και τεκτονικό σεισμό ταυτόχρονα.

1. The Seen and Unseen – Kamila Andini

Στο νούμερο 1 δικαιωματικά και με κάθε επισημότητα, μια ακόμη Ινδονήσια -δεν είναι καθόλου αστείο-, η μόλις 31 ετών Kamila Andini, ο θηλυκός Apichatpong, μας εγκλώβισε, μας μάγεψε, μας παγίδεψε κι εν τέλει μας τύφλωσε και μας κούφανε με ένα από τα καλύτερα φιλμ της δεκαετίας. Θα αποφύγω να πω οτιδήποτε γιατί πραγματικά δε θα ‘θελα να χαλάσω μερικώς ένα καθολικό αριστούργημα. Το μόνο που θα ψελλίσω είναι ο τίτλος: The Seen and Unseen.

Υ.Γ. Οι ταινίες αυτές λογίζονται ως ταινίες του 2017 με βάση την ημερομηνία της διανομής τους.




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑